บทที่ 360 ไม่คิดเลยว่าเจ้าเฒ่านักพรตผู้นี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง

บทที่ 360 ไม่คิดเลยว่าเจ้าเฒ่านักพรตผู้นี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง

เย่ฉยงมองบุรุษสองคนที่ทุ่มเถียงกันอย่างไร้สาระ ในหัวของนางเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"พวกเจ้าสองคนทำอะไรกัน?"

"จะทะเลาะกันก็ไสหัวไปทะเลาะกันที่ตีนเขาโน่น ข้ายังมีธุระต้องจัดการ"

นางพูดพลางเชิดคางส่งสัญญาณไปทางตีนเขา

"เห็นหรือไม่? นักพรตที่ข้าเชิญมาถึงแล้ว พวกเจ้าอย่ามาขวางทางทำงานของข้า"

"หากทำให้ข้าพลาดฤกษ์ยามขุดสุสาน ข้าจะสั่งให้คนโยนพวกเจ้าลงจากเขาไปเสีย!"

เผยเหยี่ยน: "..."

เขานี่ช่างรู้จักหาเรื่องช่วยรักษาหน้าตาให้จวิ้นจู่เสียจริง!

กู้เฉิงเซียวรีบหันไปมองที่ตีนเขา เมื่อเห็นว่าองครักษ์ข้างกายจวิ้นจู่กำลังนำนักพรตชราคนหนึ่งเบียดเสียดฝูงชนขึ้นเขามาจริงๆ เขาก็รู้สึกชาไปทั้งร่าง

เมื่อครู่เห็นจาวหยางจวิ้นจู่ป่าวประกาศว่าจะมาขุดสุสานแต่ยังไม่ลงมือ เขายังคิดว่านางแค่ข่มขู่เพื่อบีบให้พวกตนคืนหนี้เท่านั้น

ไม่คิดเลยว่านางจะเชิญนักพรตมาจริงๆ ดูท่าแล้วนางคงเตรียมจะขุดสุสานขนานใหญ่!

เขารีบหันไปหาเผยเหยี่ยนด้วยความร้อนรน "เผยต้าเหริน ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้แล้ว ท่านยังไม่ขัดขวางอีกหรือ?"

เผยเหยี่ยนมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด

"ข้าจะขัดขวางทำไม?"

"คุณชายกู้คงไม่ได้คิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อมอบความยุติธรรมให้ตระกูลกู้ของพวกท่านหรอกนะ?"

กู้เฉิงเซียวมองเขาด้วยความสงสัยไม่แพ้กัน

"เผยต้าเหรินไม่ได้มาตามพระราชโองการของฝ่าบาทเพื่อขัดขวางจาวหยางจวิ้นจู่ไม่ให้ขุดสุสานหรอกหรือ?"

เผยเหยี่ยนแสดงสีหน้าเฉยเมย "ข้ามาเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย ชาวบ้านมากมายขนาดนี้วิ่งขึ้นมาบนเขา หากเกิดเหตุเหยียบกันตายจะทำอย่างไร?"

"หน้าที่ของจินอีเว่ยอย่างพวกเรา คือรับผิดชอบความปลอดภัยของราษฎรในเมืองหลวง"

"ขอคุณชายกู้อย่าได้คิดฟุ้งซ่านไปเอง!"

กู้เฉิงเซียว: "???"

ไม่ใช่รึ?

หมายความว่าอย่างไรกัน?

บิดาของเขาไม่ได้ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วหรือ?

ตามหลักการแล้ว เมื่อฝ่าบาททรงทราบรายงานเรื่องจวิ้นจู่จะขุดสุสานจากบิดาของเขา เพื่อรักษาพระเกียรติของราชวงศ์ ย่อมต้องส่งจินอีเว่ยมาสกัดกั้นทันที

เหตุใดเมื่อฟังความหมายของเผยต้าเหรินผู้นี้แล้ว เขาดูไม่เหมือนมาเพื่อขัดขวาง แต่เหมือนมาเพื่อช่วยอำนวยความสะดวกในการขุดสุสานเสียมากกว่า!

หรือว่าบิดาของเขาจะไม่ได้ไปเข้าเฝ้า?

เป็นไปไม่ได้ เรื่องขุดสุสานใหญ่โตปานนี้ บิดาไม่มีทางนิ่งเฉยแน่นอน

กู้เฉิงเซียวที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ทำได้เพียงฝากความหวังสุดท้ายไว้ที่เผยเหยี่ยน

"ขอเผยต้าเหรินโปรดระงับเรื่องตลกพรรค์นี้ด้วย หลังจากนี้ตระกูลกู้ของข้าย่อมมีของกำนัลตอบแทนท่านอย่างหนัก!"

เย่ฉยงได้ยินคำว่า 'ของกำนัลตอบแทนอย่างหนัก' ก็พลันเหมือนคว้าหลักฐานสำคัญได้ นางจ้องมองคนทั้งสองด้วยโทสะ

"พวกเจ้าเห็นข้าไร้ตัวตนรึ? ต่อหน้าข้ายังกล้าเจรจาต่อรองด้วยเงินทองและอำนาจกันอย่างหน้าด้านๆ?"

"โอหังนัก!"

"กลับไปข้าจะต้องตรวจสอบตระกูลกู้ของเจ้าให้ดี ว่าแอบติดสินบนขุนนางไปเท่าไหร่แล้ว"

เมื่อเผยเหยี่ยนได้ยินคำพูดของจวิ้นจู่ เขาก็รีบถอยฉากออกมาหนึ่งก้าวใหญ่ รักษาระยะห่างจากกู้เฉิงเซียวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงขรึม

"จวิ้นจู่ ข้าน้อยปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นธรรมมาโดยตลอด ไม่เคยลำเอียง และไม่รับสินบนจากผู้ใดทั้งสิ้น"

พูดจบ เขาก็หันไปจ้องกู้เฉิงเซียวด้วยสีหน้าเย็นชาจนน่าขนลุก น้ำเสียงเจือด้วยคำเตือนอย่างชัดเจน

"ขอคุณชายกู้โปรดระวังคำพูด อย่าได้นำความคิดโสมมที่ใช้รับมือขุนนางชั่วมาใช้กับข้าน้อย"

"พวกเราจินอีเว่ยชิงชังเรื่องนี้ที่สุด หากเจ้ายังกล้าบุ่มบ่ามอีก ข้าจะจับเจ้าเข้าคุก ตรวจสอบเส้นทางการเงินและคนที่เจ้าเคยสมรู้ร่วมคิดให้หมดสิ้น"

กู้เฉิงเซียวจ้องมองเผยเหยี่ยนด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

เผยต้าเหรินผู้นี้กลายเป็นคนพูดมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาขบคิดเรื่องนั้นแล้ว เพราะนักพรตที่ตีนเขาถูกองครักษ์ของจวิ้นจู่นำตัวมาถึงเบื้องหน้าทุกคนแล้ว

นักพรตชราเห็นคลื่นมหาชนที่ตะโกนก้องว่าจะขุดสุสาน ก็ถึงกับตะลึงงันอยู่กับที่

เขามองไปทางต้าลี่ด้วยสายตาโกรธเคือง

"เจ้าไม่ได้บอกข้าหรือว่าจวิ้นจู่มีธุระจะปรึกษา? นี่มันเรื่องอะไรกัน! นี่มันสุสาน เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไม?"

เขาจะหัวใจวายตายเอา เป็นเพียงชายชราที่นั่งดูดาวอยู่ในลานบ้านดีๆ แต่เจ้าเด็กโง่นี่กลับบุกเข้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง แล้วลากเขามาหาจาวหยางจวิ้นจู่

เขายังหลงคิดว่าเด็กสาวคนนั้นจะให้ตนช่วยดูดวงว่านางจะรวยเมื่อไหร่ จะได้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองหลวงหรือไม่

ที่ไหนได้ กลับพาเขามาท่ามกลางดงสุสานเช่นนี้

ช่างเป็นบาปเป็นกรรมจริงๆ!

ส่วนต้าลี่นั้นหาได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

"ท่านนักพรตโปรดอภัย"

"จวิ้นจู่ของพวกเรากำชับว่าต้องไปหานักพรตจากวัดจิ้งอันมาให้ได้ บอกว่าพวกท่านเชี่ยวชาญเรื่องภูตผีวิญญาณ"

"ในเมื่อจวิ้นจู่ออกคำสั่ง ข้าน้อยย่อมต้องปฏิบัติตามให้ถึงที่สุด"

"หากเชิญท่านมาไม่ได้ ก็เท่ากับข้าทำงานพลาด"

"อีกอย่าง กลางค่ำกลางคืนท่านไม่หลับไม่นอน ออกมารับลมที่ลานบ้านก็แสดงว่าว่างอยู่แล้ว สู้มาช่วยเรียกวิญญาณที่นี่สักหน่อยเถิด นี่มันงานถนัดของพวกท่านมิใช่หรือ"

"วางใจได้ เมื่อจบเรื่องนี้ นายหญิงของข้าไม่ปล่อยให้ท่านต้องเสียเปล่าแน่นอน"

พูดจบเขาก็ผลักนักพรตชราไปตรงหน้าจวิ้นจู่ พร้อมเสนอหน้าอวดผลงานเต็มที่

"จวิ้นจู่ ข้าน้อยพาคนมาแล้วขอรับ"

จี๋เสียงที่อยู่ด้านข้างหรี่ตามองใบหน้าของนักพรตคนนั้นอย่างสงสัย เพียงแวบเดียวความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมา

นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าสะเอวฉับ จ้องเขม็งไปที่นักพรตด้วยโทสะ

"ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง! เมื่อสี่ปีก่อนเป็นเจ้าที่พูดจาเหลวไหล บอกว่าคุณหนูของข้าเป็นคนอายุสั้น"

"ตอนนั้นคุณหนูยังเด็กนักจึงไม่ได้เอาความ แต่ตอนนี้เจ้าเฒ่ายังกล้ามาเสนอหน้าถึงที่ ช่างรนหาที่ตายแท้ๆ!"

เย่ฉยงได้ยินเช่นนั้น สายตาก็พลันจับจ้องไปที่นักพรตเฒ่า พินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยถาม

"นี่คือเจ้าอาวาสตำหนักเต๋าที่วัดจิ้งอันหรือ?"

จี๋เสียงพยักหน้าอย่างโกรธเคือง

"จะไม่ใช่เขาได้อย่างไรเจ้าคะ!"

"เป็นถึงเจ้าอาวาสตำหนักเต๋า แต่กลับกล้าสาปแช่งจวิ้นจู่ว่าอายุสั้น"

"หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นจวิ้นจู่อายุยังน้อย ไม่ถือสาหาความประกอบกับท่านอ๋องยังมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าเฒ่านี่ พวกเราคงสั่งรื้อตำหนักเต๋าซอมซ่อของเขาให้ราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว"

เจ้าอาวาสได้ยินดังนั้นก็เหงื่อตก รีบปาดเหงื่อเย็นเฉียบพลางละล่ำละลักอธิบาย

"จวิ้นจู่โปรดระงับโทสะ เมื่อก่อนท่านฟังเพียงครึ่งแรก แต่ยังไม่ทันฟังครึ่งหลังก็สะบัดหน้าหนีออกจากตำหนักเต๋าไปเสียก่อน"

"แม้ว่าดวงชะตาของจวิ้นจู่จะมีความไม่มั่นคง อายุขัยไม่แน่นอน มีลักษณะของคนอายุสั้นและโชคชะตาดูเหมือนจะอับจน..."

"ทว่าในภายหลังกลับสามารถอาศัยตบะบารมีของตนเองพลิกผันชะตาชีวิต ควบคุมอายุขัยและความตายได้ด้วยมือตนเอง เป็นดวงชะตาที่สามารถเปลี่ยนแปลงลิขิตฟ้า!"

"ข้าน้อยพิจารณาอีกครา ตอนนี้ระหว่างคิ้วของจวิ้นจู่อบอวลด้วยบุญบารมีมหาศาล โชคชะตาเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ แม้ชะตาจะยังมีความผันผวน และดวงวาสนาก็ไม่อาจเทียบเท่าบิดาของท่านที่มีพรสวรรค์สูงส่ง บุญบารมียืนยาว..."

"แต่โชคชะตาของท่านพลิกกลับมารุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ เป็นดวงชะตาที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้านี้แล้ว"

เย่ฉยงมองเขาด้วยความประหลาดใจ

"ไม่คิดเลยว่าเจ้าเฒ่านักพรตผู้นี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง"

เจ้าอาวาสได้ยินคำชมก็รีบโบกมืออย่างถ่อมตัว

"จวิ้นจู่ชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยเพียงแค่พอมีความรู้เรื่องการดูโหงวเฮ้งและดวงชะตาอยู่บ้าง ขอจวิ้นจู่อย่าได้ถือสาคำพูดโง่เขลาของข้าน้อยในกาลก่อนเลย"

จี๋เสียงได้ยินดังนั้นก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

"คุณหนู ท่านจะไปเชื่อคำพูดของคนลวงโลกผู้นี้ได้อย่างไรเจ้าคะ?"

เย่ฉยงยกมือขึ้นขัดจังหวะจี๋เสียง จากนั้นนางก็ยื่นจอบในมือให้แก่นักพรตเฒ่าด้วยท่าทีจริงจัง

น้ำเสียงของนางเจือด้วยความตื่นเต้น "ท่านเจ้าอาวาส ในเมื่อท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นพลั่วแรกของการขุดสุสานครั้งนี้ ก็ให้ท่านเป็นคนลงมือเบิกฤกษ์เถิด!"