บทที่ 26: ตลาดปศุสัตว์

ขณะที่แอนนากำลังสร้างความคุ้นเคยกับอัลฟ่าและเบต้า หลี่อี้ก็อุ้มลูกหมาฮัสกี้ขึ้นมา

ด้วยพลังงานทางจิตวิญญาณที่เปลี่ยนไป มิกกี้ดูมีชีวิตชีวาและแววตาสดใสกว่าเมื่อวานมาก ทั้งยังกระตือรือร้นสุดๆ

หลังจากเล่นกับลูกหมาฮัสกี้ได้สักพัก หลี่อี้ก็เห็นโอรีน่ากำลังเดินตรงมาหาพวกเขา

“อรุณสวัสดิ์ โอรีน่า”

“อรุณสวัสดิ์ หลี่อี้” โอรีน่ายิ้มบางๆ พลางมองอัลฟ่ากับเบต้า แล้วถามว่า “หมาตัวใหญ่สองตัวนี้คือสัตว์เลี้ยงที่คุณรับมาเลี้ยงเหรอ?”

หลี่อี้พยักหน้า ก่อนจะแนะนำอัลฟ่าและเบต้าให้โอรีน่ารู้จัก

แอนนากอดคออัลฟ่าแล้วตะโกนบอก “คุณแม่ อัลฟ่ากับเบต้ากอดสบายมากเลยค่ะ”

โอรีน่ากลอกตาแล้วบอก “จ้ะ แม่รู้แล้ว แต่ลูกดูเหมือนจะลืมไปนะว่าลูกมาหาคุณลุงหลี่อี้เพื่อตามไปกินข้าวเช้า”

“อ๊ะ หนูหน้าแตกเลย” แอนนาทำหน้าตกใจ ก่อนจะวิ่งไปหาหลี่อี้ เงยหน้าขึ้นมองแล้วบอกว่า “คุณลุงหลี่อี้ คุณแม่บอกให้หนูมาตามลุงไปกินข้าวเช้าค่ะ”

หลี่อี้ยิ้มเจื่อนๆ แล้วบอก “โอเค ลุงรู้แล้ว เดี๋ยวลุงไปนะ”

แน่นอนว่าเขาคงจะไปกินข้าวเช้าตอนนี้ไม่ได้หรอก

หลี่อี้เพิ่งกลับมาจากการวิ่ง ยังต้องอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน

หลี่อี้ยกเลิกการไปกินข้าวเช้า แต่อัลฟ่าและเบต้าถูกแอนนาพาไปเรียบร้อยแล้ว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็วและกินมื้อเช้าที่บ้านของโอรีน่า หลี่อี้ก็ได้รับโทรศัพท์จากเฮอร์แมนแจ้งว่าบรูซมาถึงแล้ว

เมื่อหลี่อี้มาถึง เฮอร์แมนและคาวบอยอีกห้าคนก็มารออยู่ก่อนแล้ว

รถกระบะคันหนึ่งกำลังขับเข้ามาในฟาร์มปศุสัตว์อย่างช้าๆ พร้อมรถพ่วงด้านหลัง ในรถพ่วงมีม้าเจ็ดตัวที่หลี่อี้เพิ่งซื้อมา

เนื่องจากม้าเจ็ดตัวนี้มีมูลค่าถึงสองแสนหกหมื่นสองพันดอลลาร์สหรัฐ บรูซจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากและเป็นคนนำม้ามาส่งด้วยตัวเอง

บรูซเป็นคนเก่าแก่ในเมืองวินธร็อป รู้จักกับเฮอร์แมนและแมทธิว รวมถึงคนอื่นๆ เป็นอย่างดี เขาเดินทักทายทุกคนทีละคน

บรูซเดินมาหาหลี่อี้พร้อมกับรายงานการตรวจสุขภาพม้า

“หลี่ นี่คือรายงานการตรวจสุขภาพม้าทั้งเจ็ดตัว ทั้งเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ อายุ สภาพร่างกาย และอื่นๆ ลองอ่านดูสิ”

หลี่อี้รับรายงานมาอ่านอย่างละเอียด

รายงานระบุว่าม้าทั้งเจ็ดตัวมีสภาพร่างกายที่ยอดเยี่ยมและไม่มีโรคใดๆ

รายงานฉบับนี้ออกโดยหน่วยงานกักกันโรคที่เชื่อถือได้ในบอสตัน ดังนั้นความน่าเชื่อถือและความถูกต้องจึงไม่ต้องสงสัย

หลี่อี้ปิดรายงานและยิ้ม “ไม่มีปัญหาครับ”

ในขณะเดียวกัน เฮอร์แมนและคาวบอยอีกสี่คนก็ตรวจดูม้าเพื่อยืนยันว่าไม่มีปัญหาอะไรและไม่ได้มีการสลับตัวม้ามา

เมื่อวานตอนซื้อหลี่อี้วางเงินมัดจำไปแล้วห้าหมื่นดอลลาร์สหรัฐ

ส่วนเงินอีกสองแสนหนึ่งหมื่นสองพันดอลลาร์สหรัฐ หลี่อี้จะโอนให้บรูซหลังจากเฮอร์แมนและคนอื่นๆ ตรวจสอบเสร็จ

รอยยิ้มของบรูซกว้างขึ้นหลังจากได้รับข้อความแจ้งเตือนเงินโอนเข้าบัญชี

รายได้ต่อปีของฟาร์มม้าของเขาอยู่ที่ประมาณสามแสนดอลลาร์สหรัฐ และในปีที่ผลประกอบการดี อาจสูงถึงห้าแสนดอลลาร์สหรัฐเลยทีเดียว

เพียงแค่การซื้อขายครั้งนี้ หลี่อี้ซื้อม้าแอนดาลูเซียนราคาหนึ่งแสนห้าหมื่นดอลลาร์สหรัฐไปหนึ่งตัว

แค่นี้ก็ทำให้บรูซมีรายได้เป็นกอบเป็นกำในปีนี้แล้ว

หลังจากส่งบรูซที่กำลังยิ้มแย้มกลับไป หลี่อี้ก็ไปที่คอกม้า

เฮอร์แมนรู้ดีว่าม้าแอนดาลูเซียนตัวนี้คือม้าประจำตัวของหลี่อี้ จึงแยกคอกไว้ให้ต่างหาก

ม้าโพนี่เวลช์ที่หลี่อี้ตั้งใจจะให้แอนนาก็อยู่ในคอกนี้ด้วยเช่นกัน

ม้าทั้งสองตัว ตัวใหญ่กับตัวเล็กไม่ได้แสดงอาการกลัวคนแปลกหน้าเมื่อเห็นหลี่อี้ กลับเดินเข้ามาใกล้ด้วยความสงสัยซะด้วยซ้ำ

หลี่อี้ยิ้มแล้วลูบหัวแอนดาลูเซียน พร้อมกับถ่ายทอดพลังปราณวิญญาณเข้าไปในตัวมัน

สักพัก แอนดาลูเซียนก็ล้มตัวลงนอนอย่างสงบและเริ่มเข้าสู่กระบวนการวิวัฒนาการ

ต่อมา หลี่อี้ก็ถ่ายทอดพลังปราณวิญญาณเข้าไปในตัวม้าโพนี่เวลช์

หลังจากยืนดูม้าทั้งสองตัวหลับสนิท หลี่อี้ก็เดินไปที่คอกม้าของเหล่าคาวบอย

ตอนนี้คาวบอยทั้งห้าคนได้รับม้าประจำตัวกันครบแล้ว และต่างก็เริ่มสร้างความคุ้นเคยกับม้าของตัวเอง

“ม้าควอเตอร์พวกนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ออสมอนยิ้มกว้างแล้วบอกว่า “เจ้านาย มันยอดเยี่ยมมาก! ตอนที่ผมทำงานฟาร์มปศุสัตว์ที่เก่า ผมได้ขี่แต่ม้าเพนต์เท่านั้น ผมอิจฉาม้าควอเตอร์ดีๆ แบบนี้มาตลอดเลย”

แมทธิวยิ้มแล้วเสริมว่า “ฝีมือการเลือกม้าของเฮอร์แมนยอดเยี่ยมจริงๆ ม้าควอเตอร์โตเต็มวัยพวกนี้จะเป็นผู้ช่วยที่ดีที่สุดของเรา”

หลี่อี้มองไปรอบๆ ก็พบว่าในบรรดาคาวบอยทั้งห้าคน ออสมอนดูตื่นเต้นที่สุด รองลงมาคือบัลเก้ เฮอร์แมนกับแมทธิวมีปฏิกิริยากลางๆ ส่วนแฮร์รี่ดูสงบที่สุด

เฮอร์แมนและแมทธิวเป็นคาวบอยมากประสบการณ์ ทำงานมาสองถึงสามทศวรรษ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้ตื่นเต้นกับม้าควอเตอร์มากนัก

แฮร์รี่อดีตหน่วยรบพิเศษแห่งกองทัพเรือ ก่อนจะปลดประจำการก็คลุกคลีอยู่กับเครื่องบินและรถถัง จึงไม่แปลกใจที่เขาจะไม่ตื่นเต้นกับม้า

ออสมอนแสดงออกตามนิสัย ส่วนบัลเก้เป็นเพราะปัญหาสุขภาพ

ตอนที่เซ็นสัญญาจ้างกับบัลเก้ หลี่อี้ได้รู้เรื่องราวของบัลเก้มาบ้าง และเฮอร์แมนก็พูดถึงเรื่องนี้บ่อยๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

ตอนเด็กๆ บัลเก้สูญเสียพ่อแม่ไปในเหตุการณ์ไฟไหม้ และตัวเขาเองก็ได้รับผลกระทบทางสมองเล็กน้อย

บัลเก้เติบโตมาโดยอาศัยความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ของพ่อแม่ พออายุสิบห้า เขาก็กลายเป็นคาวบอยและเริ่มหาเลี้ยงตัวเอง

การที่หลี่อี้จ้างคนพิเศษอย่างบัลเก้ มาร์โลว์ มีข้อดีอยู่เรื่องหนึ่งคือ ได้รับการยกเว้นภาษี

หลังจากเฮอร์แมนสร้างความคุ้นเคยกับม้าของเขาเสร็จ เขาก็ดูเวลาและบอกหลี่อี้ว่า

“เจ้านาย ตลาดปศุสัตว์เปิดแล้ว เราจะไปซื้อวัวกันเลยไหม หรือจะไปทีหลัง?”

หลี่อี้ตอบ “ไปตอนนี้เลย”

วันนี้วันที่ยี่สิบตุลาคม ถ้าไม่รีบซื้อวัว คงจะสายเกินไปจริงๆ

ในอดีต ตอนที่อุตสาหกรรมปศุสัตว์ในแมสซาชูเซตส์ยังรุ่งเรือง เคยมีตลาดค้าปศุสัตว์ขนาดใหญ่อยู่ในเมืองวินธร็อป

แต่พออุตสาหกรรมปศุสัตว์ย้ายไปมอนแทนาและเทกซัส จำนวนฟาร์มปศุสัตว์ในวินธร็อปก็ลดลงเรื่อยๆ

ตลาดค้าปศุสัตว์ขนาดใหญ่เดิมจึงค่อยๆ ซบเซาและปิดตัวลงในที่สุด

ตอนนี้ถ้าจะซื้อวัว ก็ต้องไปที่บอสตัน

ครั้งนี้ นอกจากหลี่อี้กับเฮอร์แมนแล้ว แมทธิวกับออสมอนก็ไปซื้อวัวด้วย

รถฟอร์ด เอฟเจ็ดร้อยห้าสิบสองคัน และเอฟหกร้อยห้าสิบหนึ่งคัน พุ่งตรงไปยังบอสตัน

หลังจากขับบนทางหลวงมาประมาณหนึ่งชั่วโมง พวกเขาก็ลงทางด่วนและเข้าสู่เขตชานเมือง

ขับต่อไปอีกนิด หลี่อี้ก็รู้ว่ามาถึงแล้ว

กลิ่นเหม็นของปศุสัตว์ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ทำให้หลี่อี้ต้องขมวดคิ้ว

ระหว่างทาง เฮอร์แมนได้เล่าข้อมูลคร่าวๆ เกี่ยวกับตลาดปศุสัตว์แห่งนี้ให้ฟัง

ตลาดปศุสัตว์แห่งนี้เป็นตลาดค้าปศุสัตว์ที่ใหญ่แห่งหนึ่งในบอสตัน ส่วนใหญ่ค้าขายวัวและแกะ

ตลาดปศุสัตว์แห่งนี้เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมเฉพาะวันจันทร์และวันพฤหัสบดีของทุกสัปดาห์

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีพอดี ซึ่งเป็นวันที่ตลาดเปิด จึงมีคนมาซื้อปศุสัตว์กันมากมาย

ส่วนใหญ่ขับรถกระบะมา แต่ก็เป็นกระบะขนาดเล็ก นานๆ ทีจะเห็นเอฟสามร้อยห้าสิบ ซึ่งถือว่าดีแล้ว

ดังนั้นเมื่อขบวนรถกระบะของหลี่อี้ปรากฏตัว ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนทันที

หลังจากหลี่อี้และคนอื่นๆ ลงจากรถ เฮอร์แมนก็มองไปรอบๆ กลุ่มคนดู ก่อนจะยิ้มและโบกมือไปทางหนึ่ง

หลี่อี้มองตามสายตาเฮอร์แมน ก็เห็นชายผิวขาวร่างท้วมกำลังยิ้มและวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

“ไง เฮอร์แมน แมทธิว ออสมอน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ในที่สุดพวกนายก็ยอมโผล่หน้ามาสักที”