บทที่ 3 การสุ่มรางวัลครั้งแรก!

บทที่ 3 การสุ่มรางวัลครั้งแรก!

ในยามนี้ ภาพลักษณ์ของถังซัมจั๋งในสายตาของไท่ไป๋จินซิงนั้นช่างดูลึกลับสุดหยั่งคาด

ทว่า ไท่ไป๋จินซิงนั้นดำรงอยู่มานานนับปีจนไม่อาจคะเนได้ วิชาการรักษามาดของเขานั้นล้ำลึกยิ่งกว่าตบะเสียอีก แม้จะถูกเปิดโปงอุบาย เขาก็ยังฝืนยิ้มบางแล้วเอ่ยว่า “พระคุณเจ้าไฉนจึงกล่าววาจาลบหลู่ชื่อเสียงผู้อื่นเช่นนี้? ผู้น้อยมิเคยกระทำเรื่องราวเหล่านั้นเลย พระคุณเจ้าต้องเข้าใจผิดไปเองเป็นแน่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังซัมจั๋งก็รู้สึกขบขัน ตาเฒ่าไท่ไป๋จินซิงผู้นี้ช่างกล้าเอ่ยปดหน้าตายเสียจริง

“ไท่ไป๋ ท่านก็อายุปูนนี้แล้ว ไม่รู้จักมียางอายบ้างรึ? ที่บอกว่าข้าลบหลู่ชื่อเสียงท่านน่ะหมายความว่าอย่างไร? ท่านก็น่าจะรู้ว่าหลวงพี่ผู้นี้เป็นคนเช่นไร ในอดีตมีเทพธิดานับไม่ถ้วนตามตื๊อหลวงพี่ผู้นี้ ข้าจะเอาเวลาที่ไหนไปใส่ร้ายท่านกัน?” ถังซัมจั๋งทำปากยื่น

“ท่าน!” ใบหน้าของไท่ไป๋จินซิงมืดครึ้มลงทันที เขาไม่เคยพบเจอใครที่หน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน!

“ท่านอะไรของท่าน? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ ยังจะนับว่าเป็นเซียนได้อยู่อีกหรือ?” ถังซัมจั๋งกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“เหอะ ผู้น้อยย่อมไม่มีวันยอมรับในสิ่งที่ผู้น้อยมิได้กระทำ!” ไท่ไป๋จินซิงแค่นเสียงเย็นชา แสดงอาการดื้อแพ่งอย่างชัดเจน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลวงพี่ก็จะกลับแล้ว ข้าจะไม่ไปชมพูทวีปมันแล้ว! เดี๋ยวพอพระโพธิสัตว์มาถาม ข้าก็จะบอกว่าท่าน... ไท่ไป๋จินซิง มีเจตนาร้ายขัดขวางมิให้หลวงพี่ไปอัญเชิญพระไตรปิฎก ดูซิว่าท่านจะรับผิดชอบไหวหรือไม่!” พูดจบ ถังซัมจั๋งก็หันหลังเตรียมเดินกลับเมืองฉางอันทันที หากจะมาเล่นบทไร้เหตุผล ไท่ไป๋จินซิงยังถือเป็นเพียงทารกเมื่ออยู่ต่อหน้าถังซัมจั๋ง!

ไท่ไป๋จินซิงลนลานขึ้นมาทันที เขารีบปรี่เข้าไปคว้าแขนของถังซัมจั๋งไว้ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยคำใด ก็ได้ยินถังซัมจั๋งแผดเสียงตะโกน:

“เจ้าคนวิปริต! ปล่อยหลวงพี่เดี๋ยวนี้นะ! ไม่รู้รึไงว่าชายกับชายมิควรมาถูกเนื้อต้องตัวกันอย่างใกล้ชิดเช่นนี้?”

ว่าแล้วถังซัมจั๋งก็สะบัดมือออก กระโดดถอยห่างไปห้าก้าว พร้อมจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

ไท่ไป๋จินซิงแทบจะกระอักเลือดตายอยู่ตรงนั้น ผู้แสวงบุญท่านนี้มิใช่ 'มหาเถระ' ผู้ทรงศีลหรอกรึ? นี่คือกิริยาของมหาเถระอย่างนั้นหรือ?

แต่โชคร้ายนักที่เขาไม่อาจแบกรับผลเสียจากการที่ถังซัมจั๋งเลิกล้มการอัญเชิญพระไตรปิฎกได้จริงๆ เขาจึงได้แต่กลืนเลือดลงคอ สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยขอขมา “เป็นเพราะความวู่วามชั่ววูบของผู้น้อยที่ทำให้พระคุณเจ้าต้องขุ่นเคือง หวังว่าพระคุณเจ้าจะเมตตาสถาพร”

การที่ 'เซียนสวรรค์' ต้องมาขอโทษ 'มนุษย์เซียน' เช่นนี้ ถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่ก็ไร้หนทางอื่น แม้เรื่องนี้องค์เง็กเซียนจะเป็นผู้บงการ แต่ไท่ไป๋ก็มิกล้าเปิดเผยพระนาม จึงต้องจำยอมแบกรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว

สิ้นเสียงของไท่ไป๋จินซิง การแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น:

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านทำภารกิจสำเร็จ! ได้รับแต้มบุญ 500 แต้ม และแต้มพลังวัตร 500 แต้ม!”

ถังซัมจั๋งลิงโลดใจยิ่งนัก นึกไม่ถึงว่าภารกิจนี้จะสำเร็จได้ง่ายดายเพียงนี้

เขารีบตัดบทคำอธิบายของไท่ไป๋จินซิงทันที “เอาล่ะ ท่านคงมีธุระยุ่งอยู่บนสวรรค์ รีบกลับไปเสียเถิด หลวงพี่จะเดินทางต่อแล้ว อย่าได้ทำให้เสียเวลาเลย!”

ไท่ไป๋จินซิงยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ ในหัวมีฝูงสัตว์สวรรค์วิ่งพล่านไปมานับหมื่นตัว

นี่ท่านขู่ข้าจนแทบตาย เพียงเพื่อให้ข้ายอมรับผิดงั้นรึ? พอข้ายอมรับแล้ว ท่านกลับไม่ฟังคำอธิบายแม้แต่น้อย แล้วไล่ข้ากลับไปตรงๆ เลยเนี่ยนะ?

ไท่ไป๋จินซิงร่ำร้องในใจ: ข้าน้อยช่างขื่นขมนัก แต่ข้าน้อยมิกล้าเอ่ยปาก!

เขาฝืนยิ้ม ประสานมือลาถังซัมจั๋งแล้วกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ผู้น้อยก็มิขอรบกวนเวลาอันมีค่าของท่านอีก!”

พูดจบเขาก็ควบเมฆจากไปทันที เพราะเกรงว่าหากอยู่ต่อนานกว่านี้ เขาอาจจะบันดาลโทสะจนเผลอลงมือกับพระรูปนี้เข้าจริงๆ

หลังจากไท่ไป๋จินซิงจากไป ถังซัมจั๋งรีบเปิดหน้าต่างระบบด้วยความตื่นเต้นเพื่อตรวจสอบรางวัล

รวมภารกิจทั้งสองอย่างและแต้มจากการปราบปีศาจ ครั้งนี้ถังซัมจั๋งได้รับแต้มบุญรวมทั้งสิ้น 3,100 แต้ม และแต้มพลังวัตร 1,500 แต้ม!

เรียกได้ว่ากำไรมหาศาล!

“ระบบ การสุ่มรางวัลต้องทำอย่างไร?” ถังซัมจั๋งถามทันที ในเมื่อมีแต้มอยู่ในมือแล้วย่อมต้องลองเสียหน่อย

“ระบบสุ่มรางวัลนี้แบ่งออกเป็นหลายระดับ ระดับต่ำสุดคือ 'ทองแดง' ใช้แต้มบุญ 100 แต้มต่อการสุ่มหนึ่งครั้ง ถัดมาคือระดับ 'เงิน' ใช้ 1,000 แต้ม และระดับ 'ทอง' ใช้ 10,000 แต้ม! ยังมีระดับที่สูงกว่านี้อีกมาก ซึ่งระบบจะอธิบายให้ทราบเมื่อโฮสต์มีแต้มบุญเพียงพอ”

“ยิ่งระดับของการสุ่มสูงขึ้น โอกาสที่จะได้รับไอเทมล้ำค่าก็ยิ่งมากขึ้นด้วย! ส่วนอัตราการสุ่มที่แน่นอน โปรดสำรวจด้วยตนเองเถิดโฮสต์!”

คำตอบของระบบทำให้ถังซัมจั๋งแอบเดาะลิ้น เดิมทีเขานึกว่าแต้ม 3,100 แต้มนี้นับว่าเยอะแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะสุ่มระดับเงินได้เพียง 3 ครั้งเท่านั้น กระทั่งระดับทองก็ยังเอื้อมไม่ถึง ช่างหน้าเลือดเสียจริง

เขาส่ายหน้าแล้วตัดสินใจลองระดับทองแดงดูก่อน “ระบบ ข้าขอสุ่มระดับทองแดงหนึ่งครั้ง!”

สิ้นเสียงของเขา หีบสมบัติที่แผ่แสงสีเหลืองอ่อนพลันปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ พร้อมกับแต้มบุญที่ถูกหักออกไป 100 แต้ม

“เปิด!” ถังซัมจั๋งรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

วินาทีต่อมา หีบสมบัติพลันเปิดออก แสงสว่างจ้าปะทุขึ้นจนถังซัมจั๋งต้องหรี่ตาลง

ครู่ต่อมา แสงสว่างและหีบก็เลือนหายไป พร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบ:

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับแต้มพลังวัตร 200 แต้ม!”

ถังซัมจั๋งถึงกับยืนเซ่อ นี่มันอะไรกัน? เขาเสียแต้มบุญไป 100 แต้ม เพื่อแลกกับแต้มพลังวัตรเพียง 200 แต้มเนี่ยนะ? ช่างขาดทุนย่อยยับ! เขานึกว่าจะได้ไอเทมเทพๆ เสียอีก!

ถังซัมจั๋งที่เริ่มหงุดหงิดกัดฟันกรอด “ในเมื่อระดับทองแดงมันห่วยแตกนัก ข้าจะลองระดับเงินดูบ้าง! ราคาแพงกว่าสิบเท่า ของมันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง!”

“ระบบ ข้าขอสุ่มระดับเงิน!”

เมื่อถังซัมจั๋งกล่าวจบ หีบสมบัติอีกใบก็ปรากฏขึ้น หีบใบนี้ดูประณีตกว่าใบก่อนหน้าหลายเท่านัก ลวดลายบนหีบช่างงดงาม ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดีมีระดับ!

“เปิด!”

จากนั้น หีบสมบัติระดับเงินก็ระเบิดแสงสีขาวสว่างไสว พร้อมกับมีไอเทมสองชิ้นกระเด้งออกมาจากหีบ

เมื่อแสงจางลง ถังซัมจั๋งเห็นชัดเจนว่าของสองชิ้นนั้นคืออะไร ชิ้นหนึ่งเป็นหนังสือ และอีกชิ้นหนึ่งเป็นบัตร

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับอิทธิฤทธิ์: 'หัตถ์กระชากวิญญาณ' (เรียนรู้ทันที)!”

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับ 'บัตรประสบการณ์ฝาไห่'! ฝาไห่: ตบะระดับเซียนทองคำ ระยะเวลาใช้งาน: 3 นาที!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของถังซัมจั๋งก็เบิกกว้าง นี่สิถึงเรียกว่าดวงเฮง! ของดีโผล่ออกมาแล้ว!

อิทธิฤทธิ์ 'หัตถ์กระชากวิญญาณ' นี้เป็นหนึ่งในเจ็ดสิบสองอิทธิฤทธิ์! ตามคำอธิบายของระบบ ก่อนที่จะบรรลุตบะระดับเซียนทองคำ ตราบใดที่คู่ต่อสู้มีระดับไม่สูงกว่าตนเองเกินหนึ่งขอบเขตใหญ่ การใช้อิทธิฤทธิ์นี้จะสามารถกระชากวิญญาณของฝ่ายตรงข้ามมาควบคุมได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

ด้วยวิชานี้ เขาจะไร้พ่ายในบรรดาผู้มีระดับตบะเดียวกันก่อนที่จะถึงระดับเซียนทองคำ!

นี่มันสุดยอดวิชาในช่วงเริ่มต้นชัดๆ!

แถมยังมีบัตรประสบการณ์ฝาไห่ระดับเซียนทองคำอีกด้วย แม้จะใช้ได้เพียง 3 นาที แต่เมื่อใช้งานแล้ว ถังซัมจั๋งจะสามารถครอบครองพลังระดับเซียนทองคำได้ทันที!

สิ่งนี้ถือเป็นไพ่ตายชั้นยอด ต่อไปเวลาสู้กับปีศาจ ปกติเขาเป็นเพียงมนุษย์เซียน แต่พอเจอศัตรูที่แข็งแกร่งและกำลังลำพองใจว่าชนะแน่ๆ เขาก็แค่แปลงร่างเป็นฝาไห่ระดับเซียนทองคำแล้วตบมันให้ตายในทีเดียว มิน่าสยองขวัญรึ?

คิดได้ดังนั้น ถังซัมจั๋งจึงหยิบหนังสือออกมาทันที ทันทีที่เปิดออก แสงสว่างก็พุ่งออกจากหน้ากระดาษตรงเข้าสู่สมองของเขา เขารู้สึกถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่ดวงวิญญาณ

วินาทีถัดมา เขารู้สึกว่าตนเองเชี่ยวชาญอิทธิฤทธิ์นี้อย่างถ่องแท้ ราวกับว่ามันเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย!

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังใหม่ ถังซัมจั๋งไม่ลังเลอีกต่อไป สุ่มระดับเงินต่ออีกสองครั้งทันที

เขาเข้าใจแล้วว่ายิ่งระดับสูง ของรางวัลก็ยิ่งคุ้มค่า!

หีบสมบัติระดับเงินสองใบเปิดออกพร้อมกัน และเสียงแจ้งเตือนระบบก็ดังขึ้น:

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับแต้มพลังวัตร 1,000 แต้ม!”

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับแต้มพลังวัตร 1,500 แต้ม!”

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับวิชาอาคม: 'เพลิงมังกรเก้าลักษณ์' (เรียนรู้ทันที)!”

“ยินดีด้วยโฮสต์ ท่านได้รับอุปกรณ์: 'จีวรไร้ราคี'!”

ใบหน้าของถังซัมจั๋งมืดลงทันควัน นี่มันอะไรกันเนี่ย? แต้มพลังวัตร? จีวรเนี่ยนะ? มันมีประโยชน์อะไรกัน? มิใช่เสียแต้มบุญไปเปล่าๆ หรอกรึ?

จะมีก็แต่วิชาอาคมนี้ที่พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง เพราะมันจะเป็นท่าโจมตีหลักของเขา แต่ครั้งนี้เขาต้องเสียแต้มบุญไปถึง 2,000 แต้มเชียวนะ!

“ขาดทุนแล้ว ขาดทุนย่อยยับจริงๆ!”

ถังซัมจั๋งทำหน้าเซ็ง ถือเป็นบทเรียนว่าการสุ่มต่อเนื่องมักจะนำพาโชคร้ายมาให้ เขาช่างวู่วามนัก!

แต่ถึงจะเซ็งไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงจำยอมยอมรับความจริงแล้วกดเรียนรู้วิชา 'เพลิงมังกรเก้าลักษณ์' จนบรรลุขั้นสูง

ถังซัมจั๋งกวาดสายตามองไปรอบๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หินก้อนใหญ่ เขาชี้นิ้วออกไป วินาทีต่อมา มังกรเทพที่ก่อร่างจากเปลวเพลิงพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งตรงเข้าหาหินก้อนนั้นทันที

“ตู้ม!”

มังกรเพลิงเข้าปะทะ บดขยี้หินยักษ์จนกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา

“โอ้โห อานุภาพไม่เลวเลยนี่!” เมื่อเห็นเช่นนั้น ถังซัมจั๋งก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เดิมทีเขานึกว่ามันจะเป็นเพียงวิชาธาตุไฟธรรมดาๆ แต่ไม่นึกว่าพลังจะรุนแรงขนาดนี้?

ในตอนนี้ตบะของเขายังไม่เพียงพอ จึงเรียกมังกรเพลิงออกมาได้เพียงตัวเดียว หากภายหลังเขามีตบะสูงขึ้นและใช้วิชานี้ มังกรเก้าตัวจะปรากฏขึ้นเต็มท้องฟ้าในทันที ซึ่งคงจะดูยิ่งใหญ่เกรียงไกรเป็นแน่!

เมื่อนึกถึงเรื่องตบะ ถังซัมจั๋งก็จำได้ว่าตอนนี้เขาสะสมแต้มพลังวัตรได้ถึง 4,200 แต้มแล้ว ถึงเวลาต้องอัปเกรด 'เคล็ดวิชาเบิกฟ้าผานกู่' เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งแล้ว!

“ระบบ ใช้แต้มพลังวัตรทั้งหมดฝึกฝนเคล็ดวิชาเบิกฟ้าผานกู่!” ถังซัมจั๋งกล่าวอย่างใจปล้ำ

“โฮสต์จ่ายแต้มพลังวัตร 100 แต้ม เคล็ดวิชาเบิกฟ้าผานกู่เลื่อนระดับสู่ขั้นที่หนึ่ง ขอบเขตมนุษย์เซียน!”

“โฮสต์จ่ายแต้มพลังวัตร 500 แต้ม ระดับตบะเลื่อนสู่ขั้นที่สิบ ขอบเขตมนุษย์เซียน!”

“โฮสต์จ่ายแต้มพลังวัตร 1,000 แต้ม เคล็ดวิชาเบิกฟ้าผานกู่เลื่อนระดับสู่ขั้นที่สอง ขอบเขตเซียนปฐพี!”

“โฮสต์จ่ายแต้มพลังวัตร 2,000 แต้ม ระดับตบะเลื่อนสู่ขั้นที่สอง ขอบเขตเซียนปฐพี!”

“แต้มพลังวัตรคงเหลือ: 600 แต้ม ไม่เพียงพอต่อการอัปเกรด โปรดพยายามสะสมแต้มพลังวัตรต่อไปนะโฮสต์!”

เสียงระบบดังขึ้นรัวๆ พลังในร่างกายของถังซัมจั๋งพลุ่งพล่านขึ้นสู่ระดับเซียนปฐพีขั้นที่สองทันที ก้าวข้ามผ่านเจ็ดขอบเขตย่อยในคราวเดียว!

หากปราศจากความช่วยเหลือจากระบบ ถังซัมจั๋งคงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามสิบปีในการบำเพ็ญเพียรเพื่อก้าวข้ามขอบเขตมากมายเช่นนี้!

หากเหล่าเทพเซียนตนอื่นรู้ถึงความเร็วในการเลื่อนระดับที่น่าสะพรึงกลัวของถังซัมจั๋ง พวกเขาคงจะตกใจจนจิตหลุดเป็นแน่!

เพียงแค่ผ่านด่านเคราะห์เดียว ถังซัมจั๋งก็บรรลุระดับเซียนปฐพีแล้ว เมื่อประกอบกับอิทธิฤทธิ์และวิชาอาคมที่เพิ่งได้รับมา ยามนี้เขาจึงไร้พ่ายในบรรดาผู้ที่ต่ำกว่าระดับเซียนสวรรค์ขั้นที่สองอย่างแน่นอน!

ถังซัมจั๋งพยายามสงบความตื่นเต้นลง และทบทวนเนื้อเรื่องของไซอิ๋ว หลังจากด่านจ้าวปีศาจขาลแห่งเขาซวงช่าแล้ว เขาจะต้องพบกับเสือโคร่งดุร้ายอีกตัวหนึ่ง จากนั้นจะได้รับความช่วยเหลือจากนายพราน 'หลิวป๋อชิน' ผู้ที่จะไปส่งเขาที่ภูเขาสองแดน เพื่อไปช่วยซุนหงอคง!

ดังนั้น ปีศาจตัวต่อไปก็แค่เสือธรรมดาๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่แม้แต่ปีศาจเสียด้วยซ้ำ แล้วมันจะให้แต้มบุญสักกี่มากน้อยกันเชียว?

ถังซัมจั๋งขมวดคิ้ว ตอนนี้เขาเริ่มติดใจความรู้สึกของการปราบปีศาจแล้วเลื่อนระดับเสียแล้ว แต่เจ้าเสือโคร่งตัวถัดไปดูท่าจะไม่ทำรายได้ให้เขาเท่าไหร่ มิใช่เสียเวลาเปล่าหรอกรึ?

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

“ภารกิจที่ถูกกระตุ้น: เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของหลิวป๋อชิน!”