บทที่ 28 - วันที่มีกลิ่น

บทที่ 28 - วันที่มีกลิ่น

วันจันทร์ คุณแอนเดอร์สันตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ รวมถึงบรรดาเด็กฝึกงาน พ่อครัว และพนักงานเสิร์ฟ ต่างก็ถูกเขาสั่งให้มาที่ร้านเร็วขึ้น

เมื่อคืนเขาจ้างคนให้ช่วยทำป้ายประกาศมาให้ทันที—

เนื่องจากร้านอาหารได้รับความนิยมอย่างมาก ระยะเวลาในการทานอาหารสูงสุดจึงไม่เกินสองชั่วโมง หากเกินสองชั่วโมง ทางร้านมีสิทธิ์เรียกเก็บเงินและเชิญแขกออกจากร้านได้

ในกรณีที่ลูกค้ามาคนเดียวและโต๊ะอาหารมีจำกัด ทางร้านมีสิทธิ์ขอให้ลูกค้านั่งร่วมโต๊ะกับลูกค้าคนอื่นที่มาคนเดียวได้เช่นกัน

และอีกข้อหนึ่ง ทางร้านมีสิทธิ์ปฏิเสธการต้อนรับลูกค้าที่ดูน่าสงสัย

เนื้อหาคร่าวๆ ก็มีประมาณนี้ ป้ายประกาศมีขนาดใหญ่มาก ตั้งเด่นอยู่ตรงประตูทางเข้า

แอนเดอร์สันเฝ้าจับตาดูตั้งแต่เช้า ทว่าเขากลับเฝ้าดูอยู่ทั้งวัน แต่แลนซ์ก็ไม่ปรากฏตัว และไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น

วันจันทร์เป็นวันที่สำคัญมากสำหรับผู้คน คนที่ทำงานในสำนักงานจะได้รับมอบหมายงานสำหรับสัปดาห์ถัดไปจากเจ้านาย และต้องเตรียมตัวสำหรับงานเหล่านั้น

คนงานในสายการผลิตของโรงงาน วันนี้เป็นวันที่สายการผลิตจะเริ่มทำงานอีกครั้งหลังจากได้พักผ่อนมาหนึ่งหรือสองวัน

พวกเขาต้องคอยจับตาดูการเปลี่ยนแปลงในสายการผลิต ขณะเดียวกันผู้ดูแลโรงงานก็ต้องใช้การทำงานที่เร่งรีบเพื่อปลุกให้คนงานตื่นจากอาการเกียจคร้านช่วงวันหยุด

ส่วนบรรดาผู้ใช้แรงงานหนักที่ทำงานในท่าเรือหรือโกดัง หลังจากเช็กสต็อกช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์จบลง เช้าวันนี้จะมีรถบรรทุกขนส่งสินค้าจำนวนมากเข้าออกท่าเรือ พวกเขาจึงยุ่งจนแทบโงหัวไม่ขึ้น

คนส่วนใหญ่ต่างพากันยุ่งวุ่นวาย ช่วงเที่ยงร้านอาหารมีลูกค้ามาเพียงสี่โต๊ะ รวมแล้วทำเงินได้ไม่ถึงหกสิบบาท—

แม้ที่นี่จะเป็นร้านอาหารระดับกลางถึงสูง แต่ไม่ใช่ว่าอาหารทุกอย่างจะมีราคาแพง

ขนมปังหนึ่งชุด ลูกค้าสองคนสั่งอาหารจานหลักเพิ่มอีกอย่าง เช่น ปลาและเนื้อวัวย่างรวมราคาประหยัด หรือแค่สเต็กเนื้อธรรมดา บวกกับซุปเรียกน้ำย่อยอีกที่ ราคาอย่างมากก็สิบบาทนิดๆ เท่านั้น

ความพิเศษของร้านอาหารระดับกลางถึงสูงอยู่ที่ว่า ที่นี่มีวิธีที่จะจ่ายเงินเพียงเล็กน้อย แต่ก็สามารถทำให้จ่ายเงินจำนวนมากออกไปได้เช่นกัน

ช่วงเย็นธุรกิจถือว่าใช้ได้ มีลูกค้าเก้าโต๊ะ ทำเงินได้หนึ่งร้อยสามสิบสามบาท หากคำนวณจากกำไรขั้นต้นแล้ว วันนี้ถือว่าพอถูไถเสมอตัว หรืออาจจะขาดทุนไปสักสิบยี่สิบบาท

ปกติทุกวันจันทร์ก็มักจะเป็นแบบนี้ คุณแอนเดอร์สันจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

เขาคิดว่าไอ้ลูกหมาแลนซ์คงจะแค่พูดจาโอ้อวดไปงั้นเอง วันนี้มันไม่โผล่มา เขาจึงเริ่มคลายความระมัดระวังลงบ้าง

ที่จริงเขาไม่รู้เลยว่า แลนซ์เองก็รู้ว่าวันจันทร์ธุรกิจไม่ค่อยดี เขาจึงวาง "ด่านต่อไป" ไว้ในวันอังคารแทน

เช้าวันอังคารคุณแอนเดอร์สันยังคงตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ วันนี้เป็นวันที่พวกคนทำงานมักจะนัดมาทานอาหารกัน—หลังจากที่ไม่ได้เจอกันช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเขามีเรื่องอยากจะคุยกันมากมาย คุยเรื่องว่าช่วงวันหยุดไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง ถือโอกาสทานอาหารด้วยกันเพื่อกระชับความสัมพันธ์

วันนี้ธุรกิจควรจะดีกว่าวันจันทร์เล็กน้อย

จนกระทั่งถึงสิบเอ็ดโมงเช้า เขาก็ยังไม่เห็นใครเดินเข้ามาคนเดียวเพื่อจะครองโต๊ะสักตัวเดียว เขาจึงหยิบผ้าขี้ริ้วมาเช็ดป้ายประกาศตรงหน้าประตูอย่างมีความสุข

ที่ซอยฝั่งเฉียงตรงข้ามถนน แลนซ์ยืนอยู่ตรงปากซอยที่สังเกตเห็นได้ยาก พลางมองดูคุณแอนเดอร์สันและร้านอาหารของเขา

"คนนั้นน่ะ... ใช่ คนที่กำลังเช็ดป้ายอยู่" แลนซ์ละสายตากลับมามองกลุ่มคนที่อยู่ข้างๆ เขา

แต่ละคนส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมา เป็นกลุ่มคนจรจัด

เมื่อคืนตอนที่แลนซ์ไปหาคนเหล่านี้ เขาได้เลี้ยงอาหารดีๆ พวกเขามื้อหนึ่ง มีทั้งเนื้อวัว เนื้อหมู และอาหารจำพวกแป้งที่ผ่านการขัดสีอย่างดี

อาหารเหล่านี้ช่วยให้มั่นใจได้ว่าสิ่งที่พวกเขาถ่ายออกมาจะส่งกลิ่นเหม็นรุนแรงมาก และตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเขาต้องถ่ายออกมาแล้ว

แลนซ์ถือถังน้ำใบหนึ่ง ในนั้นเต็มไปด้วยน้ำผสมยาถ่าย ซึ่งยาถ่ายชนิดนี้ให้ผลรุนแรงมาก เพียงไม่กี่สิบนาทีก็สามารถทำให้คนทนไม่ไหวจนต้องพุ่งออกมาได้

ช่วงเช้าแลนซ์ยังให้พวกเขาดื่มของเหลวจำพวกน้ำแกงเข้าไปมาก เพื่อให้มั่นใจว่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว ใกล้เวลาที่ลูกค้าจะเริ่มเข้าร้าน แลนซ์จึงรินน้ำที่ผสมยาถ่ายเต็มแก้วให้แก่คนจรจัดคนแรก

"ไปที่หน้าประตูร้านของพวกเขา ถ่ายลงบนพื้น แล้วก็ไปที่ซอยที่นัดแนะกันไว้ทางโน้น จะมีคนให้เงินนายสองบาท"

"ถ้านายสามารถทำให้ออกมาดูน่าสะอิดสะเอียนมากๆ ได้ ฉันจะเพิ่มเงินให้อีกหนึ่งบาท" เขาหันไปมองกลุ่มคนจรจัดข้างหลัง "พวกนายก็เหมือนกัน สองบาท และถ้าทำได้ดีจะเพิ่มให้อีกหนึ่งบาท"

คนจรจัดคนแรกอายุเกือบห้าสิบปีแล้ว เส้นผมจับตัวกันเป็นก้อน บางครั้งยังเห็นแมลงสาบตัวเล็กๆ คลานออกมาจากใต้ผมแล้วมุดกลับเข้าไปใหม่

ใบหน้าที่ดำคล้ำจนแยกไม่ออกว่าก่อนจะมาเป็นคนจรจัดเขาทำงานเก็บสำลี หรือว่าเขามีผิวที่ดำแบบนี้มาตลอด

"คุณแลนซ์ครับ วางใจได้เลย ผมจะทำให้พวกเขาจำวันนี้ไปจนวันตาย นึกถึงทีไรก็ต้องอยากขย้อนแน่นอน!" เขาตบหน้าอกหัวเราะร่า ฟันเหลืองอ๋อยจนดูน่าคลื่นไส้ แต่แลนซ์กลับชื่นชมเขา เพราะเขาตัวเหม็นได้ใจจริงๆ!

พูดจบ เขาก็ยกยาถ่ายขึ้นมาดื่มรวดเดียว รสชาติค่อนข้างพิลึก จากนั้นเขาก็ยืนรอเงียบๆ

ประมาณสิบนาทีผ่านไป จู่ๆ เขาก็เอามือกุมท้อง "มาแล้วๆ คุณแลนซ์ ผมขอ... ซี้ด... ไปก่อนนะครับ!"

แลนซ์รินน้ำยาถ่ายแก้วที่สองให้คนถัดไปตามระเบียบ

ในเวลานี้เริ่มมีลูกค้าสองโต๊ะทยอยเข้าร้านอาหาร คุณแอนเดอร์สันจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เขาคิดว่าวันนี้ก็น่าจะเป็นวันที่เงียบสงบอีกวันหนึ่ง

แต่พอเขากลับเข้าห้องพักผ่อนเตรียมจะพักสายตา เพราะช่วงสองวันนี้เขาตื่นเช้าและนอนดึก แถมอารมณ์ยังไม่ดี ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว สิ่งที่เขาต้องการที่สุดตอนนี้คือการพักผ่อน

ทว่ายังไม่ทันจะได้ล้มตัวลงนอน ก็แว่วได้ยินเสียงตะคอกด่าทอดังลั่นมาจากผู้จัดการ

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นวิ่งเหยาะๆ ออกไปทางประตูหน้า

วินาทีที่เขาเพิ่งจะก้าวพ้นประตูร้านออกมา กลิ่นเหม็นรุนแรงก็ปะทะเข้าใส่จนเขาเกือบจะเป็นลม!

แดดร้อนจัด กลิ่นเหม็นนั้นยิ่งยากจะทนรับได้

ที่หน้าประตูร้านอาหาร คนจรจัดคนหนึ่งกำลังทะเลาะกับผู้จัดการไปพลาง ใช้มือที่เปื้อนสิ่งปฏิกูลป้ายลงบนป้ายประกาศที่คุณแอนเดอร์สันเพิ่งจะเช็ดสะอาดไปเมื่อครู่ไปพลาง

"ทำไมยังไม่เอาน้ำมาล้างให้สะอาดอีก?!"

เขามองดูคนจรจัดที่กำลังเอาสิ่งปฏิกูลป้ายลงบนป้ายประกาศ ทนไม่ไหวจนแทบจะขย้อนออกมา!

"แจ้งตำรวจ... อ้วก แจ้งตำรวจ!"

คนจรจัดที่กำลังทะเลาะกับผู้จัดการพอได้ยินว่าทางร้านจะแจ้งตำรวจ ก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีทันที ก่อนไปเขายังตดทิ้งท้ายไว้ แถมยังพ่นกองใหม่ทิ้งไว้ที่หน้าประตูร้านอีกหนึ่งกอง

ขณะนั้นเอง ลูกค้าสามคนกำลังเดินมาทางนี้ แต่พอเห็นสิ่งที่อยู่บนพื้นเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะต้องข้ามถนนไปเข้าเดินเข้าร้านอาหารฝั่งตรงข้ามแทน

คุณแอนเดอร์สันแผดเสียงโวยวาย บรรดาเด็กฝึกงานยกถังน้ำมาสองถัง หลังจากราดน้ำล้างพื้นไปแล้ว ยังต้องใช้แปรงขัดถูอย่างดีอีกรอบหนึ่ง

"ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากครับ อยู่ๆ เขาก็วิ่งมา ถอดกางเกงโก่งก้น แล้วก็..." ผู้จัดการทำท่าเหมือนกำลังนึกถึงเรื่องสยองขวัญบางอย่างพลางตัวสั่นไปด้วย

"...เสียงปังดังสนั่น ผมนึกว่าลำไส้เขาจะกระเด็นออกมาด้วยซ้ำ"

คุณแอนเดอร์สันรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เริ่มคลื่นไส้อีกครั้ง "ล้างมันให้สะอาดซะ!"

เขาและผู้จัดการเดินไปข้างๆ ผู้จัดการพูดต่อว่า "ผมสั่งห้ามไม่ให้เขาถ่ายหน้าประตูร้านเรา แล้วอยู่ๆ เขาก็เป็นอะไรไม่รู้ ล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นคุณก็เห็นนั่นแหละ เขาหาว่าผมผลักเขา..."

ใบหน้าของคุณแอนเดอร์สันย่ำแย่ถึงขีดสุด เพราะมีลูกค้าอีกโต๊ะที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจไม่ทานอาหารที่นี่แล้ว

แต่ผู้จัดการยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง "นี่จะเป็นลูกเล่นใหม่ของพวกนั้นหรือเปล่าครับ?"

คุณแอนเดอร์สันได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "หาพนักงานเสิร์ฟมาคอยเฝ้าเพิ่มอีกสองคน ถ้ามีคนจรจัดมาอีก อย่าปล่อยให้พวกเขาเข้าใกล้เกินไป..."

คำพูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีคนจรจัดคนหนึ่งวิ่งข้ามถนนมาจากฝั่งตรงข้าม เหมือนกับคนแรกไม่มีผิด วิ่งไปพลางถอดกางเกงไปพลาง และที่น่าสยดสยองไปกว่านั้นคือ เมื่อคนจรจัดคนนี้วิ่งขึ้นมาบนทางเท้าแล้ว เขากลับหันก้นมาทางพวกเขา!

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างพากันยืนอึ้งตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้า เด็กฝึกงานคนหนึ่งที่เดินอยู่หน้าสุดค่อยๆ หันหลังกลับไป แล้วก็อ้วกแตกอ้วกแตนออกมาอย่างรุนแรง

คุณแอนเดอร์สันเองก็นึกสะอิดสะเอียนไปพลาง ด่าทอไปพลาง

ไอ้ลูกไม่มีพ่อนั่น ต้องเป็นฝีมือไอ้สารเลวนั่นแน่ๆ!

(จบแล้ว)