บทที่ 13 ความกระตือรือร้นที่คาดไม่ถึง

บทที่ 13 ความกระตือรือร้นที่คาดไม่ถึง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน พอจางซินอิ่งตื่นขึ้นมาจากการหลับสนิท แสงไฟนอกหน้าต่างก็เริ่มสว่างไสวขึ้นแล้ว

อาจเป็นเพราะได้นอนในที่ที่คุ้นเคย คราวนี้จางซินอิ่งถึงได้นอนหลับสนิทอย่างแท้จริงเสียที

และนี่ก็เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปีที่เธอไม่ได้ฝันถึงเงาร่างที่น่ารังเกียจนั่นอีก

เห็นจางซินอิ่งทำตัวสบายๆ อยู่ต่อหน้ามู่หลิงเสวี่ยแบบนี้ แต่ความเจ็บปวดในใจเธอนั้นยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้

เวลาที่คุณทุ่มเทความรู้สึกดีๆ ให้ใครสักคน มันใช่เรื่องที่จะตัดใจก็ตัดใจได้ง่ายๆ ซะที่ไหนล่ะ

อย่างน้อยตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา จางซินอิ่งก็พยายามแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เคยตัดใจจากความรู้สึกนี้ได้อย่างเด็ดขาดสักที

พอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ไอ้เงานั่นก็จะโผล่มาป่วนเหมือนพวกอันธพาล คอยกวนใจไม่ให้เธอได้อยู่อย่างสงบ

ราวกับคอยย้ำเตือนว่าเขายังมีตัวตนอยู่ ทำให้เธอทั้งเจ็บปวดและทำอะไรไม่ได้

ถึงแม้การที่ไม่ฝันถึงเขาเป็นครั้งแรกจะทำให้รู้สึกโหวงๆ ไปบ้าง แต่นี่อาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีก็ได้

"ซินอิ่ง สู้ๆ นะ ไม่มีเขาเธอก็อยู่ได้แถมยังดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ"

หลังจากให้กำลังใจตัวเองอย่างกระตือรือร้น จางซินอิ่งก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกจากห้อง

พอมู่หลิงเสวี่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเห็นจางซินอิ่งเดินออกมา ก็รีบลุกขึ้นมาหาทันที

"ในที่สุดก็ตื่นสักที ไปกันเถอะ ไปหาอะไรกินมื้อดึกฉลองที่เธอกลับมากัน!"

จางซินอิ่งสังเกตเห็นประตูห้องอีกบานที่ปิดสนิทอยู่

"เอ๊ะ ห้องนั้นปล่อยเช่าไปแล้วเหรอ?"

ที่ถามแบบนี้ก็เพราะปกติแล้วมู่หลิงเสวี่ยจะไม่ปิดประตูห้อง โดยเฉพาะตอนที่ไม่มีคนอยู่

มู่หลิงเสวี่ยบอกว่าเพื่อให้อากาศถ่ายเทน่ะ

แต่ตอนนี้ประตูบานนั้นกลับปิดสนิท จางซินอิ่งเลยเดาว่าน่าจะมีคนมาอยู่แล้ว

มู่หลิงเสวี่ยก็ตั้งใจจะบอกเรื่องนี้อยู่พอดี

"พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ก็เลยปล่อยเช่าห้องนั้นให้ผู้ชายคนนึงไป"

"ถึงดูแล้วเขาจะไม่น่าใช่คนเลวก็เถอะ แต่เธอก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน"

"ถ้าโดนเขาตอแยก็มาบอกฉันได้เลยนะ ฉันจะไล่มันตะเพิดออกไปทันที"

ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า แต่มู่หลิงเสวี่ยพูดประโยคพวกนี้ซะเสียงดังฟังชัด เหมือนตั้งใจจะพูดให้ใครบางคนฟังซะอย่างนั้น

ทำเอาหลินอี้ที่ยืนอยู่หลังประตูถึงกับยิ้มแหย

เมื่อกี้มีแวบหนึ่งที่หลินอี้อยากจะพุ่งออกไปกอดร่างที่เขาเฝ้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน

แต่หลินอี้ก็รู้ตัวดีว่าตัวเองทำผิดไว้มาก สุดท้ายก็เลยรวบรวมความกล้าออกไปเผชิญหน้าไม่ได้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือหลินอี้กำลังกลัวต่างหาก

หลินอี้กลัวว่าเธอจะปฏิเสธ กลัวว่าจะสูญเสียโอกาสเดียวที่จะได้อยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเธอในตอนนี้ไป

พอรู้สึกว่าพวกเธอเดินออกไปแล้ว หลินอี้ก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงอย่างหมดแรง

นึกว่าตัวเองจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างได้แบบชิลๆ แล้วเชียว แต่พอต้องมาเผชิญหน้าจริงๆ ถึงได้รู้ว่าตัวเองกลัวการสูญเสียมากขนาดไหน

ตอนนั้นเองหลินอี้ถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตอนที่ตัวเองปฏิเสธเธอไปตอนนั้นมันโหดร้ายขนาดไหน

แล้วตอนที่เธอต้องเผชิญกับท่าทีเย็นชาเสแสร้งของเขา เธอจะต้องเจ็บปวดทรมานขนาดไหนกันนะ!

ท่ามกลางความรู้สึกผิดและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เวลาได้ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนโดยไม่รู้ตัว

เมื่อล็อกอินเข้าเกมอีกครั้ง หลินอี้ถึงได้มีโอกาสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ดูเหมือนการหนีปัญหาที่ดีที่สุดก็คือการเบี่ยงเบนความสนใจสินะ

เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็จะมีแคปซูลเกมออกมาขายแล้ว พอถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องมานั่งนับเวลาล็อกอินเข้าเกมแบบนี้อีก

การใช้แคปซูลเกมล็อกอินจะไม่โดนจำกัดเวลาเล่น เพราะสารอาหารในแคปซูลนั้นเพียงพอต่อความต้องการพลังงานของร่างกายผู้ใหญ่ในหนึ่งวันแล้ว

และในขณะที่ผู้เล่นกำลังเล่นเกมอยู่ในแคปซูล ตัวแคปซูลก็จะช่วยออกกำลังกายและกระตุ้นการทำงานของร่างกายไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันเลย

แบบนี้ต่อให้เล่นอยู่ในแคปซูลสักสามวันสามคืน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีปัญหาสุขภาพจากการที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายเป็นเวลานานๆ

………………

เมื่อหลินอี้มาโผล่ที่หมู่บ้านชิงสุ่ยอีกครั้ง บนลานกว้างของหมู่บ้านชิงสุ่ยก็มีประตูวาร์ปขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ รอบๆ ประตูวาร์ปมีแสงประหลาดแผ่ซ่านออกมา

นี่คือประตูวาร์ปที่เชื่อมต่อไปยัง 4 เมืองหลัก

ในขณะที่หลินอี้กำลังเดินไปที่ประตูวาร์ปเพื่อจะไปยังเมืองหลัก จู่ๆ ก็มีเสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นรอบตัว

ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดร้องดังลั่นจนแสบแก้วหู

"พระเจ้าช่วย ดูสิว่าฉันเจอใคร!"

"เฟิงหัว นั่นมันเทพเฟิงหัวนี่นา!"

"กรี๊ดดดด เทพเฟิงหัวตัวจริงเสียงจริง!"

"แกหยิกฉันทีสิ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!"

เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูดังระงมไม่ขาดสาย ทำเอาหลินอี้ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"พวกเธอรู้จักฉันด้วยเหรอ?"

ตอนนั้นเองก็มีนักบวชหญิงคนหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาหาหลินอี้ ทำหน้าตาคาดหวังสุดๆ

"เทพเฟิงหัวคะ พาฉันไปปั่นเลเวลหน่อยได้ไหม ฉันยอมเป็นแฟนคุณในชีวิตจริงเลยนะ จะมาอยู่ด้วยกันเลยก็ได้!"

ยังไม่ทันที่หลินอี้จะตั้งตัว นักรบหญิงอีกคนก็พุ่งเข้ามาผลักนักบวชหญิงกระเด็นไป

"ไสหัวไปเลย หล่อนมาเกี่ยวอะไรด้วย เทพเฟิงหัวเป็นของฉันยะ"

"ไม่ๆๆ ของฉันต่างหาก ฉันยอมจ่ายเงินให้เทพเฟิงหัวพาฉันปั่นเลเวลเลย"

"ฉันให้เลเวลละพันเลยเอ้า!"

"ถุย อีพวกยาจกนี่ พาฉันปั่น 1 เลเวล เอาไปเลยหมื่นนึง แถมให้นอนด้วยคืนนึงเอ้า"

"เชี่ย เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเขาแรงกันขนาดนี้เลยเหรอวะ?"

เมื่อเห็นฝูงผู้เล่นหญิงรุมทึ้งกันอุตลุด ไม่ใช่แค่หลินอี้ที่อึ้งกิมกี่ ขนาดผู้เล่นชายรอบๆ ยังตาแดงก่ำด้วยความอิจฉา

"ใครอยากให้พาปั่นเลเวลบ้าง เลเวลละร้อยเอ้า!"

พอมีคนตะโกนแบบนี้ ก็เหมือนมีคนเห็นช่องทางทำมาหากิน รีบตะโกนแข่งอยู่วงนอกทันที

"ฉันพาปั่นเลเวลฟรี ขอแค่มาเป็นผ้าห่มแก้หนาวให้ก็พอ"

"หาแฟนจ้า พาปั่นเลเวลฟรีเลย!"

"ผมหล่อรวยสายเปย์ตัวจริง มีสาวสวยคนไหนอยากปาร์ตี้ด้วยไหมครับ!"

……

หลินอี้มองดูความวุ่นวายรอบตัว รู้สึกเหมือนมีม้าป่านับหมื่นตัววิ่งพล่านอยู่ในหัว

ใครก็ได้บอกทีว่านี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

ถ้าไม่ใช่เพราะเกมมีระบบห้ามผู้เล่นแตะเนื้อต้องตัวกันมากเกินไปโดยไม่ได้รับอนุญาตล่ะก็ หลินอี้เชื่อสนิทใจเลยว่าตัวเองคงโดนพวกผู้หญิงบ้าคลั่งพวกนี้ฉีกเป็นชิ้นๆ ภายในไม่กี่นาทีแหงๆ

"ขอทางหน่อย ขอทางหน่อยครับ!"

เพราะรอบตัวมีแต่ผู้หญิง หลินอี้ที่กลัวระบบจะเข้าใจผิดก็เลยไม่กล้าผลักพวกเธอออกไป ทำเอาหลินอี้ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

นี่เขาดังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่มาดึงตัวหลินอี้วิ่งหนีออกมา

"เชี่ย อีหน้าด้านที่ไหนกล้ามาแย่งผัวฉัน"

"รีบขวางมันไว้ อย่าปล่อยให้มันพาเทพของฉันหนีไปได้นะ"

……

ในตอนนั้นเอง ร่างที่กำลังลากตัวหลินอี้วิ่งอยู่ก็ถามขึ้นมา

"นายจะไปไหน?"

นาทีนี้หลินอี้ไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว แค่อยากจะหนีไปให้พ้นๆ จากยัยพวกผู้หญิงบ้าคลั่งพวกนี้ให้เร็วที่สุด

"ไปประตูวาร์ปตรงกลางลานกว้าง"

"โอเค ตามฉันมา"

เห็นผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กๆ แถมยังเป็นนักบวชอีก

แต่กลับแรงเยอะใช่เล่น ฝ่าวงล้อมผู้หญิงที่ขวางทางมาได้ตลอดรอดฝั่ง จนพาหลินอี้มาถึงบริเวณประตูวาร์ปได้สำเร็จ

หลินอี้พูดอย่างซาบซึ้งใจ:

"ขอบคุณนะ!"

"ฮิฮิ ไม่เป็นไร"

เมื่อหลินอี้ไปยืนอยู่ในบริเวณประตูวาร์ป เขาก็เลือกวาร์ปทันที

กรุณาเลือกเมืองหลักที่คุณต้องการเดินทางไป:

【เมืองวิหคเพลิง】, 【เมืองเต่าดำ】, 【เมืองมังกรฟ้า】, 【เมืองพยัคฆ์ขาว】

หลังจากหลินอี้เลือกไปยังเมืองมังกรฟ้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองคนที่ช่วยเขาให้รอดพ้นจาก 'ทะเลทุกข์' เมื่อครู่นี้

ID ของเธอ

หลินอี้ถึงกับอึ้งไปเลย!

"กบชอบยิ้ม"