บทที่ 12 ผู้เช่าคนแรก (1)

บทที่ 12 ผู้เช่าคนแรก (1)

"พี่เวยบอกว่านักลงทุนคือคุณงั้นเหรอ?"

มู่หลิงเสวี่ยมองดูผู้มาเยือนด้วยความประหลาดใจ

"พี่เวยเวย แน่ใจนะคะว่าเป็นเขา?"

"ก็น่าจะใช่แหละ"

เฉินเวยมองดูชายหนุ่มที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาถูกตรงหน้า

"ที่คุณพูดในโทรศัพท์เมื่อกี้ เป็นเรื่องจริงเหรอคะ?"

มู่หลิงเสวี่ยถามอย่างไม่เข้าใจ:

"พูดว่าอะไรคะ?"

"เขาจะลงทุนให้กิลด์เราห้าสิบล้าน เพื่อช่วยให้กิลด์เราผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้ไง"

"อะไรนะ!"

มู่หลิงเสวี่ยคิดว่าตัวเองหูฝาดไป

"พี่บอกว่าห้าสิบล้านเหรอ?"

ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่สีหน้าของมู่หลิงเสวี่ยในตอนนี้ก็บอกทุกอย่างแล้ว

คนที่มีเสื้อผ้าทั้งตัวรวมกันแล้วยังไม่ถึงร้อยหยวนเนี่ยนะ จะมาลงทุนให้กิลด์เธอตั้งห้าสิบล้าน?

ถ้ามู่หลิงเสวี่ยไม่มีมารยาทพื้นฐานอยู่บ้างล่ะก็ คงได้ออกปากไล่ตะเพิดไปแล้ว

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน หลินอี้ก็เข้าใจและรู้สึกจนใจในเวลาเดียวกัน

ก็แหม สภาพของหลินอี้ในตอนนี้ มันดูไม่เหมือนคนมีเงินเลยจริงๆ

อย่าว่าแต่ไม่เหมือนเลย มู่หลิงเสวี่ยถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังเจอพวกสิบแปดมงกุฎอยู่หรือเปล่าด้วยซ้ำ

หลินอี้ถามกลับไปว่า:

"พวกคุณคิดว่าผมมาล้อเล่นหรือไงครับ?"

ความจริงแล้ว สาเหตุที่หลินอี้มาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยทำร้ายจิตใจมาก่อน

ในชาติก่อน เป็นเพราะเขาปฏิเสธอย่างเลือดเย็น และพูดจาตัดรอนอย่างไม่ไว้หน้า

ทำให้ในเวลาต่อมาไม่นาน เธอก็ถูกครอบครัวจับคู่ดูตัวและได้รู้จักกับผู้ชายคนนั้น

และก็เป็นเพราะการปรากฏตัวของผู้ชายคนนั้น ที่เป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับเธอในเวลาต่อมา

ก่อนจะเกิดใหม่ หลินอี้ที่เป็นเด็กกำพร้า ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า พอได้ยินเรื่องราวที่เธอต้องเผชิญ เขาจะรู้สึกผิดและเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดขนาดนั้น

และก็เป็นเพราะความขี้ขลาดของเขา ที่ทำให้เกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต

ถ้าจะถามว่าหลังเกิดใหม่สิ่งแรกที่หลินอี้อยากทำที่สุดคืออะไรล่ะก็ นั่นก็คือการปกป้องเธอไม่ให้ต้องเจอเรื่องร้ายๆ หรือต้องเสียใจอีกต่อไป

คำพูดของหลินอี้ทำให้เฉินเวยกับมู่หลิงเสวี่ยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ตอนนั้นเอง หลินอี้ก็พูดขึ้นมาว่า:

"จริงๆ แล้วพวกคุณร่างสัญญามาได้เลยนะ ภายในสามวันผมจะโอนเงินเข้าบัญชีพวกคุณ ถ้าผมทำไม่ได้ พวกคุณจะแจ้งตำรวจจับผม หรือจะฟ้องร้องอะไรก็แล้วแต่เลย"

"อีกอย่าง ผมจะไม่เข้าไปก้าวก่ายหรือยุ่งเกี่ยวกับการตัดสินใจใดๆ ของกิลด์พวกคุณ เงื่อนไขเดียวของผมก็คือ ผมขอเช่าห้องอยู่ที่นี่ด้วย"

"แน่นอน ผมจะจ่ายค่าเช่าตามปกติ"

ตอนนั้นเอง มู่หลิงเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา:

"ฉันขอถามจุดประสงค์ที่คุณทำแบบนี้ได้ไหมคะ?"

นั่นมันตั้งห้าสิบล้านเลยนะ!

แถมเงื่อนไขที่เสนอมันยังแปลกประหลาดสุดๆ แค่เพื่อขอเช่าห้องอยู่ในบ้านของเธอเนี่ยนะ

หรือว่าไอ้หมอนี่มันจะคิดมิดีมิร้ายกับพวกเธอ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ มู่หลิงเสวี่ยก็ขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

"คุณเปลี่ยนเงื่อนไขอื่นได้ไหมคะ?"

"คุณกลัวว่าผมจะมีจุดประสงค์แอบแฝงกับพวกคุณเหรอครับ?"

หลินอี้อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"คุณคิดว่าด้วยเทคโนโลยีสมัยนี้ ผมจะโง่ขนาดมาทำเรื่องเลวร้ายในหมู่บ้านหรูใจกลางเมืองปินไห่แบบนี้เหรอครับ?"

ในตอนที่มู่หลิงเสวี่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เฉินเวยก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน:

"ฉันตกลงให้คุณเช่าห้องได้ แต่เราต้องตกลงกันก่อนนะ พื้นที่ที่คุณใช้ได้มีแค่ห้องของคุณกับห้องนั่งเล่นเท่านั้น ถ้าคุณล้ำเส้น พวกเราจะเชิญคุณออกไปทันที ทำได้ไหมคะ?"

หลินอี้:

"แน่นอน ไม่มีปัญหาครับ"

เดิมทีจุดประสงค์ที่หลินอี้มาที่นี่ ก็เพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ เธอเท่านั้นแหละ ส่วนเรื่องที่พวกเธอกังวลกันอยู่ พูดตามตรงนะ หลินอี้ไม่เคยคิดเลยจริงๆ

แต่พอนึกถึงความเด็ดขาดตอนที่ตัวเองปฏิเสธเธอเมื่อครึ่งปีก่อน หลินอี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นใจ: บางทีตอนนี้คนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุดก็คงจะเป็นเขาละมั้ง

โชคดีที่หลินอี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอันคุ้นเคยที่แผ่วเบา เธอน่าจะกำลังหลับอยู่สินะ

และก็เป็นเพราะเขาซิงค์สเตตัสกับในเกมมานั่นแหละ ที่ทำให้ประสาทสัมผัสทุกอย่างของหลินอี้เฉียบคมขึ้นอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น หลินอี้ยังค้นพบอีกว่า หลังจากที่เขารับเอาความสามารถและสเตตัสของตัวละครในเกมมา นิสัยของเขาก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงด้วย

"พี่เวย พี่..."

มู่หลิงเสวี่ยมองไปที่เฉินเวยด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดเลยว่าเฉินเวยที่เกลียดผู้ชายเข้าไส้ยิ่งกว่าตัวเธอเสียอีก จะยอมตกลงให้เขามาอยู่ด้วย!

"พี่เชื่อที่เขาพูดเหรอคะ?"

เฉินเวยทำหน้าครุ่นคิด

"ฉันเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองน่ะ อีกอย่าง ตอนนี้เราก็กำลังต้องการเงินก้อนนี้อยู่พอดี"

"ก็ได้ค่ะ!"

ในเมื่อเฉินเวยพูดแบบนี้แล้ว มู่หลิงเสวี่ยก็ไม่ขัดข้องอีก

ก็นะ ด้วยความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่คบกันมานาน มู่หลิงเสวี่ยจึงค่อนข้างเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของเฉินเวยมาก

และอีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่ทำให้มู่หลิงเสวี่ยยอมถอย ก็เพราะหลังจากที่ถูกนักลงทุนหลายรายปฏิเสธมาติดๆ กัน ในที่สุดมู่หลิงเสวี่ยก็จำใจต้องลองเสี่ยงดู โดยเซ็นสัญญามูลค่าห้าสิบล้านกับหลินอี้

หลินอี้ถือสัญญาที่เพิ่งเซ็นเสร็จแล้วพูดว่า:

"เงินห้าสิบล้านนี้ ผมจะโอนเข้าบัญชีคุณภายในสองวันนี้แหละ"

มู่หลิงเสวี่ยรับคำ ก่อนจะพูดต่อ:

"ฉันก็จะไม่เอาเปรียบคุณเหมือนกัน เงินห้าสิบล้านนี่ถือเป็นเงินร่วมลงทุนของคุณ พอถึงตอนที่กิลด์มีกำไร ฉันจะแบ่งเงินปันผลให้คุณตามสัดส่วนหุ้นก็แล้วกัน"

หลินอี้ไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย

"เรื่องนี้ก็แล้วแต่คุณเลยครับ ผมยังไงก็ได้"

พอได้ยินแบบนั้น มู่หลิงเสวี่ยก็กลอกตาบน

ไอ้หมอนี่บ้านรวยจนไม่มีที่เก็บเงินหรือไงนะ? นั่นมันห้าสิบล้านนะ ไม่ใช่ห้าพัน!

เงินก้อนนี้ซื้อคฤหาสน์ของเธอหลังนี้ได้สบายๆ เลยนะ

แต่ถึงมู่หลิงเสวี่ยจะแอบบ่นยังไง เธอก็ต้องยอมรับว่า ถ้าผู้ลงทุนทุกคนคุยง่ายแบบนี้ มันก็คงเป็นเรื่องที่คนที่รับเงินลงทุนมาแฮปปี้ที่สุดแล้วล่ะ

เพราะคงไม่มีผู้บริหารคนไหนชอบให้มีคนมาคอยชี้นิ้วสั่งอยู่ข้างหลังหรอก

หลังจากคุยธุระเสร็จ มู่หลิงเสวี่ยก็ชี้ไปที่ห้องหนึ่งบนชั้นแรกแล้วบอกกับหลินอี้ว่า:

"ห้องนี้เป็นของคุณนะ มีห้องน้ำกับระเบียงในตัว เฟอร์นิเจอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าก็มีให้ครบ"

"เห็นแก่ที่คุณเป็นผู้ลงทุน ฉันคิดค่าเช่าเดือนละห้าพันก็แล้วกัน รวมค่าส่วนกลางกับจิปาถะอื่นๆ ให้ด้วย จ่ายล่วงหน้าทีละครึ่งปี ตกลงไหม?"

หลินอี้ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เขาก็เลยจ่ายค่าเช่าสามหมื่นไปทันที

จากนั้นมู่หลิงเสวี่ยก็พาหลินอี้ไปดูห้องนั่งเล่นกับห้องครัว

"นอกจากห้องคุณแล้ว ก็มีแค่สองที่นี่แหละที่คุณเข้าออกได้ตามสบาย นอกนั้นถือเป็นเขตหวงห้าม"

"ถ้าฉันจับได้แม้แต่ครั้งเดียว ขอโทษด้วยนะ ต่อให้คุณเอาเงินห้าสิบล้านมาให้ฟรีๆ ฉันก็จะไล่คุณออกไปโดยไม่ลังเลเลย เข้าใจไหม?"

หลินอี้ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

"เข้าใจครับ"

"แล้วก็!"

มู่หลิงเสวี่ยชี้ไปที่ห้องของจางซินอิ่งที่ปิดประตูสนิทอยู่

"ห้องนั้นเป็นของเพื่อนสนิทฉัน ห้ามไปยุ่งวุ่นวายกับเธอนะ แม้แต่พูดเล่นก็ไม่ได้"

"เวลาปกติห้ามส่งเสียงดังเอะอะโวยวายด้วย"

"แล้วก็ห้ามพาใครมาค้างที่นี่เด็ดขาด แม้แต่มานั่งเล่นก็ไม่ได้"

……

หลินอี้มองดูมู่หลิงเสวี่ยที่กำลังร่ายกฎระเบียบยาวเหยียด

"มีอะไรอีกไหมครับ?"

มู่หลิงเสวี่ยชะงักไป

"หมดแล้วล่ะ ตอนนี้คิดออกแค่นี้ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเดี๋ยวค่อยมาบอกทีหลัง"

หลินอี้ยิ้มอย่างจนใจ

"ผมอยู่คนเดียว ไม่สร้างปัญหาให้พวกคุณหรอกครับ วางใจได้"

"ขอให้จริงเถอะ"

เมื่อเห็นว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กอปรกับคิดว่าจางซินอิ่งน่าจะยังหลับอยู่

มู่หลิงเสวี่ยก็พาเฉินเวยกลับขึ้นไปชั้นบน

แต่พอมู่หลิงเสวี่ยกลับถึงห้อง เธอกลับนึกสงสัยขึ้นมา:

"แล้วเขารู้ได้ไงว่าบ้านเรามีห้องว่าง?"

……

ในขณะเดียวกัน หลินอี้ก็ยืนอยู่หน้าห้องของตัวเอง มองดูประตูบานหนาที่ปิดสนิท

แม้จะมีประตูบานหนากั้นอยู่ หลินอี้ก็ยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันคุ้นเคยที่อยู่หลังบานประตูนั้น

เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ จู่ๆ หลินอี้ก็ยิ้มออกมา

"เสี่ยวอิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"