บทที่ 2 บาทหลวง? แม่ชี? ผู้ทะลุมิติ!

บทที่ 2 บาทหลวง? แม่ชี? ผู้ทะลุมิติ!

"ที่แท้ก็มีเพื่อนร่วมชาติจริงๆ ด้วย!"

"แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกันนะ..." ไซเฟอร์ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว

หลังจากที่เธอกลายเป็นไซเฟอร์ ประสาทสัมผัสของเธอก็ไวต่อสถานการณ์รอบข้างอย่างผิดปกติ

เพียงชั่วพริบตา เธอก็สังเกตเห็นว่าท่าทีของฝูงชนที่มีต่อผู้ทะลุมิติทั่งสองคนนั้นดูแปลกประหลาด...

มันไม่ใช่ความเกลียดชังเสียทีเดียว แต่ก็พูดได้ไม่เต็มปากว่าเป็นการเลื่อมใสบูชา...

ไซเฟอร์ไม่รู้จะอธิบายภาพตรงหน้านี้อย่างไรดี แต่เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ปลดปล่อยควรจะได้รับอย่างแน่นอน...

มันไม่ถูกต้อง

มีบางอย่างผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด!

ไซเฟอร์ก้าวถอยหลัง พลางปลีกตัวออกมาจากฝูงชน

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะรีบพุ่งเข้าไปทักทายผู้ทะลุมิติทั้งสองคนนั้นเพื่อหาพวกพ้องให้อุ่นใจไปแล้ว

แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่านั่นเป็นความคิดที่โง่เขลา

ข้อความบนกระดานประกาศต้องไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบนั้นแน่ และสีหน้าของเหล่าผู้คนในเมืองนี้ก็ดูประหลาดเหลือเกิน ทางที่ดีควรปล่อยให้เพื่อนร่วมชาติทั้งสองคนนี้ไปสำรวจเส้นทางดูก่อน หากไม่มีปัญหาอะไรค่อยเข้าไปรับอุปกรณ์เพียงลำพังก็ยังไม่สาย

"..."

"เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ? ฉันกลายเป็นเซฟาเลียไปแล้วนี่นา ยังจะต้องไปรับไอ้อุปกรณ์สำหรับมือใหม่อะไรนั่นอีกทำไมกัน!"

ไซเฟอร์รู้สึกว่าความคิดล่าสุดของตัวเองนั้นค่อนข้างบื้ออยู่สักหน่อย

อาจเป็นเพราะเคยชินกับการใช้ชีวิตที่ยากจน พอจู่ๆ มาแข็งแกร่งขนาดนี้เธอก็เลยยังปรับตัวไม่ทัน

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงซ่อนตัวอย่างระแวดระวัง พร้อมกับเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้ทะลุมิติทั่งสองจากในเงามืด

"เร็วเข้า เร็วเข้า รีบไปที่วิหารเพื่อรับอุปกรณ์กันเถอะ! ฉันรอที่จะเริ่มการผจญภัยไม่ไหวแล้ว!" เด็กหนุ่มคนเดิมชูกำปั้นขึ้น พลางเร่งเร้าดึงแขนเพื่อนร่วมทางมุ่งหน้าไปยังอาคารที่สูงที่สุดใจกลางเมือง

ในไม่ช้า ผู้ทะลุมิติทั่งสองก็มาถึงวิหารที่ดูโอ่อ่างดงาม

เมื่อมองไปยังไม้กางเขนสีทองส่องประกายบนยอดอาคาร ทั้งสองก็ไม่อาจเก็บกั้นความใจร้อนเอาไว้ได้อีกต่อไป และวิ่งตรงไปยังทางเข้าวิหารทันที

ชายชราในชุดบาทหลวงสีขาวที่มีใบหน้าใจดีกำลังยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว

ข้างกายของเขามีแม่ชีสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูงดงามยืนอยู่

บาทหลวงชราแย้มยิ้มอย่างเมตตาขณะมองไปยังทั้งสองคนที่วิ่งตรงเข้ามา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล

"ยินดีต้อนรับ เหล่าผู้ปลดปล่อยจากต่างโลก"

"คุณพ่อครับ! พวกเรามาขอรับอุปกรณ์ครับ!" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยท่าทางกระตือรือร้น

"แน่นอน แน่นอน ทางเราได้เตรียมอุปกรณ์ไว้ให้พวกท่านเรียบร้อยแล้ว" บาทหลวงหัวเราะเบาๆ พลางก้าวถอยไปด้านข้างพร้อมผายมือเชิญ "โปรดตามข้ามาเถิด อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะได้รับพรจากเทพธิดา พวกท่านจำเป็นต้องผ่านพิธีกรรมชำระล้างอย่างง่ายเสียก่อน"

"พิธีกรรมชำระล้างเหรอครับ?" ผู้ทะลุมิติทั่งสองทำหน้าฉงนเล็กน้อย

"ใช่ค่ะ เพื่อชำระล้างฝุ่นละอองที่พวกท่านติดตัวมาจากช่วงเวลาที่ข้ามผ่านมิติ และเพื่อให้พวกท่านสามารถปรับตัวเข้ากับพลังของโลกใบนี้ได้ดียิ่งขึ้น" แม่ชีที่ยืนอยู่ข้างๆ อธิบายด้วยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงของเธอนั้นหวานหูและน่าฟัง ทั้งยังแฝงไปด้วยพลังที่ทำให้รู้สึกสงบอย่างน่าประหลาด

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ตกลงครับ พวกเราจะทำตามที่คุณบอก!"

เด็กหนุ่มสาวไม่ได้มีความระแวงแม้แต่น้อยและพยักหน้าตกลงทันที

ไซเฟอร์ยืนอยู่บนหลังคาที่ห่างออกไป เธอใช้นิ้วลูบหูแมวของตนเอง

"ฮิฮิ นี่คือข้อได้เปรียบโดยกำเนิดของหูแมวสินะ? อยู่ไกลขนาดนี้ยังได้ยินชัดแจ๋วเลย!"

เธอมองดูผู้ทะลุมิติทั่งสองเดินตามบาทหลวงและแม่ชีเข้าไปในส่วนลึกของวิหารโดยไม่มีการป้องกันตัวใดๆ

เธอนึกดีใจที่ไม่ได้บุ่มบ่ามตามเข้าไป

บาทหลวงคนนั้นมีจุดน่าสงสัยอยู่เต็มไปหมด!

เธอไม่รู้เรื่องผู้ทะลุมิติคนอื่นๆ แต่สำหรับผู้ทะลุมิติทั้งสามคนในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการมาสิงร่างคนอื่น

แม้แต่ตัวเธอเอง ก็เพิ่งจะยืนยันตัวตนว่าคนพวกนั้นเป็นผู้ทะลุมิติได้ก็ตอนที่ได้ยินบทสนทนาภาษาคนยุคใหม่

แต่บาทหลวงที่เป็นคนท้องถิ่นกลับสามารถระบุตัวตนของพวกเขาได้อย่างแม่นยำทั้งที่ยังไม่ได้พูดคุยกันสักคำ แถมยังเรียกพวกนั้นว่าผู้ปลดปล่อยจากต่างโลกไว้ล่วงหน้าเสียด้วย

แบบนี้มันปกติเหรอ?

มันไม่ปกติเลยสักนิด!!!

ไซเฟอร์มองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ก่อนจะลอบติดตามพวกเขาเข้าไปข้างใน

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงไม่ยอมเอาตัวเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากพวกนี้และคงหันหลังกลับไปแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา

แต่ตอนนั้นก็คือตอนนั้น ตอนนี้ก็คือตอนนี้ นอกเหนือจากการที่เธอกลายเป็นเซฟาเลียและมีพลังมหาศาลแล้ว

ลำพังแค่การที่ทางวิหารมีเจตนาร้ายต่อผู้ทะลุมิติ ก็เพียงพอแล้วที่เธอจะไม่ยอมนิ่งดูดาย

เพราะถึงอย่างไร เธอก็เป็นหนึ่งในผู้ทะลุมิติเหมือนกัน!

ห้องโถงชั้นใน

"พิธีกรรมชำระล้างนี้สำคัญมาก โปรดให้ความร่วมมือกับแม่ชีอย่างเต็มที่ด้วยนะ" หลังจากมาถึงห้องโถงชั้นใน บาทหลวงก็ย้ำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ราวกับว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของคนทั้งประเทศ

"คุณตาบาทหลวงไม่ต้องห่วงนะคะ! พวกเราจะให้ความร่วมมือกับพี่สาวแม่ชีอย่างเต็มที่เลยค่ะ!" เด็กสาวกล่าว

เธอพยักหน้าอย่างมั่นใจ เพราะในใจของเธอได้ตัดสินไปแล้วว่าบาทหลวงและแม่ชีคู่นี้คือ "คนดี"

"ได้ยินแบบนี้ข้าก็เบาใจ" บาทหลวงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปสั่งสำทับกับแม่ชีด้วยสีหน้าจริงจัง "หากเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น ให้รีบเรียกข้าทันที ข้าจะรออยู่ข้างนอกประตูนี้"

"รับทราบค่ะ" แม่ชีตอบอย่างนอบน้อม

หลังจากบาทหลวงเดินออกไป สายตาของแม่ชีก็ตกไปอยู่ที่ผู้ทะลุมิติทั้งสองคน แล้วเธอก็เอ่ยเสียงนุ่ม

"ไม่ต้องรีบร้อนนะคะ โปรดเดินไปที่กลางแท่นพิธี พิธีกรรมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว โปรดหลับตาลง ผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ แล้วสัมผัสถึงพลังของเทพธิดาดูค่ะ"

ทั้งสองคนทำตามอย่างว่าง่าย พวกเขาเดินไปหยุดตรงกลางและหลับตาลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและคาดหวัง

ทว่าในขณะที่พวกเขาลดการป้องกันลงจนหมดสิ้น

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

แรงกดดันอันมหาศาลจู่โจมเข้าใส่อย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว!

วงเวทย์ประหลาดเริ่มทำงานภายใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา

ร่างกายของพวกเขาขยับไม่ได้ดั่งใจ

พวกเขาทำได้เพียงมองดูใบหน้าที่เคยอ่อนโยนของแม่ชีค่อยๆ บิดเบี้ยวจนดูดุร้ายด้วยความสิ้นหวัง

"พวกผู้ทะลุมิติสารเลว! เป็นพวกแกอีกแล้ว เป็นพวกแกอีกแล้ว!!!! ไอ้พวกบ้า! ไอ้พวกบ้า! ไอ้พวกบ้า! พวกคนนอกชั้นต่ำ เมื่อไหร่จะไสหัวไปให้พ้นสักที! ทำไมต้องคอยมาทำลายเมืองของพวกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า!!!"

คันธนูสีเขียวปรากฏขึ้นในมือของแม่ชี ลมธาตุสีครามเริ่มควบแน่นจนกลายเป็นรูปร่างของลูกศรสองดอก

"ไปตายซะเถอะ! พวกปีศาจ!!!"

วูบ—!

กระแสแสงสีทองวาบผ่านไป คนที่ล้มลงกับพื้นกลับไม่ใช่ผู้ทะลุมิติทั้งสอง แต่เป็นแม่ชีคนนั้นเอง

"ขอโทษนะคะ คุณแม่ชี"

"ฉันไม่คิดว่าการทำร้ายคนอื่นโดยไม่มีเหตุผลจะเป็นพฤติกรรมที่ดีเท่าไหร่หรอกนะ"

ไซเฟอร์ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าห้องโถงชั้นในของวิหารอย่างกะทันหัน โดยที่มือแต่ละข้างหิ้วผู้ทะลุมิติไว้คนละคน

ส่วนผู้ทะลุมิติทั้งสองที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อจนพูดไม่ออก

"เหอะ... ฮ่าๆๆ!!!"

"แกจะไปรู้อะไร! ยัยคนเผ่าแมว! แกไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด!"

"พวกผู้ทะลุมิติมันคือตัวกาลกิณี เป็นหายนะ เป็นจอมมาร!!! ถ้าไม่ฆ่าพวกแกตอนนี้ สุดท้ายพวกแกก็จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเรามี!!!" แม่ชีที่คุกเข่าอยู่แผดเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง