บทที่ 27 อัจฉริยะด้านการเขียนจดหมาย

บทที่ 27 อัจฉริยะด้านการเขียนจดหมาย

ภายในปราสาทหลักของวินเทอร์เฟลล์แห่งแดนเหนือ

"ท่านลอร์ด เมื่อเช้านี้ที่หอเลี้ยงนกเรฟเวนได้รับจดหมายสามฉบับ ข้าคิดว่าท่านควรจะอ่านมันด้วยตนเอง" เมสเตอร์ลูวินกล่าวขณะก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับจดหมายสามฉบับในมือ

"เป็นจดหมายจากอาร์เธอร์ ส่งมาถึงท่าน จอน และร็อบบ์ โดยส่งมาจากไวท์ฮาร์เบอร์"

"อาร์เธอร์หรือ" เอ็ดดาร์ด สตาร์ค ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ "ดูเหมือนว่าเขาจะเดินทางถึงสตาร์ฟอลล์อย่างปลอดภัยแล้วสินะ"

"เอ่อ..." เมสเตอร์ลูวินวางจดหมายลงบนโต๊ะแล้วคะยั้นคะยอ "ท่านควรอ่านดูก่อนเถิด"

เมื่อเห็นท่าทางที่ผิดปกติของเมสเตอร์ลูวิน เอ็ดดาร์ดจึงขมวดคิ้วและเริ่มอ่านเนื้อหาในจดหมาย

ถึง ท่านลุงเอ็ดดาร์ด สตาร์ค ผู้เป็นที่รัก

กว่าที่ท่านจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ คนของข้าคงจะถึงนครบราวอสที่อยู่อีกฟากของทะเลแคบแล้ว และหากไม่มีอะไรผิดพลาด ข้าจะพำนักอยู่ที่บราวอสสักระยะหนึ่ง

มีเหตุผลหลายประการที่ทำให้ข้าต้องเปลี่ยนแผนการเดินทาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพายุที่พัดมา พายุลูกนี้ทำให้เรือใบสีม่วงแห่งบราวอสที่ข้านั่งมานั้นเกยตื้นและอับปางลงใกล้กับเกาะสวีทซิสเตอร์ในหมู่เกาะสามพี่น้อง

นับเป็นโชคดีที่ท่านลอร์ดของที่นี่ เคานต์กอดริค เป็นคนมีน้ำใจโอบอ้อมอารี คนของเขาไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตข้าและลูกเรือไว้ได้เท่านั้น แต่ยังกุลีกุจอช่วยกัปตันกู้ซากเรือที่จมลงด้วย

ข้าได้ลิ้มลองอาหารจานพิเศษที่เรียกว่า สตูสามพี่น้อง ภายใต้หลังคาบ้านของเขา และมันช่างเลิศรสยิ่งนัก

อาหารจานนี้แตกต่างจากเรื่องเล่าของแม่นมแก่ๆ เพราะส่วนผสมหลักคือปูสามชนิด มิได้มีพี่สาวน้องสาวอยู่ในนั้นแต่อย่างใด

เดิมทีเคานต์กอดริคตั้งใจจะส่งข้ากลับไปยังไวท์ฮาร์เบอร์ โดยให้เหล่าลูกเรือพักเป็นแขกอยู่บนเกาะ และจะส่งพวกเขากลับไปหลังจากเรือที่ไปส่งข้าเดินทางกลับมาถึง

แต่ข้ามีความคิดที่จะเดินทางข้ามทะเลแคบอยู่แล้ว จึงเสนอต่อท่านเคานต์ให้ส่งข้าไปยังบราวอสพร้อมกับพวกเขาเลย

กัปตันชาวบราวอสคนนี้มีชื่อว่าวิกตา เขามีอาชีพหลักคือการเดินเรือขนส่งข้ามทะเลแคบ

วิกตาแนะนำข้าเกี่ยวกับบราวอสว่า อุตสาหกรรมการต่อเรือที่นั่นก้าวหน้ามาก แต่กลับมีการสั่งห้ามตัดต้นไม้ แม้แต่ฟืนสำหรับก่อไฟก็ยังต้องขนส่งมาทางเรือบรรทุกสินค้า

ข้าจึงคิดในใจว่า นี่มิใช่โอกาสอันดีในการหาตลาดรองรับเหล้าลูกท้อและไม้กระดานที่ผลิตจากคฤหาสน์สวนลูกท้อหรอกหรือ

โปรดรอฟังข่าวดีจากข้าได้เลย!

—จากหลานชายผู้รู้ความของท่าน อาร์เธอร์ สโนว์

"อาร์เธอร์ไปบราวอสอย่างนั้นหรือ" รอยขมวดคิ้วของเอ็ดดาร์ดลึกขึ้นจนเป็นร่องหน้าผาก ใบหน้าที่ยาวและจริงจังของเขาพยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาความสุขุมเอาไว้ "กอดริคเป็นคนมีน้ำใจโอบอ้อมอารีงั้นหรือ นี่มันเรื่องอะไรกัน"

"ยังมีอีกฉบับที่เขียนถึงจอน ข้าคิดว่าท่านควรจะอ่านฉบับนี้ด้วยเช่นกัน" เมสเตอร์ลูวินผายมือให้ลอร์ดเอ็ดดาร์ดดูจดหมายอีกฉบับ

"พิจารณาดูเถิดว่าควรจะให้จอนเห็นจดหมายฉบับนี้ในภายหลังหรือไม่"

เอ็ดดาร์ดหยิบจดหมายฉบับต่อมาด้วยความระแวงและเริ่มอ่าน

ถึง จอน สโนว์ ลูกพี่ลูกน้องผู้เป็นที่รัก

กว่าที่เจ้าจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ เรือที่ข้านั่งมาคงจะแล่นผ่านใต้หว่างขาของเทวรูปยักษ์แห่งบราวอสไปแล้ว

ดวงตาของเทวรูปยักษ์เปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า และยามที่มันแผดคำราม เสียงนั้นจะดังขจรขจายไปทั่วทั้งนครบราวอส

มันมีความสูงอย่างเหลือเชื่อ สามารถก้าวข้ามกำแพงชั้นในและชั้นนอกของวินเทอร์เฟลล์ได้เพียงก้าวเดียว หากมันสามารถขยับเขยื้อนได้ล่ะก็

นอกจากนั้น ข้ายังได้ไปเป็นแขกที่หมู่เกาะสามพี่น้อง พายุหอบข้าไปที่นั่น และเคานต์กอดริคได้ต้อนรับข้าอย่างอบอุ่น

สิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจคือ เขาบอกว่าเคยพบท่านลุงในช่วงสงครามผู้ชิงบัลลังก์ หรือที่ปัจจุบันควรเรียกว่าการกบฏของโรเบิร์ต แต่เขาบอกว่าในตอนนั้นทุกคนเรียกกันเช่นนั้น

เขาเล่าว่าท่านลุงก็เผชิญกับพายุขณะเดินทางโดยเรือเช่นเดียวกับข้า พายุลูกนั้นนำพาพวกท่านมายังเกาะสวีทซิสเตอร์

ที่ต่างจากข้าคือ ชาวประมงที่พาท่านลุงข้ามอ่าวฟันปลานั้นโชคร้ายจมน้ำเสียชีวิต แต่ลูกสาวของเขากลับพยายามอย่างสุดความสามารถพาท่านลุงมาถึงหมู่เกาะสามพี่น้องก่อนที่เรือจะอับปาง

มีข่าวลือว่าท่านลุงทิ้งถุงเงินที่เต็มไปด้วยเหรียญเงินไว้ให้เธอ และทำเธอตั้งครรภ์

เธอตั้งชื่อเด็กคนนั้นว่าจอน สโนว์ ตามชื่อของลอร์ดจอน อาร์ริน

ข้าไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่ แต่ข้าเคยเห็นเรื่องราวมากมายในหนังสือเกี่ยวกับสาวงามที่ช่วยชีวิตวีรบุรุษแล้วยอมพลีกายแต่งงานด้วย

มันช่างดูโรแมนติกและน่าอิจฉาเสียจริง

—จากลูกพี่ลูกน้องช่างพูดของเจ้า อาร์เธอร์ สโนว์

"นรกทั้งเจ็ด!" หลังจากอ่านจดหมายจบ ใบหน้าที่ยาวของเอ็ดดาร์ดก็เปลี่ยนเป็นสีแดงสลับม่วง เขาเผลอขยำจดหมายในมือจนเป็นก้อนกลมด้วยสัญชาตญาณ

"เด็กคนนี้เป็นอะไรไป เหตุใดถึงไปเชื่อคำพูดของกอดริค ลอร์ดโจรหัวล้านคนนั้น"

"ข่าวลือนี้ไม่มีความน่าเชื่อถือเลย" เมสเตอร์ลูวินซุกมือเข้าไปในแขนเสื้อที่กว้างขวาง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"แต่ในจดหมายดูเหมือนจะไม่ได้ระบุนะว่าเคานต์กอดริคนั้นหัวล้าน..."

เอ็ดดาร์ดเงยหน้าขึ้นและจ้องเขม็งไปที่เขา "ท่านเมสเตอร์ผู้ปราดเปรื่อง ทำเป็นว่าท่านไม่เคยเห็นจดหมายฉบับนี้ก็แล้วกัน"

"ถ้าเช่นนั้นจะจัดการกับจดหมายฉบับนี้อย่างไรดี" เมสเตอร์ลูวินถามพลางหดคอลง

"ท่านก็รู้ว่าอาร์เธอร์กับจอนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เขาเขียนถึงท่านแต่กลับไม่เขียนถึงจอน มันจะดูไม่มีเหตุผลเอาได้"

"ขอทีเถอะ" เอ็ดดาร์ดถอนหายใจพลางคลี่จดหมายที่ขยำไว้ออก และฝืนใจอ่านมันอีกครั้ง

เมื่อเห็นประโยคที่ว่าด้วยสาวงามช่วยวีรบุรุษและยอมแต่งงานด้วย ใบหน้าที่ยาวของเขาก็อดไม่ได้ที่จะขึ้นสีระเรื่อ

เอ็ดดาร์ดพับจดหมายตรงส่วนที่สำคัญนั้นไว้

เมสเตอร์ลูวินก็หยิบกรรไกรออกมาจากแขนเสื้อได้ทันท่วงทีและถามว่า "ท่านต้องการอ่านจดหมายที่อาร์เธอร์เขียนถึงร็อบบ์ด้วยหรือไม่"

"ส่งมาให้ข้าดู" เอ็ดดาร์ดซึ่งมีความคิดว่าในเมื่ออ่านไปบ้างแล้วก็ควรอ่านให้หมด จึงกวาดสายตาผ่านจดหมายฉบับสุดท้าย

ถึง ร็อบบ์ สตาร์ค ลูกพี่ลูกน้องผู้เป็นที่รัก

กว่าที่เจ้าจะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ข้าคงจะได้เข้าพักในเรือนพักแห่งหนึ่งในบราวอส ซึ่งจัดหาให้โดยพ่อค้าประกันภัย

เจ้าไม่รู้หรอกว่าการเดินทางไปบราวอสนั้นอันตรายเพียงใด

เอ่อ... ข้าเดาว่าเจ้าน่าจะพอรู้ ตอนนี้เป็นฤดูร้อน และทะเลแคบแทบจะไม่มีพายุเลย

ข้าหมายถึงผู้คนจากหมู่เกาะสามพี่น้องที่ร่วมเดินทางไปกับข้านั้นต่างหากที่ตกอยู่ในอันตราย เพราะพวกเขานิยมการมวยปล้ำเป็นชีวิตจิตใจ

โรดริค สตาร์ค บรรพบุรุษของเราเคยชนะเกาะหมีมาจากพวกชาวเหล็กไหลด้วยการมวยปล้ำ บางทีคนที่อาศัยอยู่บนเกาะอาจจะชอบมวยปล้ำกันทุกคน

ระหว่างทางไปบราวอส ข้ามวยปล้ำกับพวกเขาทุกวัน เหมือนกับที่เราฝึกวิชาดาบกันทุกเช้านั่นแหละ

เพียงแต่ว่าในเวลาต่อมา พวกเขาเริ่มชอบมวยปล้ำน้อยลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะการมวยปล้ำกับข้า

เรื่องนี้ทำให้ข้าคิดถึงวันเวลาที่ได้ฝึกดาบร่วมกับเจ้าและจอนในวินเทอร์เฟลล์อย่างสุดซึ้ง

—จากลูกพี่ลูกน้องของเจ้า อาร์เธอร์ สโนว์ ผู้ซึ่งคิดถึงเจ้าเหลือเกิน

"ดูเหมือนอาร์เธอร์จะไปได้สวยในบราวอส" อาจเป็นเพราะข้อมูลในจดหมายสองฉบับแรกนั้นหนักหนาเกินไป เอ็ดดาร์ดจึงแทบไม่ขมวดคิ้วเลยหลังจากอ่านฉบับนี้

"เมสเตอร์ลูวิน ท่านพอจะทราบชัดเจนหรือไม่ว่าพ่อค้าประกันภัยนี้มีหน้าที่ทำอะไร"

"ข้าเคยได้ยินเรื่องของพวกเขาตอนที่ศึกษาอยู่ที่ซิทาเดล พวกเขามีตัวตนอยู่ในเหล่านครอิสระและขายสัญญาประกันภัยประเภทหนึ่งให้กับบรรดากัปตันเรือ" เมสเตอร์ลูวินกล่าวขณะนั่งลงบนม้านั่งและเล็มขอบจดหมาย

"หากเรือของพวกเขาสูญหายไปในพายุหรือถูกโจรสลัดปล้น ฝ่ายที่ทำสัญญาประกันภัยจะรับประกันการชดเชยอย่างเต็มจำนวนตามมูลค่าของเรือและสินค้า"

ท้ายที่สุด เมสเตอร์ลูวินก็เม้มริมฝีปากและย้ำว่า "ท่านลอร์ด ท่านควรจะตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของพายุให้ดีนะขอรับ"

"ท่านเมสเตอร์ อย่าได้เอ่ยถึงพายุอีกเลย" เอ็ดดาร์ดไม่อยากจะนึกถึงเนื้อหาในจดหมายฉบับนั้น

"ข้าหมายความว่า ความเสี่ยงมักจะมาพร้อมกับผลตอบแทนเสมอ" เมสเตอร์ลูวินโยนเศษจดหมายที่ตัดทิ้งลงในเตาผิง

"บราวอสเป็นหนึ่งในเมืองท่าที่ใหญ่ที่สุดในโลก และเรือสินค้าที่ไปบราวอสมักจะนำกำไรมหาศาลกลับมา"

"พวกเราสามารถทำตามที่จดหมายของอาร์เธอร์บอกได้จริงๆ" เมสเตอร์ลูวินให้คำปรึกษาที่ซื่อสัตย์ต่อลอร์ดที่เขารับใช้ตามปกติ

"พวกเราสามารถขนส่งเหล้าลูกท้อส่วนเกินและไม้กระดานที่กองพะเนินอยู่ในโกดังทั้งสามแห่งไปยังไวท์ฮาร์เบอร์ เพื่อดูว่าสิ่งเหล่านั้นจะสามารถขายได้ในบราวอสหรือไม่"

"ให้เวน พูล เป็นคนจัดการรายละเอียด" เอ็ดดาร์ดครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเห็นชอบ "ส่งไม้กระดาน เหล้าลูกท้อ และขนสัตว์ส่วนเกินไปยังไวท์ฮาร์เบอร์ ข้าจะเขียนจดหมายถึงไวแมน แมนเดอร์ลี เพื่อขอให้เขาจัดเตรียมพื้นที่ในโกดังไว้ให้"

...

ณ ป่าละเมาะในเขตที่ดินของตระกูลที่ไวท์ฮาร์เบอร์

"ท่านพี่ อาร์เธอร์ สโนว์ เขียนจดหมายมาหาท่าน" ไวลา แมนเดอร์ลี โบกซองจดหมายในมือและวิ่งเข้าไปในป่า ผมเปียยาวของเธอแกว่งไกวไปมาตามจังหวะการวิ่ง

"ข้าว่าเขาต้องหลงรักท่านเข้าแล้วแน่ๆ"

วินาเฟรด แมนเดอร์ลี กำลังตรวจสอบการเจริญเติบโตของต้นลูกท้อในป่า และเห็นน้องสาวของเธอเกือบจะสะดุดก้อนหินล้มขณะที่วิ่งมา

"ระวังหน่อยสิ ยัยเด็กบ้า" วินาเฟรดกล่าวตำหนิเบาๆ "เจ้าทำตัวรีบร้อนแบบนี้ทั้งวัน มาดูซิว่าขุนนางคนไหนจะมาติดใจเจ้า"

ไวลาหัวเราะคิกคักและยื่นซองจดหมายให้พี่สาวราวกับจะมอบสมบัติให้ พร้อมกับพูดย้ำว่า "อาร์เธอร์ สโนว์ คนนี้เขียนจดหมายมาหาท่านหลังจากเขาจากไปไม่ถึงเดือนหรือสองเดือน เขาต้องหลงรักท่านแน่ๆ ท่านพี่"

วินาเฟรดถอนหายใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยาก ตระกูลแมนเดอร์ลีไม่มีทายาทชายในรุ่นของเธอ และเธอมีโอกาสสูงมากที่จะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแมนเดอร์ลี สถานะลูกนอกสมรสของอาร์เธอร์ สโนว์ ทำให้เขาไม่มีทางเป็นคู่ครองที่เหมาะสมสำหรับเธอได้เลย

"เลิกฟังบทเพลงของเจ้าพวก 'คนโง่' อย่างฟลอเรียนและจอนควิลทุกวันได้แล้ว" วินาเฟรดรับซองจดหมายมาจากมือของไวลา และว่ากล่าวสั่งสอนน้องสาวด้วยท่าทีของพี่คนโต

"ชีวิตจริงมิใช่บทเพลง มิฉะนั้นสักวันหนึ่งเจ้าจะต้องผิดหวังอย่างหนัก"

ไวลาแลบลิ้นและยกคำพูดที่ 'คนโง่' ฟลอเรียนเคยกล่าวกับจอนควิลมาพูดว่า

"แม่นางผู้เลอโฉม หากเป็นเรื่องของสตรีแล้ว ชายใดเล่าที่มิใช่คนโง่ ชายใดเล่าที่มิใช่อัศวิน"

"เขาอายุเพียง 10 ปีเท่านั้น" วินาเฟรดลูบผมของน้องสาว "เขายังเป็นแค่เด็กชาย"

"ลูกนอกสมรสโตเร็วกว่าคนทั่วไปนะ" ไวลาสลัดมือของวินาเฟรดออก "อีกอย่าง ชายคนไหนบ้างที่ไม่ได้เติบโตมาจากเด็กชาย"