บทที่ 31 ขยันจนผิดปกติ

“เรียนวันแรกเป็นยังไงบ้าง?”

ระหว่างทางลงเขาเพื่อกลับหอพัก แม่มดน้อยปีสองก็เอ่ยถามความรู้สึกของบรรดารุ่นน้องปีหนึ่งด้วยความห่วงใย

“ดีสุด ๆ ไปเลยค่ะ!”

“วันนี้พวกเราเปิดใช้งานเนตรพลังงานกันได้อย่างราบรื่นทุกคนเลยค่ะ!”

“ฉันใช้เนตรพลังงานไปหลายครั้งแล้ว ในตามีสีสันเต็มไปหมด นอกจากจะไม่บดบังการมองเห็นแล้ว ยังรู้สึกว่ามองเห็นได้ชัดเจนขึ้นอีกด้วยนะคะ!”

…

บรรดาแม่มดน้อยปีสอง: “???”

นี่มันไม่ค่อยเหมือนกับที่พวกเธอคิดไว้เลยแฮะ!

ลิลิธถึงกับทนไม่ไหวต้องเอ่ยถามขึ้นมา “ไม่รู้สึกปวดหัว? หรือปวดตากันเลยเหรอ?”

บรรดาแม่มดน้อยปีหนึ่ง “ไม่นะคะ!”

“แต่ตาของฉันแอบรู้สึกระคายเคืองนิดหน่อย โทษตัวฉันเองแหละที่ตอนแรกเอาแต่คิดว่ากระดาษแสดงภาพยิ่งเขียวยิ่งดี ระดับสีเขียวที่อ่อนที่สุดที่ทำได้ก็เลยอ่อนกว่าสีเขียวระดับกลางแค่นิดเดียวเอง” เชอริลพูดอย่างหงุดหงิดใจ

“เดี๋ยวนะ! ที่อ่อนที่สุดเหรอ? ตกลงว่าพวกเธอจับจุดการแทรกซึมเวทมนตร์ได้กี่ระดับกันแน่?” ลิลิธสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

“ฉันทำได้สามระดับค่ะ!”

“ฉันก็สามเหมือนกันค่ะ!”

“ฉันทำได้สอง รู้อย่างนี้ตอนพักเที่ยงรีบกลับมาฝึกที่ห้องเรียนให้เร็วกว่านี้ก็ดีหรอก”

“ฉันทำได้ห้าระดับ ฮ่า ๆ!”

…

บรรดาแม่มดน้อยปีหนึ่งพูดคุยกันเซ็งแซ่

บรรดาแม่มดน้อยปีสองถึงกับหน้าชา

“เดี๋ยวนะ แม่มดน้อยสมัยนี้เก่งกันขนาดนี้เลยเหรอ?”

ตอนที่พวกเธออยู่ปีหนึ่ง ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะจับจุดการแทรกซึมเวทมนตร์ได้หลายระดับกันนะ?

แต่รับรองได้เลยว่าไม่ใช่วันแรกของการเปิดเทอมอย่างแน่นอน

ตอนนั้นเป็นเพราะระดับการแทรกซึมเวทมนตร์มันเกินขีดจำกัดที่ดวงตาจะทนรับไหว พวกเธอต้องทนกับผลข้างเคียงอย่างอาการปวดหัวและปวดตาอยู่นานหลายวันกว่าจะปรับตัวได้

แล้วทำไมพอเป็นพวกรุ่นน้อง มันถึงได้ดูง่ายดายขนาดนี้ล่ะ?

“พวกเราน่ะไม่เท่าไหร่หรอก โม่หลาน วาชิด้า กับซิลฟ์ต่างหากที่เก่งจริง! พวกเธอสามารถจับจุดการแทรกซึมเวทมนตร์ที่ทำให้กระดาษแสดงภาพเปลี่ยนเป็นสีเขียวได้ทุกระดับเลย โดยเฉพาะโม่หลาน เธอถึงขั้นสามารถใช้พลังเวทวาดภาพลงบนกระดาษแสดงภาพได้ตามใจชอบเลยนะ!” ไอส์บอก

บรรดาแม่มดน้อยปีสองมองไปที่พวกโม่หลานทั้งสามคนด้วยความตกตะลึง โดยเฉพาะโม่หลาน

จนถึงตอนนี้ พวกเธอก็ยังไม่มีใครสักคนเลยที่มั่นใจว่าจะสามารถวาดภาพบนกระดาษแสดงภาพได้

แน่นอนว่า นั่นก็เป็นเพราะไม่มีแม่มดน้อยคนไหนไปฝึกทำเรื่องแบบนี้ด้วยนั่นแหละ

ถึงแม้ว่าพวกเธอทั้งสามคนจะเป็นจอมมนตรา แต่ลิลิธก็เป็นจอมมนตราไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นก็แค่ปรับตัวได้เร็วกว่าพวกเธอแค่นิดเดียว แล้วก็ทนทรมานน้อยกว่าแค่ไม่กี่วันเองนะ

“จริงสิ แล้วกระดาษแสดงภาพของพวกเธอล่ะ? หรือว่าอาจารย์ใหญ่ไม่ได้สั่งให้พวกเธอเอากระดาษแสดงภาพกลับมาฝึกซ้อมต่อนอกเวลาเรียน?” รุ่นพี่อีกคนเอ่ยถาม

“ไม่ค่ะ! ก็ในคาบเรียนพวกเราทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างการเปลี่ยนแปลงของสีบนกระดาษแสดงภาพกับปริมาณการใช้พลังเวทมนตร์กันไปคร่าว ๆ แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ! อาจารย์ใหญ่บอกแค่ว่าให้พวกเราฝึกเวทมนตร์แบบผ่อนหนักผ่อนเบา อย่าใจร้อนเกินไป! พวกรุ่นพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้เหรอคะ?”

บรรดาแม่มดน้อยปีสอง: “...”

พวกเธอชักจะสงสัยแล้วสิว่าอาจารย์ใหญ่ถูกสลับตัวไปหรือเปล่า!

ถึงขั้นมีรุ่นพี่ถามขึ้นมาว่า “คนที่สอนพวกเธอคือคุณอามีช่าอาจารย์ใหญ่ใช่ไหม? คนที่ใส่ชุดคลุมสีดำน่ะ?”

“ใช่ค่ะ! อาจารย์ใหญ่บอกว่าทุกคนก็คือตัวเธอเองไม่ใช่เหรอคะ? น่าจะเป็นเวทมนตร์ที่ร้ายกาจอะไรสักอย่างแน่ ๆ เลย! น่าเสียดายที่อาจารย์ใหญ่บอกว่ารอให้พวกเราเรียนจบก่อนถึงจะยอมบอกว่าเป็นเวทมนตร์อะไร”

“ฉันสงสัยจังเลยว่าอาจารย์ใหญ่แต่ละคนอาจจะไม่เหมือนกันแน่ ๆ! ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้มีความแตกต่างกันมากขนาดนี้ล่ะ? พวกเธอเล่าเหตุการณ์ตอนเรียนวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียดหน่อยสิ!”

…

“อะไรนะ? พวกเธอใช้เวลาพักเที่ยงสองชั่วโมงเพื่อฝึกซ้อมด้วยตัวเองงั้นเหรอ?”

“พวกเธอไม่ไปเดินเล่นในปราสาทกันเหรอ?”

“ไม่ถูกสิ ฉันเห็นพวกเธอไปเดินเล่นในปราสาทมาแล้วนี่นา!”

“อะไรนะ? พอกลับมาที่ห้องเรียนก็เริ่มฝึกซ้อมเลยเหรอ? ทำไมล่ะ! เพิ่งจะเคยเดินเล่นในปราสาทสถาบันเป็นครั้งแรก พอกลับมาที่ห้องเรียนจะไม่จับกลุ่มคุยกันหน่อยเหรอ?”

บรรดาแม่มดน้อยปีสองยิ่งไม่เข้าใจหนักเข้าไปใหญ่

แม่มดน้อยปกติที่ไหนเขาจะมาฝึกซ้อมอย่างหนักในช่วงพักคาบกันล่ะ! แถมยังเป็นวันเปิดเทอมวันแรก ที่ยังไม่มีความกดดันเรื่องเรียน หรือแม้แต่ยังไม่มีอะไรให้เรียนด้วยซ้ำ

“ก็ฉันเห็นคนอื่น ๆ กำลังฝึกซ้อมกันอยู่ ฉันก็เลยเริ่มฝึกบ้างน่ะสิคะ!” เชอริลบอก “ถ้ารู้ว่าพวกเธอจะขยันกันขนาดนี้ ฉันน่าจะใช้เวลาเดินเล่นในปราสาทให้น้อยลงหน่อย ใช้เวลาฝึกซ้อมน้อยเกินไป ก็เลยจับจุดได้ไม่ดีเท่าไหร่ ตอนนี้ตาก็เลยแอบรู้สึกระคายเคืองนิด ๆ ด้วย”

“ฉันก็ด้วยค่ะ!”

“ฉันก็ด้วยค่ะ!”

“แล้วสรุปว่าใครเป็นคนเริ่มก่อนกันแน่เนี่ย?”

“เรื่องนี้ฉันรู้ค่ะ ฉันกับอัลบากลับมาเร็ว พอกลับมาถึงก็เห็นโม่หลาน วาชิด้า กับซิลฟ์กำลังฝึกซ้อมกันอยู่ พวกเธอตั้งใจกันมากเลยล่ะ ขนาดจอมมนตรายังพยายามกันขนาดนี้ แล้วพวกเราจะแอบอู้ได้ยังไงล่ะคะ!” ไอส์ยกมือขึ้นบอก

จุดสนใจกลับมาอยู่ที่พวกโม่หลานทั้งสามคนอีกครั้ง

“โม่หลานเป็นคนเริ่มก่อนน่ะ ตอนที่ฉันกับซิลฟ์กลับมา เธอก็สามารถใช้พลังเวทวาดภาพลงบนกระดาษแสดงภาพได้แล้วล่ะ” วาชิด้าบอก

ซิลฟ์เองก็พยักหน้า “เธอน่ะ พอเลิกเรียนก็ไปเข้าห้องน้ำแค่แป๊บเดียว กลับมาก็เริ่มฝึกต่อเลย ตอนแรกฉันกับวาชิด้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าฝึกแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่พอเห็นผลลัพธ์แล้ว ก็ทนนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่ได้เหมือนกัน”

บรรดาแม่มดน้อยปีหนึ่งไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด เพราะในคาบเรียนตอนบ่าย พวกเธอได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าโม่หลานมีความขยันขันแข็งมากแค่ไหน แถมพวกเธอเองก็ยังเผลอขยันตามไปด้วยนิดหน่อยเหมือนกัน

นึกไม่ถึงเลยว่าจะทำเอาพวกรุ่นพี่ตกอกตกใจกันไปได้

บรรดาแม่มดน้อยปีสองมองไปที่โม่หลานพลางกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที “ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะอาจารย์ใหญ่ที่ไม่เหมือนกัน แต่เป็นเพราะพวกเธอมีโม่หลานอยู่นี่เอง!”

โม่หลาน: “…”

“โม่หลาน! เธอแน่ใจนะว่าวัตถุแห่งพรสวรรค์ของเธอมีชื่อว่าคัมภีร์การ์ด? ไม่ใช่คัมภีร์ราชาคนขยันน่ะ?” ลิลิธถาม

ใครบอกว่าโม่หลานไม่มีอะไรผิดปกติ เธอรู้สึกว่าผิดปกติมากต่างหาก ขยันจนผิดปกติเลยล่ะ!

โม่หลาน: “...”

“ไป ๆ ๆ! รีบเดินเร็วเข้า! กลับไปทบทวนบทเรียนของวันนี้กันดีกว่า!”

“พวกเธอเดินล่วงหน้าไปก่อนเลย! ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ไปบันทึกรายชื่อหนังสืออ่านบังคับของปีสองจากห้องสมุดเลยน่ะ!”

…

บรรดาแม่มดน้อยปีสองหมดอารมณ์จะจับกลุ่มคุยเล่นกันต่ออีกต่อไป ไม่ว่าจะกลับหอพักหรือกลับไปที่ปราสาทสถาบัน ต่างก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

จะให้แพ้พวกรุ่นน้องได้ยังไงล่ะ จริงไหม?

อะไรคือการที่บอกว่าเด็กปีหนึ่งคือรุ่นที่พยายามที่สุดเท่าที่อาจารย์ใหญ่เคยสอนมา ต้องทำให้อาจารย์ใหญ่เห็นสิว่า พวกเธอเองก็พยายามอย่างหนักเหมือนกันนะจะบอกให้!

“อ้าว! รุ่นพี่คะ! วิ่งช้า ๆ หน่อยสิ รอพวกเราด้วยค่ะ!” บรรดาแม่มดน้อยปีหนึ่งที่เพิ่งจะตั้งสติได้ ต่างก็รีบเร่งฝีเท้าตามไป

พอแม่มดน้อยปีสองได้ยินดังนั้น ก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้นไปอีก

วาชิด้าและซิลฟ์เองก็วิ่งตามไปได้หลายก้าวแล้ว จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นว่ามีใครบางคนยังไม่ได้ขยับตัวไปไหน จึงหยุดเดินแล้วตะโกนเรียก “โม่หลาน มัวทำอะไรอยู่ล่ะ? รีบเดินเร็วเข้า!”

โม่หลานส่ายหน้า “พวกเราเพิ่งจะเรียนการแทรกซึมเวทมนตร์เพื่อเปิดเนตรพลังงานไปเอง จะรีบวิ่งกลับไปทำไมล่ะ? ค่อย ๆ เดินไป สัมผัสถึงเนตรพลังงานระหว่างทางไปไม่ดีกว่าเหรอ? ทัศนวิสัยบนภูเขามันกว้างขวางมากเลย สามารถมองเห็นพลังงานตามธรรมชาติที่อลังการได้มากกว่าตั้งเยอะเลยนะ!”

วาชิด้าและซิลฟ์ลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย พวกเธอไม่ได้มีอะไรให้ต้องเรียนเยอะแยะเหมือนพวกรุ่นพี่สักหน่อย แล้วจะรีบร้อนวิ่งกลับไปทำไมกัน?

ตั้งใจจะหันไปเรียกแม่มดน้อยคนอื่น ๆ แต่กลับพบว่าพวกเธอพากันวิ่งหายวับไปหมดแล้ว

พวกเธอทั้งสองคนจึงเปิดใช้งานเนตรพลังงานบ้าง และยืนทอดสายตามองออกไปไกล ๆ พร้อมกับโม่หลาน

“ว้าว! พลังงานตามธรรมชาติทางฝั่งสวนสมุนไพรหนาแน่นมากเลย! ต้องมีพืชเวทมนตร์อยู่เยอะมากแน่ ๆ เลยนะเนี่ย!”

“แล้วก็ทางโน้นด้วย อยู่ไกลขนาดนั้น น่าจะเป็นเขตชั้นใน หรือไม่ก็เขตชั้นนอกเลยล่ะมั้ง!”

“รีบหันกลับมาดูเร็วเข้า! ในปราสาทสถาบันก็มีร่องรอยพลังงานอยู่เยอะแยะเลยเหมือนกัน!”