บทที่ 18 คลาสสอนทำเมนูเอาตัวรอด

“ภูตน้อย? พวกเธอเองก็เจอภูตน้อยเหมือนกันเหรอ?”

มีแม่มดน้อยเดินเข้ามาสมทบอีกหลายคน

ทุกคนต่างก็เจอเบียตอนเดินผ่านแปลงเพาะปลูกทั้งนั้น แถมรูปแบบเหตุการณ์ก็ยังคล้ายคลึงกันอีกด้วย

ที่แท้เบียที่บอกว่าจะไปแล้ว ก็ไม่เคยไปไหนไกลจากแปลงเพาะปลูกเลย

ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่มีแม่มดน้อยหน้าใหม่เดินผ่าน เธอจะเผยร่องรอยออกมาอย่าง ‘ไม่ตั้งใจ’ เพื่อดึงดูดให้แม่มดน้อยตามหาเธอ

จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้พวกเธอตกใจเล่น

บางทีภูตน้อยทั่วไปอาจจะไม่ปรากฏตัวให้เห็นง่าย ๆ และหากปรากฏตัว ก็แสดงว่ามีความตั้งใจอย่างมากที่จะทำพันธสัญญา

แต่เบียไม่ใช่ภูตน้อยทั่วไป

เธอหว่านเสน่ห์ไปทั่ว มุ่งมั่นที่จะทำความรู้จักกับแม่มดน้อยทุกคน เพื่อให้บรรดาแม่มดน้อยเล่าเรื่องราวให้เธอฟัง

เรื่องพรจากภูตน้อย หรือการทำพันธสัญญาอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระทั้งสิ้น

คราวนี้พวกโม่หลานถึงกับหมดกำลังใจไปตาม ๆ กัน

“ช่างเถอะ ไปเลือกวัตถุดิบกันดีกว่า! หมดไปเกือบวันแล้ว ปัญหาเรื่องปากท้องยังไม่ได้รับการแก้ไขเลยนะ!” โม่หลานหิ้วตะกร้า แล้วเดินไปดูวัตถุดิบที่วางอยู่บนชั้น

เธออยากได้ภูตน้อยที่ทั้งน่ารักและสามารถช่วยดูแลแปลงเพาะปลูกได้ แต่เรื่องแบบนี้คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของวาสนา

ต่อให้เบียตั้งใจอยากจะหาแม่มดมาทำพันธสัญญาด้วยจริง ๆ แต่วิธีการคัดเลือกคู่หูของเธอก็ไม่เหมาะกับโม่หลานอยู่ดี เพราะต้องใช้ทั้งเวลาและแรงกายแรงใจมากเกินไป

รุ่นพี่ลิลิธพูดถูก มีเวลาขนาดนั้น สู้เอาไปอ่านตำราเวทมนตร์เพิ่มอีกสักสองสามเล่มจะดีกว่า

หากเป็นช่วงหลังเรียนจบ คงมีแม่มดจำนวนไม่น้อยที่ยินดีสละเวลาเพื่อทำให้เบียประทับใจ

แต่เวลาห้าปีในสถาบันแม่มดแห่งนี้ คือช่วงเวลาทองของการเรียนรู้ หากปล่อยเวลาให้สูญเปล่า ในอนาคตอาจจะต้องใช้เวลาชดเชยกลับมาเป็นร้อยเท่าพันเท่า

ภูตน้อยน่ารักและเก่งกาจก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะหาสิ่งอื่นมาทดแทนไม่ได้

เทียบกับการทำพันธสัญญากับภูตน้อยมาช่วยงาน เธอยังมีเวทมนตร์แสนสะดวกสบายให้เลือกใช้ได้นี่นา!

ข้าวของในจุดรับวัตถุดิบ มีให้เลือกเยอะกว่าที่โม่หลานคิดไว้มาก

เธอไม่เพียงแต่จะเจอวัตถุดิบและเครื่องเทศที่คุ้นเคยในชาติก่อนมากมาย แต่ยังค้นพบของแปลกใหม่อีกหลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาตลอดทั้งสองชาติ

แต่ที่นี่ก็ไม่มีซีอิ๊วเหมือนกัน

วัตถุดิบแต่ละอย่าง ถูกวางกอง ๆ ไว้บนชั้นวางอย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบ และไม่มีป้ายชื่อกำกับไว้เลย

ดังนั้นอันไหนที่ไม่รู้จัก โม่หลานก็ไม่กล้าหยิบมา ต่อให้หยิบมาก็ไม่รู้ว่าจะเอาไปทำกินยังไงอยู่ดี

ที่มุมหนึ่งของโซนเครื่องเทศ โม่หลานพบยี่หร่าถูกบรรจุอยู่ในถุงผ้าใบเล็ก

เธอลองชิมดู ก็พบว่าเป็นยี่หร่าจริง ๆ ไม่ผิดแน่ จึงหยิบมาหนึ่งถุงเล็ก

พอนึกถึงซี่โครงแกะที่ไอส์เอ่ยปากชมเปาะเมื่อวาน เธอจึงหันไปมองทางโซนเนื้อสัตว์ และก็เห็นไอส์กำลังยืนเลือกเนื้ออยู่จริง ๆ

โม่หลานหยิบยี่หร่าถุงเล็กใบนั้น แล้วเดินเข้าไปยื่นให้ไอส์

“ตอนย่างเนื้อเสร็จแล้ว ลองโรยเจ้านี่ดูสิ จะมีเรื่องประหลาดใจนะ!”

“นี่คืออะไรเหรอ? เครื่องเทศใช่ไหม?” ไอส์ลองดมดู

“อืม! ซี่โครงแกะย่างในงานเลี้ยงปฐมนิเทศ น่าจะใส่เจ้านี่แหละ ฉันเรียกมันว่ายี่หร่า แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าชื่อทางการมันเรียกว่าอะไร” โม่หลานอธิบาย

ในเมื่อจุดรับวัตถุดิบ

ไอส์ตาลุกวาว “หยิบมาจากตรงไหนเหรอ?”

โม่หลานชี้จุดให้เธอดู

ไอส์เดินไปหยิบมาเพิ่มอีกสองถุง แล้วก็ถือโอกาสหยิบเครื่องเทศอย่างอื่นมาด้วย

ในตะกร้าของเธอ นอกจากเครื่องเทศแล้ว ก็มีแต่เนื้อสัตว์สารพัดชนิด

ส่วนโม่หลานเน้นความสมดุลมากกว่า เธอหยิบทั้งข้าว น้ำมัน เครื่องเทศ ผัก เนื้อสัตว์ และไข่มาอย่างละนิดอย่างละหน่อย จนเต็มตะกร้าที่เตรียมมาถึงได้หยุด

ผ่านไปไม่นาน ไอส์ก็เลือกของเสร็จเช่นกัน

พวกเธอหิ้วตะกร้าที่หนักอึ้ง มายืนรอเพื่อนของตัวเองอยู่ที่หน้าประตู

บรรดาแม่มดน้อยคนอื่น ๆ ช่างดูแตกต่างจากพวกเธอทั้งสองคนอย่างเห็นได้ชัด

นอกจากผักผลไม้ที่ล้างแล้วกินได้เลย ของอย่างอื่นต่อให้รู้จัก พวกเธอก็ไม่กล้าหยิบมา

โม่หลานและไอส์ต่างก็สังเกตเห็นจุดนี้ จึงหันมามองหน้ากัน

“ช่วยพวกเธอหน่อยดีไหม?”

“อืม!”

“ถ้าทำอาหารไม่เป็น... ทอดสเต๊กเนื้อก็แล้วกัน! เจ้านี่ต่อให้ไม่สุกก็กินได้!”

“เอาสลัดผักเพิ่มอีกอย่างไหม?”

“ได้เลย! ฉันเห็นน้ำสลัดอยู่ตรงโน้น”

“ตรงนั้นมีครัวเล็ก ๆ ด้วยนะ!”

ด้วยความทรงจำของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน อาหารเลิศรสจากทุกประเทศบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรือปัจจุบัน โม่หลานก็สามารถทำออกมาได้อย่างง่ายดาย

แต่ตอนนี้ สิ่งที่แม่มดน้อยคนอื่น ๆ ต้องการก็คือ การทำอาหารที่พอกินได้ เพื่อประทังชีวิตไปจนกว่าจะเรียนรู้เวทมนตร์ทำอาหารได้ก็เท่านั้น

จึงควรเน้นเมนูที่ทำง่าย และมีโอกาสผิดพลาดน้อยที่สุด

สเต๊กเนื้อและสลัดผัก ล้วนเป็นเมนูอาหารทั่วไปที่สามารถพบเห็นได้บนโต๊ะอาหารของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ในโลกวาเลนอยู่แล้ว

จะทำให้ออกมาอร่อยเลิศล้ำนั้นเป็นเรื่องยาก แต่ถ้าจะทำให้แย่จนกินไม่ได้เลย ก็ยากพอ ๆ กัน

โม่หลานและไอส์ปรึกษากันเสร็จ ก็ปรบมือเรียกความสนใจจากแม่มดน้อยคนอื่น ๆ

“สเต๊กเนื้อทอดกับสลัดผัก ใครอยากเรียนก็เข้ามาทางนี้เลย!”

บรรดาแม่มดน้อยที่กำลังปวดหัวว่าจะเลือกอะไรไปทำกินดี ต่างก็แห่กันเข้ามารุมล้อมอย่างรวดเร็ว

“ฉันอยากเรียน!”

“ฉันก็อยากเรียนด้วย!”

“ฮือ ๆ ๆ! โม่หลาน ไอส์! ฉันรักพวกเธอจังเลย!”

...

“ไปเลือกวัตถุดิบกันก่อน! ตามมาทางนี้เลย!” โม่หลานและไอส์พาพวกเธอเดินไปที่ชั้นวางเนื้อสเต๊ก

คนนี้หยิบชิ้นหนึ่ง คนนั้นหยิบชิ้นหนึ่ง พริบตาเดียวชั้นวางเนื้อสเต๊กก็ว่างเปล่า

พวกเธอยังต้องมาแบ่งเฉลี่ยกัน เพื่อให้แน่ใจว่านักเรียนใหม่ทุกคนจะได้รับเนื้อสเต๊กอย่างน้อยคนละชิ้น

พอเลือกผักเสร็จกลับมา ก็พบว่าชั้นวางเนื้อสเต๊กถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง ทำเอาพวกเธอสะดุ้งตกใจ

“พวกเธอเห็นไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

แม่มดน้อยทุกคนต่างก็ส่ายหน้า ไม่มีใครเห็นเลยสักคน

ในจุดรับวัตถุดิบมีแค่พวกเธอที่เป็นแม่มดน้อยเท่านั้น ไม่เห็นมีผู้ดูแลเลยแม้แต่คนเดียว

แต่เนื้อสเต๊กกลับถูกนำมาเติมจนเต็มได้อย่างน่าประหลาด

โม่หลานถึงกับเข้าไปตรวจสอบดูด้วยความสงสัย มันไม่เหมือนกับเนื้อชิ้นก่อนหน้าเป๊ะ ๆ แต่ก็เป็นเนื้อสเต๊กที่สดใหม่จริง ๆ

ราวกับว่ามีคนที่มองไม่เห็น นำสินค้ามาวางเติมไว้บนชั้นอย่างนั้นแหละ

ลิลิธที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของพวกเธอ จึงเดินเข้ามาอธิบายว่า

“เดี๋ยวพอพวกเธอได้อ่านประวัติสถาบันแม่มด ก็จะเข้าใจเองแหละ

เขตเพาะปลูกทั้งหมด รวมไปถึงจุดรับวัตถุดิบ ล้วนถูกดูแลโดยเผ่าพันธุ์ภูตน้อยที่ทำพันธสัญญากับท่านคาร์เมล่า

บรรดาภูตน้อยจะทำงานในตอนที่ไม่มีแม่มดน้อยคอยจับจ้อง

เมื่อกี้ก็น่าจะมีภูตน้อยนำของมาเติมบนชั้นวางนั่นแหละ

แต่ถ้าพวกเธอไม่ยอมปรากฏตัวออกมาให้เห็น ทุกคนก็จะไม่มีทางมองเห็นหรอก

เวทมนตร์เปิดเผยร่องรอยทุกชนิดก็ใช้กับภูตน้อยไม่ได้ผลนะ เพราะพวกเธอซ่อนตัวอยู่ในมิติพื้นที่ที่แตกต่างออกไป”

“!!!”

“ถ้าอย่างนั้น ที่พวกเราพูดถึงเบียก่อนหน้านี้ ก็มีโอกาสที่ภูตน้อยที่ทำงานอยู่ที่นี่จะได้ยินน่ะสิ?”

แม่มดน้อยพากันอกสั่นขวัญแขวน ไม่รู้เลยว่ามีภูตน้อยกี่ตัวที่กำลังแอบสังเกตการณ์พวกเธออยู่อย่างลับ ๆ

ลิลิธเลือกเนื้อสเต๊กสดใหม่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในตะกร้า

“แน่นอนสิ! แต่วางใจเถอะ ต่อให้ได้ยิน ก็ไม่ต้องกังวลว่าภูตน้อยจะแกล้งทำเรื่องแย่ ๆ หรอก

ตอนที่ภูตน้อยพวกนี้ย้ายเข้ามาในสถาบัน พวกเธอก็ทำพันธสัญญาไว้ทั้งเผ่าพันธุ์แล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางทำเรื่องที่เป็นผลเสียต่อแม่มดอย่างแน่นอน!

อีกอย่าง ภูตน้อยมีนิสัยดีมากนะ ก่อนที่เบียจะปรากฏตัว แม่มดน้อยหลายคนจนเรียนจบยังไม่เคยเห็นร่องรอยของภูตน้อยเลยด้วยซ้ำ!”

บรรดาแม่มดน้อย: “…”

พวกเธอห่วงเรื่องถูกแก้แค้นที่ไหนกันล่ะ? พวกเธอกลัวเบียจะโกรธต่างหาก!

คราวนี้แย่เลย จากเดิมที่คิดว่าความหวังในการทำพันธสัญญากับภูตน้อยนั้นริบหรี่อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งหมดหวังเข้าไปใหญ่

ช่างเถอะ ไปเรียนทำอาหารกันดีกว่า มื้อเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนะ!

หลังจากได้ลิ้มรสผลขนมปังไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าไม่หิวจนใกล้ตาย พวกเธอก็ไม่อยากกินเจ้านั่นเพื่อประทังความหิวอีกแล้วล่ะ

คลาสสอนทำเมนูเอาตัวรอดของไอส์และโม่หลานเริ่มขึ้นแล้ว

พวกเธอทั้งสองคนช่วยกันสาธิตให้ทุกคนดู โดยปรับลดทอนแต่ละขั้นตอนให้เข้าใจง่ายและแม่นยำ เพื่อให้มั่นใจว่ามือใหม่หัดเข้าครัวก็สามารถทำตามได้