ตอนที่ 167 มโนกันไปเองเป็นตุเป็นตะ

ตอนที่ 167 มโนกันไปเองเป็นตุเป็นตะ

ภายใต้การจัดการของทหารนับร้อยนาย ซากความเสียหายในสนามรบก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยมอย่างรวดเร็ว บางทีอาจจะกลัวว่าหลี่มูจะเปลี่ยนความคิดกะทันหัน หลังจากฮั่วอวิ๋นเฟิงและหลิวจี้ "จับกุม" ใต้เท้าต่งและพวกหัวหน้าโจรได้แล้ว ก็รีบควบม้ากลับเมืองอันผิงโดยไม่ยอมหยุดพัก ราวกับกลัวว่าหากชักช้าไปแม้อึดใจเดียว ดาบยาวของกองทัพเป้ยกุยจะร่วงลงมาบั่นคอพวกตน

เมื่อเห็นภาพนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่มูก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

ที่เขาข่มขู่ฮั่วอวิ๋นเฟิง ก็เพื่อจะแสดงจุดยืนให้อีกฝ่ายเห็นว่า

บิดาไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่จะยอมให้ใครมาบีบเล่นตามใจชอบ หากทำให้บิดาโมโหขึ้นมา บิดาไม่เพียงแต่มีความกล้าที่จะล้มโต๊ะ แต่ยังมีพละกำลังมากพอที่จะล้มโต๊ะด้วย !

"พี่หลี่..."

ในตอนนั้นเอง เจี่ยชวน เจียงหู่ และคนอื่น ๆ ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายำเกรง เมื่อครู่นี้พวกเขาเห็นกับตาว่าทัพเป้ยกุยเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด และเห็นหลี่มูถือมีดข่มขู่ฮั่วอวิ๋นเฟิง เวลานี้ความตื่นตะลึงและความเลื่อมใสในใจพุ่งสูงถึงขีดสุด "ท่านนี่มันเทพเจ้าชัด ๆ ! "

"ท่านไปเชิญทหารหุ้มเกราะพวกนี้มาจากไหนกัน ? พวกเขากลับทำตามคำสั่งท่านทุกอย่าง ขนาดฮั่วอวิ๋นเฟิงยังถูกขู่จนยืนแทบไม่อยู่เลย ! "

เจียงหู่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนหน้านี้เขาเกือบจะมั่นใจแล้วว่าหลี่มูไม่ได้มีแม่ทัพใหญ่หนุนหลัง แต่พอมาเห็นภาพในวันนี้ เขาก็เริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง

"พี่หลี่ หรือว่าท่านจะเป็นลูกนอกสมรสของท่านอ๋ององค์ไหนกัน ? "

"ทหารม้ากองทัพนี้ ต่อให้เอาไปเทียบกับทหารองครักษ์ในราชสำนักก็ยังถือว่าอยู่ระดับแนวหน้า ทำไมถึงมาฟังคำสั่งท่านได้ล่ะ ? " เจี่ยชวนเคยเป็นทหารชายแดน ย่อมมีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น มองแวบเดียวก็รู้ว่าทหารม้าทัพนี้ไม่ธรรมดาทั้งอาวุธและรังสีอำมหิต

ต่อให้เป็น 'สามกองกำลังตั่วอวิ๋น' ซึ่งเป็นหน่วยชั้นยอดของพวกทูเจวี๋ย ก็ดูเหมือนจะยังห้าวหาญดุดันสู้ทหารม้ากองทัพนี้ไม่ได้เลย !

หลี่มูย่อมไม่ตอบคำถามเหล่านี้

เขาเพียงโบกมือ สั่งการทัพเป้ยกุยในใจ

ไม่นานนัก ท่ามกลางเสียงกีบเท้าม้าที่ดังก้อง ร่างของกองทหารม้าทัพนี้ก็เลือนหายไปในเงามืดตีนเขาต้าหลง

และค่าความทนทานของป้ายเสือเรียกทัพก็เปลี่ยนเป็น [4/5] !

"จัดการใต้เท้าต่งได้แล้ว ต่อจากนี้ไปในเมืองอันผิงแห่งนี้ ก็จะไม่มีใครกล้ามางัดข้อกับพวกเราอีก" หลี่มูมองดูคราบเลือดและเศษซากแขนขาที่เกลื่อนกลาดบนพื้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก "ในที่สุดก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียที"

แม้จะจับได้แค่ความผิดของใต้เท้าต่ง แต่เขากับท่านเจ้าเมืองติงสมคบคิดทำเรื่องชั่วช้าในเมืองหงโจวมาหลายปี ขอเพียงตั้งใจสืบสวน ย่อมต้องหาหลักฐานการร่วมมือกันของทั้งสองฝ่ายเจอแน่

การต่อสู้ทางการเมือง สิ่งสำคัญก็คือการสาวไส้ให้กากิน ถอนรากถอนโคน !

ขอเพียงมีคนใดคนหนึ่งถูกลงโทษ ก็ย่อมต้องลากพรรคพวกอีกมากมายมารับเคราะห์ด้วย !

ส่วนฮั่วอวิ๋นเฟิง...

หลี่มูไม่กังวลเลยว่าจะถูกอีกฝ่ายล้างแค้น

การปรากฏตัวของทัพเป้ยกุย เท่ากับเป็นการสวมหน้ากากอันลึกลับให้กับหลี่มูไปแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "หุ้นส่วน" ที่อาจมีเบื้องหลังลึกลับซับซ้อน ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือการดึงตัวมาเป็นพวก ไม่ใช่การตั้งตัวเป็นศัตรู

แม้วันนี้จะถูกข่มขู่หยามเกียรติ แต่ฮั่วอวิ๋นเฟิงเป็นขุนนางมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าระหว่าง "หน้าตา" กับ "ผลประโยชน์" สิ่งไหนสำคัญกว่ากัน

……

"พี่หลิว ท่านว่าหลี่มูผู้นั้น ตกลงมีภูมิหลังเป็นใครกันแน่ ? "

กลับมาถึงค่ายทหารรักษาการณ์เมืองอันผิง ฮั่วอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วแน่น ในใจยังคงขุ่นข้องหมองใจกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น "ธงตัวอักษร 'งัก' เป็นทหารของใครกันแน่ ? "

หลิวจี้ได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้า

"เมืองอันผิงอยู่ใกล้ชายแดน หรือว่ากองทหารม้าทัพนั้น จะเป็นชาวทูเจวี๋ย ? " ฮั่วอวิ๋นเฟิงเอ่ยเสียงเหี้ยม กำหมัดแน่น "หลี่มู หรือว่าจะเป็นสายลับของพวกทูเจวี๋ย ? "

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา หลิวจี้ก็เลิกคิ้วทันที

เวลานี้ต้าฉีกับพวกทูเจวี๋ยเป็นศัตรูคู่อาฆาตดั่งน้ำกับไฟ หากหลี่มูถูกยัดข้อหาว่าเป็นสายลับทูเจวี๋ยล่ะก็ นี่ไม่ใช่แค่การตัดหัวแล้ว แต่จะต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตร

"พี่ฮั่ว ข้ารู้ว่าในใจท่านไม่สบอารมณ์ แต่คำพูดบางอย่างก็พูดส่งเดชไม่ได้เด็ดขาด" หลิวจี้รีบเอ่ยขัดด้วยสีหน้าจริงจัง "หากเขาเป็นชาวทูเจวี๋ยจริง ๆ จะกล้าทำตัวเอิกเกริกเช่นนี้หรือ ? ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่ข้าได้มองดูหน้าตาของพวกทหารม้าเหล่านั้น ล้วนมีเค้าโครงหน้าตาแบบชาวจงหยวน ไม่ได้มีลักษณะของชนเผ่าต่างแคว้นเลยแม้แต่น้อย"

"กองทหารม้าทัพนี้ จะต้องเป็นทหารในอาณาเขตต้าฉีของเราแน่ ! "

สีหน้าของฮั่วอวิ๋นเฟิงยังคงอึมครึม

"พี่ฮั่ว เรื่องนี้เดิมทีข้ากับท่านก็เป็นฝ่ายผิดก่อน จะไปโทษที่หลี่มูระเบิดอารมณ์ไม่ได้หรอก" หลิวจี้เอ่ยปากเตือนสติอีกครั้ง "แต่ข้ากับท่านก็นับว่าโชคดีในคราวเคราะห์ การที่หลี่มูสามารถเรียกใช้ทหารชั้นยอดเช่นนี้ได้ เบื้องหลังเขาจะต้องมีคนคอยหนุนหลังอย่างแน่นอน"

"หากสามารถดึงเขาเข้ามาอยู่ฝั่งเราได้ จะไม่ใช่การเพิ่มขุมกำลังที่ยิ่งใหญ่หรอกรึ ? "

ฮั่วอวิ๋นเฟิงก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้สมอง ที่พอถูกด่าสองสามคำก็จะต้องไปสู้รบปรบมือกับอีกฝ่ายให้ตายกันไปข้างหนึ่ง เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ลูบตอหนวดเคราสีเขียวครึ้มบนคาง จมอยู่ในความคิด

"หลี่มูผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ "

หลิวจี้เห็นเขาลังเล จึงตีเหล็กตอนร้อน "ข้าไปสอบถามหลินเจียนแห่งค่ายทหารเมืองอันผิงมาแล้ว เมื่อหนึ่งถึงสองเดือนก่อน หลี่มูผู้นี้ยังต้องไปขอความช่วยเหลือจากเขาเพราะถูกเศรษฐีในเมืองจ้องเล่นงานอยู่เลย แต่ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน กองคาราวานอาชาเหล็กก็ถูกกวาดล้างด้วยน้ำมือเขา"

"ตอนนี้ กลับมีกองทหารม้าลึกลับมาคอยช่วยเหลือเขาอีก..."

ฮั่วอวิ๋นเฟิงขมวดคิ้วแน่น มือวางอยู่บนพนักเก้าอี้ไท่ซือ นิ้วมือเคาะเบา ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

"ได้ยินมาว่าหลายปีมานี้ ท่านอ๋องเจิ้นหนานแอบสะสมกำลังพลและซื้อม้าศึกอยู่ตลอดเวลา ใต้บังคับบัญชามีแม่ทัพใหญ่สิบสองนาย คุมทหารชั้นยอดสิบสองสาย ในจำนวนนั้นดูเหมือนจะมีแม่ทัพคนหนึ่งที่แซ่งัก"

"อำเภออันผิง เมืองหงโจว ล้วนอยู่ในเขตปกครองของท่านอ๋องเจิ้นหนาน หรือว่ากองทหารม้าทัพนี้ จะเป็นคนของท่านอ๋อง ? "

เขาสบตากันหลิวจี้

หลี่มูที่เป็นแค่พรานป่าตัวเล็ก ๆ จะไปเกาะเรือลำใหญ่ของท่านอ๋องเจิ้นหนานได้อย่างไร ?

"หลายปีมานี้ท่านอ๋องเจิ้นหนานไม่เคยอยู่อย่างสงบเลย มีคนบอกว่า เขากำลังวางแผนมุ่งหมายตำแหน่งสูงสุดบนบัลลังก์มังกรหรือว่า หลี่มูจะเป็นหมากตาหนึ่งของเขา ? "

……

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้ชัดเจนจนเกินไป

ขอเพียงเผยข้อมูลออกมานิดหน่อย อีกฝ่ายก็จะเริ่ม 'มโนกันไปเองเป็นตุเป็นตะ' และหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลให้ตัวเองเสร็จสรรพ ตอนนี้หลี่มูยังไม่รู้ตัวเลยว่า ฮั่วอวิ๋นเฟิงและหลิวจี้ได้มโนให้เขากลายเป็นลูกน้องของท่านอ๋ององค์ใดองค์หนึ่งไปเสียแล้ว

หลังจากจัดการเรื่องใต้เท้าต่งเสร็จ เขากับชายฉกรรจ์ทีมล่าสัตว์ก็ไม่ได้แวะพักที่ไหน กลับไปที่หมู่บ้านซวงซีจูงม้าแล้วเดินทางกลับเมืองอันผิงทันที

แวะหาโรงหมอใส่ยาที่แผลลวก ๆ หลี่มูก็เห็นพวกมือปราบจับกลุ่มกันวิ่งหน้าตาตื่นมุ่งหน้าไปทางศาลาว่าการอำเภอไม่ขาดสาย

ไม่นานหลังจากนั้น เกี้ยวของท่านเจ้าเมืองติงก็ออกจากเมืองอันผิงไปอย่างรีบร้อนภายใต้การคุ้มกันของมือปราบกลุ่มหนึ่ง เห็นได้ชัดว่า เขาได้รับข่าวเรื่องที่ใต้เท้าต่งถูกจับกุมแล้ว !

หลี่มูเห็นดังนั้นก็ขยับแขนที่เพิ่งพันแผลเสร็จ อารมณ์เบิกบานอย่างยิ่ง เขาล้วงตั๋วเงินใบละร้อยตำลึงสองใบออกจากอกเสื้อยื่นให้เจียงหู่ พลางเอ่ย "วันนี้พี่น้องทุกคนตกใจกันมามากพอแล้ว เอาเงินนี่ไปแบ่งกันตามจำนวนคน ! "

"ถ้ามีเหลือ ก็ไปซื้อเนื้อซื้อกับข้าวดี ๆ มา คืนนี้พวกเราจะดื่มฉลองกันให้หนำใจไปเลย ! "