บทที่ 27: อพาร์ตเมนต์ของฉันค่อนข้างใหญ่ทีเดียว

บทที่ 27: อพาร์ตเมนต์ของฉันค่อนข้างใหญ่ทีเดียว

เช้าวันต่อมา แสงแดดอบอุ่นเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการกลับมาของฤดูใบไม้ผลิสู่ผืนดิน

คุเรไนค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยดวงตาที่ยังง่วงงุน ปกติเธอไม่ได้ดื่มเหล้าบ่อยนัก หัวของเธอจึงยังคงปวดตุบๆ จากอาการเมาค้าง และสมองก็ยังไม่ค่อยโล่งเท่าไหร่หลังจากพึ่งตื่นนอน

แต่แล้วเธอก็จำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนฝันดีมาก ฝันถึงเทนโด แถมในฝันเธอยัง... จูบเขาด้วย!

คุเรไนที่กำลังนวดหัวอยู่ตื่นเต็มตาขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องนั้นได้

"อึ๋ย~"

เธอหดตัวกลับเข้าไปในผ้าห่มแล้วส่งเสียงร้องเบาๆ ด้วยความอึดอัดใจ

"หมดกัน... ภาพลักษณ์ของฉันพังพินาศหมดแล้ว..."

คุเรไนดิ้นไปดิ้นมาอยู่ใต้ผ้าห่มสักพัก รู้สึกอายเกินกว่าจะไปสู้หน้าใครได้ แต่เมื่อนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับเทนโดเมื่อวานว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากท่านสึนาเดะด้วยกัน เธอก็ฮึดสู้และยอมลุกจากเตียงเพื่อเตรียมตัวไปตามนัด

"มันก็แค่จูบเอง... พี่สาวกับน้องชายจะมีสัมผัสใกล้ชิดกันบ้างเป็นครั้งคราวก็คงปกติล่ะมั้ง?"

คุเรไนที่เป็นลูกคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ปลอบใจตัวเองอย่างใสซื่อ

เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาเพื่อเตรียมตัวจะออกไป แต่หลังจากยืนลังเลอยู่ที่ประตูครู่หนึ่ง เธอก็เดินกลับไปที่กระจกเพื่อแต่งหน้าแต่งตัวเพิ่มอีกสักหน่อย

ที่บ้านของเทนโด

คุเรไนถือของขวัญที่คัดสรรมาอย่างดีไว้ในมือ ก่อนจะเอื้อมมือไปเคาะประตูบ้านของเทนโด

ในฐานะหนึ่งในสามนินจาในตำนานผู้สั่นสะเทือนโลกนินจา สึนาเดะผู้มีผิวพรรณขาวสวยและเปี่ยมด้วยพลังช้างสารอันสุดยอด จึงถือเป็นไอดอลยอดนิยมอันดับหนึ่งในหมู่บรรดานินจาหญิงแห่งหมู่บ้านโคโนฮะเลยก็ว่าได้

เด็กสาวจำนวนนับไม่ถ้วนในโคโนฮะเลือกเข้าเรียนในโรงเรียนนินจาเพราะมีความฝันอยากจะเป็นเหมือนสึนาเดะ คุเรไนเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น เธอเคยใฝ่ฝันอยากจะเป็นนินจาแพทย์ผู้ยิ่งใหญ่

แต่ก็นะ พรสวรรค์ของดันไปโดดเด่นทางด้านคาถาลวงตาซะก่อน สุดท้ายเธอเลยต้องยอมถอดใจไปโดยปริยาย

ทว่า พอชิซึเนะมาเปิดประตูให้ ภาพลักษณ์อันงดงามและน่าเกรงขามของสามนินจาในตำนานที่คุเรไนเคยวาดฝันไว้ ก็พังทลายลงคนละเรื่องเลย

เทนโดกำลังนอนกระดิกเท้าอย่างสบายใจเฉิบอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่น โดยมีนินจาสาวผมบลอนด์คนหนึ่งกำลังกัดฟันกรอดคอยนวดขาให้เขาอยู่ แม้ว่าสีหน้าของเธอจะดูบูดบึ้งดุดัน แถมรูปร่างหน้าตาก็ดูลดอายุจนผิดจากความเป็นจริง แต่คุเรไนที่พอจะรู้ความลับบางอย่างของสึนาเดะมาบ้าง ก็แอบเดาในใจอย่างกล้าหาญ

"คนนี้... หรือว่าจะเป็นท่านสึนาเดะงั้นหรอ?"

ชิซึเนะที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มแห้งๆ พลางทักทาย

"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคุเรไน เข้ามาข้างในก่อนสิ"

ชิซึเนะกับคุเรไนอายุไล่เลี่ยกันและเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนอยู่ที่โรงเรียนนินจา

ถึงอย่างงั้น ช่วงนั้นเป็นช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่สามพอดี นักเรียนในโรงเรียนนินจาหลายคนเลยต้องจบการศึกษาก่อนกำหนดเพื่อถูกส่งตัวไปร่วมรบ ชิซึเนะเรียนอยู่ได้ไม่นานก็ถูกดึงตัวไปอยู่ใต้การดูแลของสึนาเดะ หลังจากนั้นเธอก็เลยไม่ค่อยได้ติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นเก่าๆ อีกเลย

หลังจากประตูบานหลังปิดลง คุเรไนถึงได้รู้เรื่องราวทั้งหมดจากปากของชิซึเนะที่เล่าไปด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

นินจาสาวร่างเล็กในชุดเด็กสิบขวบคนนี้ก็คือท่านสึนาเดะจริงๆ นั่นแหละ

เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อคืนหลังจากที่เทนโดไปส่งคุเรไนและกลับมาถึงที่พัก สึนาเดะที่กำลังกลุ้มใจเรื่องหนี้พนันก็เริ่มอยู่ไม่สุข พอได้ยินมาว่าเทนโดเป็นหัวหน้าทีมวิจัยและน่าจะมีเงินเก็บอยู่เพียบ เธอเลยตาลุกวาวและยืนกรานจะลากเขาเข้าวงพนันให้ได้

ซึ่งเรื่องนี้ทำให้เทนโดขำกลิ้งในใจ โอ้โห ท่านสึนาเดะนี่เหมือนคนส่งเสบียงมาเสิร์ฟให้ถึงหน้าประตูบ้านแท้ๆ

เธอคงยังไม่รู้ซะแล้วว่าฝีมือตัวเองอยู่ในระดับไหน

หลังจากโดนสับเละไปหลายกระดาน ในที่สุดสึนาเดะก็หาเจ้าหนี้คนใหม่ได้สำเร็จ โดยเธอเซ็นสัญญารับสภาพหนี้กับเทนโดเป็นจำนวนเงินมหาศาลถึงสามสิบล้านเรียว

มูลค่าเงินขนาดนั้น แทบจะเท่ากับค่าหัวของอาสึมะทั้งตัวเลยทีเดียว

ถ้าพูดถึงอาสึมะ หมอนั่นก็ยังคงตามจีบคุเรไนอย่างไม่ลดละอยู่ดี แต่ก็นะ ภายใต้การชี้นำทางอ้อมของเทนโด คุเรไนเริ่มเบนสายไปชื่นชอบพวกหนุ่มหล่อหน้าใสซะแล้ว เธอเลยไม่ค่อยสบอารมณ์กับพวกผู้ชายไว้หนวดเคราเฟิ้มแต่ดูแก่ก่อนวัยสักเท่าไหร่

ในฐานะลูกหนี้ที่มีหนี้สินล้นพ้นตัว เดิมทีสึนาเดะตั้งใจจะใช้มุกเบี้ยวหนี้ตามเคย แน่นอนว่าเธอไม่มีเงินจ่ายอยู่แล้ว เทนโดเลยบังคับให้เธอชำระหนี้ด้วยแรงงานแทน ซึ่งก็คือการยอมมาเป็นคนรับใช้คอยดูแลเพื่อสร้างความบันเทิงใจให้เขา

ต้องยอมรับเลยว่า การได้เห็นเจ้าหญิงสึนาเดะแห่งโคโนฮะผู้หยิ่งยโส ต้องมาคอยปรนนิบัติรับใช้ด้วยสีหน้าสุดแสนจะอับอายขายหน้ามันทำให้เทนโดรู้สึกฟินจนแทบจะตัวลอย

ยิ่งไปกว่านั้น เทนโดยังนึกสนุกสั่งให้สึนาเดะใช้ความสามารถแปลงร่างกลับไปเป็นเวอร์ชั่นเด็กอายุสิบขวบอีกต่างหาก แม้ว่าบริการพิเศษนี้จะช่วยหักหนี้ไปได้ถึงห้าล้านเรียวก็ตาม

แต่ถึงอย่างงั้น เขาก็ยังต้องไว้หน้าสึนาเดะต่อหน้าคนนอกอยู่ดี เมื่อกี้ตอนที่คุเรไนเดินเข้ามา เทนโดรู้สึกได้เลยว่าแรงนวดที่ขาของสึนาเดะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เขายังแอบเสียวไส้อยู่เลยว่าสึนาเดะจะตบะแตกกลางคันรึเปล่า เพราะตอนที่นอนอยู่บนโซฟา ร่างกายส่วนล่างของเธอแทบจะไม่มีอะไรป้องกันเขาไว้ได้เลย

"พี่คุเรไน"

เทนโดลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อทักทายคุเรไน ส่วนสึนาเดะก็รีบหาข้ออ้างขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ก่อนจะเดินกลับออกมาในร่างของเจ้าหญิงสึนาเดะผู้สง่างามและทรงเสน่ห์อีกครั้ง

ทุกคนนั่งลงคุยกันในฐานะเจ้าบ้านและแขก บรรรากาศเริ่มกลับมาจริงจังขึ้นเมื่อคุเรไนเริ่มเล่ารายละเอียดอาการป่วยของพ่อแม่ของยาคุโมะ คุรามะ ให้สึนาเดะฟัง

"เรื่องก็เป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ตอนแรกอาการของพวกเขาก็ยังทรงๆ อยู่ แต่ช่วงหลังมานี้ร่างกายกลับทรุดลงเรื่อยๆ แถมสัญญาณชีพจรทุกอย่างก็ต่ำลงมาก ถ้าเกิดพวกเขาเป็นอะไรไปขึ้นมา ฉันกลัวว่าเด็กอย่างยาคุโมะจะ..."

พูดถึงตรงนี้คุเรไนก็อดใจหายไม่ได้ ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำขึ้นมาอีกรอบ

เทนโดเอื้อมมือไปกุมมือเธอไว้จากด้านข้างเพื่อปลอบโยนอย่างเงียบๆ

ชิซึเนะนั่งฟังด้วยความเห็นอกเห็นใจ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล จนเทนโดต้องเอื้อมมืออีกข้างไปลูบหัวเธอเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

สึนาเดะครุ่นคิดถึงเรื่องเคสผู้ป่วย พลางเหลือบมองท่าทางของเทนโดจากหางตา เธอแอบค่อนแคะในใจว่า 'ถ้าตระกูลเซ็นจูของฉันมีพวกผู้ชายที่สับรางเก่งๆ แอบเหยียบเรือสองแคมพร้อมกันได้แบบเจ้าเด็กเทนโดนี่ ตระกูลอันยิ่งใหญ่ของเราก็คงไม่ต้องเหลือแค่ฉันที่ต้องคอยแบกรับภาระอยู่คนเดียวหรอก'

สึนาเดะแอบด่าเทนโดในใจว่าเป็นไอสารเลว ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า

"ฉันต้องไปตรวจดูอาการของคนไข้ด้วยตัวเองก่อนถึงจะบอกได้ พวกเราไปที่โรงพยาบาลกันเถอะ"

"ขอบคุณท่านสึนาเดะมากเลยค่ะที่ยอมช่วยเหลือ"

คุเรไนรีบกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจทันที

"ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก ไปขอบคุณแฟนของเธอเถอะ"

สึนาเดะพูดปนยิ้ม

"แต่เรื่องนี้ต้องเหยียบไว้เป็นความลับนะ ฉันพึ่งจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขแบบไม่มีคนกวนใจมาไม่กี่วันเอง"

เมื่อได้ยินคำแซวเรื่อง 'แฟน' คุเรไนก็หน้าร้อนผ่าวด้วยความขัดเขิน เธออ้าปากอยากจะอธิบาย แต่สึนาเดะก็เดินนำออกไปซะแล้ว พอหมดโอกาสจะพูด เธอเลยได้แต่เดินตามไปเงียบๆ ข้างๆ เทนโด

เมื่อมองใบหน้าของเทนโดที่อยู่ด้านข้าง และสัมผัสได้ถึงระยะห่างที่พอดีของพวกเขาทั้งสองคน คุเรไนก็ประหลาดใจตัวเองที่พบว่า จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้นึกรังเกียจคำว่า 'แฟน' อะไรนั่นเลยสักนิด

'หรือว่าฉันจะแอบชอบเทนโดเข้าจริงๆ ? แต่ว่ายูกาโอะกับเทนโดเขาเป็นคู่รักที่คบกันมาตั้งแต่เด็กเลยนะ...'

หัวใจของคุเรไนปั่นป่วนไปหมด ในฐานะเพื่อนสนิทของ ยูกาโอะ เธอได้แต่ติติงความนึกคิดของตัวเองในใจ แต่เสียงเล็กๆ อีกด้านมันก็ยังคงประท้วงขึ้นมาไม่หยุด

'แต่ฉันกับเทนโดก็โตมาด้วยกันเหมือนกัน แถมเขายังเรียกฉันว่าพี่สาวมาตลอดด้วย...'

เธอพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านพวกนั้นทิ้งไป ก่อนจะแสร้งทำเป็นสงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยถามเรื่องที่เธอสงสัยมาตั้งแต่เมื่อคืน

"จริงด้วย มีเรื่องนึงที่ฉันอยากจะถามนายมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ นายไปมีความสัมพันธ์อะไรกับท่านสึนาเดะงั้นหรอ แล้วทำไมเธอถึงมาพักอยู่ที่บ้านของนายได้ล่ะ?"

"เรื่องมันยาวน่ะพี่ อย่างที่เห็นนั่นแหละ อพาร์ตเมนต์ของผมค่อนข้างใหญ่ทีเดียว สมาชิกอยู่กันแค่ไม่กี่คน สบายมากครับ"

เทนโดตอบพลางหัวเราะ

"ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมท่านสึนาเดะถึงมานอนที่บ้านผม"

เทนโดเกาหัวแก้เก้อ

"ถ้าพูดถึงสถานะในตอนนี้ จะนับว่าเธอเป็นพี่สาวของผมอีกคนก็คงได้มั้ง?"

'เดี๋ยวนะ... นายจะมีพี่สาวเพิ่มขึ้นมาอีกกี่คนกันแน่เนี่ย?!' คุเรไนได้แต่คิดในใจอย่างอ่อนใจ