บทที่ 16: ฮินาตะจอมตะกละ

บทที่ 16: ฮินาตะจอมตะกละ

"ว้าว! มันได้ผลจริงๆ ด้วย!"

อิโนะอุทานออกมาด้วยตกตะลึง

เทนโดพยักหน้าพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงชื่นชม

“ยอดเยี่ยมมาก เธอมีพรสวรรค์ในการควบคุมจักระที่น่าทึ่งเลยนะ ฝึกฝนต่อไป อีกไม่นานเธอต้องไปถึงจุดสูงสุดได้แน่”

ทางด้านขอบสนามฝึก คิบะ ยืนมองดูเทนโดที่กำลังตั้งใจสอนอิโนะกับซาสึเกะอยู่

เขาค่อยๆ ย่องถอยหลังหวังจะใช้คนอื่นเป็นโล่กำบัง เพื่อแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก

ทว่าเพียงแค่เขาหันหลังเตรียมจะวิ่ง เสียงของเทนโดก็ดังไล่หลังมาทันที

"คิบะ นายคิดจะแอบไปไหนงั้นเหรอ?"

เทนโดกอดอกพลางจ้องมองแผ่นหลังของคิบะด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"คิดจะโดดการสอนพิเศษของฉันงั้นเหรอ?"

คิบะถึงกับชะงักกึก สีหน้าดูเลิ่กลั่กอย่างเห็นได้ชัด เขาเกาหลังศีรษะแก้เก้อก่อนจะหันกลับมาอย่างตะกุกตะกัก

“ปะ... เปล่าซะหน่อย ผมไม่ได้จะหนีนะอาจารย์! คือว่า... อากามารุมันยังไม่อิ่มน่ะ ผมเลยว่าจะไปหาอะไรให้มันกินสักหน่อย ไม่ได้คิดจะแอบหนีเลยจริงๆ นะ!”

อากามารุที่จู่ๆ ก็โดนลากเข้ามารับเคราะห์แทน ถึงกับร้องครางหงิงออกมาอย่างน่าสงสาร

"อย่ามาใช้ลูกไม้นี้เลยน่า"

เทนโดกวักมือเรียกเขาเข้ามา

"การฝึกควบคุมจักระจะช่วยให้นายควบคุมสุนัขนินจาได้ดีขึ้น แถมยังประสานงานกับอากามารุในการต่อสู้ได้ลื่นไหลกว่าเดิมด้วย มาฝึกกับพวกเรานี่มา"

คิบะลังเลอยู่พักใหญ่ แต่พอคิดถึงความน่ากลัวของลูกพี่ลูกน้องอย่าง อินุซึกะ อากิตะ ที่อาจจะผ่านทางเทนโดมาถึงเขาได้ ก็ทำได้เพียงพึมพำเบาๆ แล้วเริ่มฝึกคาถาปีนต้นไม้แต่โดยดี

จากนั้นสายตาของเทนโดก็ค่อยๆ เหลือบไปมองอีกด้านหนึ่งของสนาม

ฮิวงะ ฮินาตะ ยืนหลบอยู่ตรงนั้น เธอขยำชายเสื้อตัวเองด้วยความประหม่า ดวงตาสีขาวขุ่นจ้องมองมาด้วยความโหยหาปนความอาย

ใจหนึ่งเธอก็อยากจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปขอคำแนะนำ แต่อีกใจก็กลัวว่าจะไปรบกวนและทำให้เทนโดอึดอัด เธอจึงทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่างๆ

"ฮินาตะ!"

เทนโดส่งเสียงเรียกขึ้นมาดื้อๆ น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจ

"เธอเองก็น่าจะมาลองดูด้วยเหมือนกันนะ"

ฮินาตะสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉ่ำในพริบตา เธอรีบก้มหน้าลงก้าวเดินเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"อ... อาจารย์เทนโด... ฉัน... ฉันขอเข้าร่วมด้วยได้ไหมคะ?"

"แน่นอนสิ"

เทนโดยิ้มให้พลางชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่

"ลองดูสิ ไม่ต้องกลัวพลาดหรอก ดูอิโนะกับคิบะสิ เมื่อกี้ก็ร่วงลงมาเหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเขายังสนุกกับการฝึกอยู่เลย"

อิโนะที่ได้ยินชื่อตัวเองก็หันมายิ้มกว้าง ด้วยการควบคุมจักระที่เหนือชั้นทำให้เธอเดินขึ้นไปได้สูงกว่าซาสึเกะจนถึงช่วงกลางต้นไม้แล้ว

"ใช่แล้วล่ะฮินาตะ! เธอทำได้อยู่แล้ว พยายามเข้านะ!"

คิบะที่พึ่งจะร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง ก็ยังส่งยิ้มให้กำลังใจมาให้ด้วย

ฮินาตะรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเพราะความกระตือรือร้นของเพื่อนๆ เธอพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มก้าวเท้าขึ้นไปบนลำต้นอย่างระมัดระวัง

การเคลื่อนไหวของเธอดูช้าแต่กลับมั่นคงจนน่าประหลาด ฮินาตะก้าวขึ้นไปได้จนถึงกลางต้นไม้ก่อนจะเสียจังหวะลื่นลงมาเพราะอาการประหม่า

แม้ท่าลงพื้นจะดูไม่สวยนัก แต่เธอก็ไม่ได้หงายหลังก้นกระแทกเหมือนกับคิบะ

"ว้าว!"

อิโนะอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้

"ฮินาตะ เธอสุดยอดไปเลย!"

เทนโดมองด้วยแววตาพึงพอใจ ฮินาตะคนนี้มีพรสวรรค์ของจริง

ในเนื้อเรื่องเดิม ความบริสุทธิ์ของเนตรสีขาวของเธอนั้นหาได้ยากมาก

เหตุผลที่เธอแสดงศักยภาพออกมาได้ไม่เต็มที่น่าจะเป็นเพราะความมั่นใจในตัวเอง ซึ่งเรื่องนี้ต้องค่อยๆ ปรับแก้กันไป แต่ตอนนี้เทนโดเริ่มมองเห็นปัญหาอีกจุดหนึ่งแล้ว

เทนโดลูบผมบ๊อบของฮินาตะเบาๆ พลางเอ่ยชม

“เธอควบคุมจักระได้ดีกว่าเพื่อนหลายคนเลยนะ ฝึกแบบนี้ต่อไปล่ะ”

ซาสึเกะที่พึ่งโผล่พ้นขอบสระน้ำขึ้นมา ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นบรรยากาศที่ดูอบอุ่นกลมกลืนนั้น

เดี๋ยวนะ... คนที่เอาคัมภีร์นินจามาให้คือนายไม่ใช่เรอะ? แล้วคนที่มาขอคำแนะนำคนแรกก็คือฉันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?

ฉันมาก่อนชัดๆ แล้วทำไมตอนนี้วิชาที่ฉันควรได้เรียนคนเดียว ถึงกลายเป็นสมบัติสาธารณะของทุกคนไปได้ล่ะเนี่ย!

ซาสึเกะคิดอย่างหัวเสียอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็รู้ดีว่าคงทวงคัมภีร์คืนไม่ได้ตอนนี้ จึงได้แต่เปลี่ยนความหงุดหงิดเป็นแรงผลักดัน

เขาสงบสติอารมณ์แล้วก้าวขึ้นไปบนผิวน้ำอีกครั้ง

ซ่า!

เสียงหัวเราะของเทนโดดังขึ้นอย่างร่าเริงไปทั่วสนามฝึกอีกรอบ

ถึงอย่างงั้น การฝึกให้คิบะและฮินาตะอย่างจริงจังกลับไม่ได้ช่วยกระตุ้นภารกิจของระบบเลย

ความฝันของเทนโดที่อยากจะเก่งระดับโฮคาเงะในหนึ่งสัปดาห์ หรือระดับเซียนหกวิถีในครึ่งเดือนจึงต้องพับเก็บไปก่อน

ชิกามารุ ที่กำลังนั่งกินขนมฮัมเพลงอยู่กับโจจิ ที่อยู่ใกล้ๆ เลยรอดตัวจากสถานการณ์ลำบากมาได้อย่างหวุดหวิด

ไม่นานนักก็ถึงเวลาเลิกเรียน

“พวกเธอไปลองฝึกปีนต้นไม้กับเดินบนน้ำต่อในช่วงเวลาว่างด้วยล่ะ เข้าใจไหม?”

เทนโดรับผลสรุปการทดสอบจากร่างแยกเงามาอธิบายให้นักเรียนฟัง

“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ!”

นักเรียนทุกคนตอบรับเป็นเสียงเดียว พอเทนโดโบกมือลา ทุกคนก็แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว

แต่ ฮินาตะ กลับยังไม่ไปไหน

เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาหา

“อ... อาจารย์เทนโด... วันนี้ฉันจะช่วยอาจารย์ทำความสะอาดเองค่ะ”

เทนโดกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“ได้เลยฮินาตะ”

ทั้งสองคนช่วยกันเก็บกวาดสนามฝึกซ้อมท่ามกลางความเงียบ ฮินาตะทำงานอย่างประณีตและตั้งใจ

เธอจัดระเบียบอุปกรณ์ที่เทนโดวางกองไว้จนเข้าที่เข้าทาง เมื่อทำเสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงจากแสงของดวงอาทิตย์ยามเย็น

ขณะที่ฮินาตะกำลังจะกล่าวคำอำลา จู่ๆ เสียงท้องของเธอก็ดังขึ้นมาเสียดื้อๆ

จ๊อก...

ใบหน้าของเธอแดงก่ำถึงใบหู เธอรีบยกมือปิดท้องพลางก้มหน้าต่ำจนแทบจะมุดลงพื้นดินเพราะความอาย

แต่เทนโดกลับทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องน่าอายนั้น และพูดขึ้นด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติ

“ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกันแฮะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวอาจารย์จะเลี้ยงราเมงอิชิราคุเอง”

“เอ๊ะ?”

ฮินาตะเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

“แต่ว่า... คือว่า...”

“ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ”

เทนโดหันหลังเดินนำไปทางหมู่บ้านโดยไม่เร่งรีบ

“เมื่อกี้เธอตั้งใจฝึกจนใช้แรงไปเยอะ แถมยังมาช่วยอาจารย์ทำความสะอาดอีก การที่อาจารย์จะเลี้ยงข้าวเธอมันก็ถูกต้องแล้วล่ะ”

“ถ้าเธอไม่ยอมไป ครั้งหน้าอาจารย์ก็ไม่กล้าขอให้เธอมาช่วยงานอีกน่ะสิ”

ฮินาตะเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจวิ่งเหยาะๆ ตามเขาไป

ร้านอิชิราคุราเมงในช่วงเวลานี้คนไม่ค่อยเยอะนัก กลิ่นหอมของน้ำซุปและแสงไฟสีเหลืองนวลให้ความรู้สึกอบอุ่น

เทอุจิ เจ้าของร้านยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเองเมื่อเห็นผู้มาเยือน

“อ้าว อาจารย์เทนโด! วันนี้พาคุณหนูตระกูลฮิวงะมาด้วยเหรอเนี่ย อยากทานอะไรดีครับ?”

“ดูเหมือนฮินาตะจะมาที่นี่บ่อยเหมือนกันนะ”

เทนโดพูดแซวเล่น

ฮินาตะก้มหน้าหลบสายตา ความจริงเธอชอบมาที่นี่บ่อยๆ เพราะอยากจะอยู่ใกล้ชิดกับนารูโตะ เด็กชายที่เคยช่วยเธอไว้ในอดีต

แต่ตอนนี้ในใจของเธอกลับเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่เปลี่ยนไป

“ขอราเมงทงคตสึชามใหญ่ ใส่หมูแดงสองเท่ากับไข่ลวกเพิ่มหนึ่งฟองครับ”

เทนโดสั่งเมนูโปรดก่อนจะหันไปทางฮินาตะ

“สั่งได้ตามสบายเลยนะฮินาตะ”

“ไม่ต้องกังวลเรื่องปริมาณหรอก ปกติอาจารย์ไม่ค่อยเลี้ยงใครบ่อยๆ เพราะงั้นถ้าไม่อิ่มก็ห้ามกลับละ”

ฮินาตะชะงักไปครู่หนึ่ง พลางคิดในใจ

อาจารย์เทนโดรู้เรื่องนั้นแล้วงั้นเหรอ? แต่ฉันก็ไม่เคยบอกใครเลยนะ...

ใช่แล้ว ฮินาตะที่ดูเหมือนคุณหนูเรียบร้อยคนนี้ มีความลับที่ซ่อนไว้ลึกสุดใจนั่นคือ... เธอเป็นคนที่กินจุเอามากๆ

ในเนื้อเรื่องเดิม เธอเคยเอาชนะโจจิผู้ที่ดูเหมือนจะกินจุที่สุดได้อย่างราบคาบด้วยซ้ำ

นอกจากความตกใจแล้ว ฮินาตะกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะตลอดเวลาที่อยู่ในตระกูล เธอต้องคอยรักษาภาพลักษณ์คุณหนูผู้อ่อนช้อยตามคำสั่งของท่านพ่อ จนไม่กล้ากินอาหารตามความต้องการจริงๆ เพราะกลัวจะถูกมองไม่ดี

ถ้ามีใครสักคนที่ฉันสามารถเผยตัวตนนี้ออกมาได้ก็คงดี...

ฮินาตะเคยภาวนาไว้เช่นนั้น

ดังนั้น ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความหวัง เธอจึงกระซิบสั่งออกไป

“งั้น... ฉันขอราเมงทงคตสึชามใหญ่... ใส่หมูแดงสองเท่า... ไข่ลวกเพิ่มหนึ่งฟอง... แล้วก็เพิ่มสาหร่ายด้วยค่ะ”

เทอุจิหัวเราะร่า

“จัดไป! รอแปบนึงนะทั้งสองคน!”

ไม่นานราเมงร้อนๆ ก็ถูกยกมาวางตรงหน้า ฮินาตะมองชามราเมงที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องเคียงด้วยความตื้นตันจนน้ำตาแทบคลอ

“กินเลยสิ”

เทนโดเริ่มลงมือจัดการราเมงในชามตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่กดดันเธอ

ฮินาตะลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมา ความอบอุ่นของน้ำซุปคำแรกแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ

เธอเริ่มกินเร็วขึ้นทีละนิด จนในที่สุดบะหมี่และซุปทั้งชามก็หายวับไปในพริบตา แถมเธอยังใช้สาหร่ายเช็ดคราบซอสที่หมูแดงจนเกลี้ยงชาม

พอวางชามลง เธอก็พึ่งนึกได้ว่ากินไปเยอะแค่ไหน ความเขินอายก็กลับมาจู่โจมอีกครั้ง เธอแอบชำเลืองมองเทนโดอย่างกังวล

เธอเห็นเขายังคงยิ้มให้ แล้วเอ่ยถามสั้นๆ

“อิ่มหรือยัง?”

“ค... ค่ะ อิ่มแล้วค่ะ”

ฮินาตะพยักหน้าตอบ

“ตอบความจริงกับอาจารย์มา”

อาจารย์รู้จริงๆ ด้วย...

ฮินาตะจ้องมองเทนโดนิ่ง แววตาของเขามั่นคงและดูเหมือนจะมองทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจเธอได้

เธอก้มศีรษะลงก่อนจะตอบออกมาด้วยเสียงที่หนักแน่นขึ้น

“ยังค่ะ... ฉันยังไม่อิ่มเลยค่ะอาจารย์เทนโด”

เทนโดตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆ

“งั้นก็จัดให้เต็มที่เลย”

“ค่ะ อาจารย์เทนโด!”

สรุปวันนั้น ฮินาตะซัดราเมงไปทั้งหมด 46 ชามรวด ทำลายสถิติสูงสุดของร้านอิชิราคุไปแบบไม่เหลือซาก

ฮินาตะลอบมองเทนโดที่กำลังพยายามยิ้มสู้ขณะควักกระเป๋าตังค์ออกมาจ่ายเงิน

ขณะที่เธอเดินตามหลังเขาไปอย่างว่าง่าย เธอก็แอบอมยิ้มกับตัวเองด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

【ภารกิจสำเร็จ: เสริมสร้างความมั่นใจให้ ฮิวงะ ฮินาตะ | ได้รับวิชามวยอ่อน: สกัดจุด เรียบร้อยแล้ว โปรดไปรับรางวัลโดยเร็ว】