บทที่ 15: จักรวาล
บทที่ 15: จักรวาล
บทที่ 15: จักรวาล
วันใหม่มาถึงในไม่ช้า
แม้จะตรากตรำมาทั้งคืน แต่เทนโดกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด หลังจากที่เขาได้รับรางวัลจากการเสริมพลังจักระหยาง
ต่างจากตอนที่พัฒนาธาตุ น้ำ ไฟ ดิน ลม และสายฟ้า เพราะพลังหยางเน้นไปที่การเสริมสร้างพลังกายโดยตรง
ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความเร็ว ความแข็งแกร่ง และความอึดที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจนจนคนละเรื่องกับเมื่อก่อน
มากไปกว่านั้น พลังกายที่เพิ่มขึ้นยังส่งผลให้พลังจิตวิญญาณแข็งแกร่งตามไปด้วย ทำให้จักระของเทนโดพุ่งสูงขึ้นกว่าเดิมถึงร้อยละห้าสิบ
ถ้าเทียบกันแล้ว ตอนนี้เขาน่าจะมีปริมาณจักระมากกว่าคาคาชิถึง 2.5 เท่าเลยทีเดียว
เทนโดซื้ออาหารเช้ามาสองชุด เขาแบ่งไปวางไว้ข้างเตียงชุดหนึ่ง
ยูกาโอะยังคงหลับสนิท ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าปนความพึงพอใจ เพราะดูเหมือนเมื่อคืนเธอจะใช้พลังกายหนักหน่วงไปหน่อย
หลังจากจัดการมื้อเช้าเสร็จ เทนโดก็เริ่มตรวจสอบรางวัลจากภารกิจที่ได้รับมา
ในด้านขีดจำกัดสายเลือด เขาได้รับเนตรวงแหวนสองโทโมเอะและเนตรสีขาว ซึ่งทั้งคู่มาพร้อมกับการเพิ่มพูนพละกำลัง นอกจากนี้ยังได้รับคุณสมบัติจักระธาตุน้ำ ไฟ และหยางเพิ่มขึ้นด้วย
นอกเหนือจากค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น เขายังได้รางวัลเป็นกระบวนท่าสไตล์โคโนฮะ วิชาดาบสไตล์โคโนฮะ และคาถานินจาอย่าง คาถาไฟ: เพลิงทำลายล้าง
ตอนนี้เขายังมีภารกิจค้างอยู่อีกสี่อย่าง คือการช่วยฮินาตะสร้างความมั่นใจ การเลื่อนขั้นเป็นโจนินพิเศษ การแก้ปัญหาของคุเรไน
และเรื่องการกอบกู้มรดกของตระกูลอุจิวะ
ภารกิจที่เหลือดูท่าต้องใช้เวลา แต่ภารกิจของฮินาตะน่าจะจัดการได้เร็วที่สุด
เทนโดจึงตัดสินใจเดินทางไปที่โรงเรียนนินจาทันที
ก่อนหน้านี้ โฮคาเงะรุ่นที่สามได้ไหว้วานให้เขามาเป็นอาจารย์ฝึกพิเศษฝ่ายการต่อสู้ โดยมีกำหนดสอนสัปดาห์ละสองวัน คือวันจันทร์และวันศุกร์
เทนโดวางแผนไว้ว่าจะสอนเทคนิคต่างๆ ในวันจันทร์ แล้วให้เด็กๆ ไปฝึกฝนกันเอง ก่อนจะมาประเมินผลด้วยการประลองจริงในวันศุกร์
"สวัสดีเหล่านักเรียนที่น่ารักทุกคน"
เทนโดทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"สวัสดีค่ะ อาจารย์เทนโด!"
ยามานากะ อิโนะ เด็กสาวผมบลอนด์ตัวน้อยขานรับอย่างร่าเริงเหมือนทุกครั้ง
ทางด้านฮินาตะเองก็คอยจดจ้องมาที่เทนโดเช่นกัน ถึงเธอจะเป็นคนขี้อายและเก็บตัว แต่ฮินาตะเป็นเด็กที่อ่อนโยนและจดจำความเมตตาของคนอื่นไว้เสมอ
เหมือนกับในเรื่องที่นารูโตะเคยช่วยเธอไว้จนเธอฝังใจรัก ฮินาตะเป็นเด็กประเภทที่ถ้าใครดีด้วยเธอก็จะพยายามตอบแทนอย่างสุดความสามารถ
คำพูดให้กำลังใจของเทนโดเมื่อสัปดาห์ก่อนทำให้เธออบอุ่นใจมาก ฮินาตะไม่อยากทำให้เขาผิดหวังเลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ด้วยนิสัยขี้อาย เธอจึงได้แต่มุดตัวอยู่มุมห้อง คอยมองทุกการเคลื่อนไหวของเทนโดอย่างเงียบๆ
"ลุงใจร้าย! วันนี้จะมีการประลองอีกมั้ย? ผมอยากท้าลุงสู้อีกรอบนะ!"
นารูโตะกระโดดพรวดออกมาโวยวายตามสไตล์
เจ้าหมอนี่ชอบตั้งฉายาแปลกๆ ให้ชาวบ้านไปทั่ว ไม่ต่างจากที่ทำกับจิไรยะเลย
เทนโดจึงแจกกำปั้นเหล็กสั่งสอนไปหนึ่งหมัดเพื่อรักษาภาพพจน์อาจารย์ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
"วันนี้ไม่มีการฝึกสู้จริง แต่เราจะทดสอบสมรรถภาพร่างกายกัน"
"เอ๋... ทำไมล่ะ? น่าเบื่อชะมัดเลย"
เสียงบ่นอุบอิบดังมาจากนารูโตะที่ยังโดนกดหัวไว้ แต่เทนโดหาได้สนใจไม่ เขาพูดต่อทันที
"การต่อสู้จริงๆ น่ะ มันไม่ใช่การเล่นขายของเหมือนที่โรงเรียนนินจาหรอกนะ นอกจากต้องระวังศัตรูแล้ว พวกเธอต้องเข้าใจขีดจำกัดของตัวเองด้วย"
"ในสงครามโลกนินจาที่ผ่านมา มีนินจามือใหม่หลายคนพอลงสนามรบก็ใช้พลังจนเกลี้ยง สุดท้ายตอนถอยหนีก็หมดแรงจนโดนศัตรูตามฆ่าตาย เพราะไม่รู้จักบริหารพลังงานของตัวเอง"
"เพราะฉะนั้น บทเรียนวันนี้คือการฝึกควบคุมสภาวะของตัวเอง จำไว้ว่า 'รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง'"
"พวกเธอจะได้ลองเทียบผลการทดสอบกับรุ่นพี่คาคาชิของฉันดู ว่าถ้าเทียบกับเขาแล้ว พลังของพวกเธอจะเป็นกี่ 'คาคา' เอาล่ะ เริ่มทดสอบได้!"
"อ้อ แต่ถ้าใครที่เคยทดสอบแบบนี้มาจากทางบ้านแล้ว จะไปทำอะไรก็ได้ตามสบาย ฉันไม่ว่า"
พอเทนโดพูดจบ เหล่าเด็กเส้นจากตระกูลดังต่างก็โห่ร้องด้วยความดีใจ เพราะการทดสอบพวกนี้ตระกูลของพวกเขามักจะจัดให้ทำกันเป็นประจำอยู่แล้ว
จะมีก็แต่พวกเด็กจากครอบครัวชาวบ้านทั่วไปที่ทำหน้าเหวอเพราะไม่เคยทำมาก่อน
"หนอย... พวกแกแอบซุ่มฝึกกันเองงั้นหรอ!"
นารูโตะหันไปโวยใส่ซาสึเกะ ชิกามารุ และโจจิด้วยความไม่พอใจ "แม้แต่แกด้วยหรอคิบะ!"
"ก็แหงดิ ใครจะไปเหมือนนายล่ะเจ้านารูโตะ!"
คิบะโต้กลับอย่างผู้ชนะ ทั้งที่ปกติก็โดนอาจารย์อิรุกะดุด่าคู่กับนารูโตะเป็นประจำ
ซาสึเกะไม่ได้สนใจเสียงเจี๊ยวจ๊าวรอบข้าง เขาเดินตรงเข้ามาหาเทนโด
"นี่ครับ คัมภีร์นินจาส่วนหนึ่งที่ตระกูลผมเก็บไว้ ถือซะว่าเป็นของขวัญขอบคุณที่อาจารย์ช่วยสอน"
"แหม... ตามจริงไม่ต้องก็ได้นะ"
เทนโดรับคัมภีร์มาด้วยความเร็วแสงก่อนจะยัดใส่เสื้อคลุมด้วยรอยยิ้มเบิกบาน "ตามมาสิ เราไปฝึกกันต่อเถอะ"
เทนโดทิ้งร่างแยกเงาไว้ดูแลเด็กที่เหลือ ก่อนจะพาซาสึเกะไปที่สระน้ำในลานฝึก
"หลังจากปีนต้นไม้คล่องแล้ว ขั้นต่อไปคือ 'การเดินบนน้ำ'"
เทนโดพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "การฝึกนี้เป็นพื้นฐานสำคัญของโคโนฮะที่นินจาทั่วไปมักไม่ค่อยมีโอกาสได้เรียนรู้"
"หลักการมันก็คล้ายๆ กับการปีนต้นไม้นั่นแหละ คือการส่งจักระไปที่ฝ่าเท้าเพื่อสร้างฟิล์มจักระบางๆ มารองรับร่างกายไม่ให้จม"
เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะย้ำเตือน
"แต่มันยากกว่าปีนต้นไม้หลายเท่า เพราะน้ำมันไม่นิ่ง เธอต้องคอยปรับระดับจักระให้สมดุลอยู่ตลอดเวลา ไม่งั้นแค่พลาดนิดเดียวเธอก็จมน้ำทันที"
ซาสึเกะพยักหน้าด้วยแววตามุ่งมั่น เขาไม่รอช้า เดินไปที่ขอบสระ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วลองก้าวเท้าแตะผิวน้ำดู
ตูม!
น้ำกระเซ็นไปทั่ว ซาสึเกะจมมิดลงไปในน้ำทิ้งไว้เพียงฟองอากาศ
"พรืด... ฮ่าๆๆ"
เทนโดพยายามกลั้นขำสุดชีวิตเมื่อเห็นซาสึเกะตะเกียกตะกายกลับขึ้นฝั่งในสภาพลูกหมาตกน้ำ
"ครั้งแรกมันก็แบบนี้แหละ อย่าคิดมาก ลองใช้ฝ่ามือสัมผัสผิวน้ำดูก่อนสิ จะได้จับจังหวะของน้ำได้"
ซาสึเกะเช็ดน้ำออกจากหน้าพลางมองค้อนอาจารย์ของเขา หมอนี่มันรสนิยมแย่ชะมัด ชอบดูคนอื่นทำพลาดก่อนค่อยบอกเทคนิค
ในตอนนั้นเอง อิโนะก็เดินตามมา
ในฐานะลูกสาวคนเดียวของหัวหน้าตระกูลยามานากะ เรื่องทดสอบร่างกายปกติเธอผ่านมาหมดแล้ว ความสงสัยทำให้เธอแอบตามมาดูว่าอาจารย์แอบติวเข้มอะไรให้ซาสึเกะ
"อาจารย์เทนโดคะ! หนูขอลองฝึกด้วยคนได้มั้ย?"
อิโนะยกมือขึ้นถามด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
【ภารกิจใหม่: การทูตคือส่วนหนึ่งของการฟื้นฟูตระกูล จงสร้างมิตรไมตรีกับตระกูลยามานากะ และช่วยฝึกฝนให้อิโนะ】
【รางวัล: วิชาลับตระกูลยามานากะ: สลับจิตย้ายร่าง】
เทนโดแอบขำในใจ 'เสร็จฉันละ เจ้าระบบเครื่องนี้มันช่างรู้ใจจริงๆ'
เหตุผลที่เขาพาซาสึเกะมาฝึกตรงนี้ ก็เพื่อให้เหยื่ออย่างอิโนะเดินมาติดกับนั่นแหละ
"อิโนะหรอ เธอก็ขยันเหมือนกันนะ"
เทนโดชมพร้อมรอยยิ้ม "การฝึกนี้คือการฝึกควบคุมจักระขั้นสูงน่ะ"
"เธอเคยฝึกปีนต้นไม้มาก่อนมั้ย? นั่นคือพื้นฐานก้าวแรกน่ะนะ"
เขาชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ
"วิธีฝึกง่ายมาก แค่รวมจักระไว้ที่ฝ่าเท้า แล้วเดินขึ้นไปตรงๆ เลย"
อิโนะสูดหายใจเข้า รวบรวมสมาธิแล้วเริ่มวิ่งไปที่ต้นไม้ เธอเดินขึ้นไปได้ถึงห้าก้าวก่อนจะลื่นไถลลงมา
เทนโดแอบประเมินในใจ ยัยหนูนี่ไม่เลวเลย
ในเนื้อเรื่องหลักอิโนะก็เคยเรียนนินจาแพทย์กับสึนาเดะมาเหมือนกัน ดูเหมือนพรสวรรค์ด้านการควบคุมจักระของเธอจะมีมาก