บทที่ 22 - ถูกบังคับกลืนยาพิษ

บทที่ 22 - ถูกบังคับกลืนยาพิษ

เมื่อได้รับยันต์วิเศษและโอสถที่เสี่ยวผิงมอบให้ เจียงเฉินก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมากโข

เขาเปิดขวดยาออก ยารวบรวมลมปราณที่อัดแน่นอยู่เต็มขวดปรากฏแก่สายตา นับดูแล้วมีถึงยี่สิบเอ็ดเม็ด!

"คราวนี้ข้ามีความหวังที่จะทะลวงสู่ขั้นสร้างรากฐานชั้นที่สามแล้ว!"

เจียงเฉินกลับมาถึงห้องพัก เขาจัดการเย็บซ่อนยันต์วิเศษไว้ในซับในของแขนเสื้ออย่างระมัดระวังเป็นอันดับแรก ด้วยวิธีนี้เขาจะสามารถกระตุ้นยันต์วิเศษเพื่อโจมตีจุดตายของศัตรูได้ทุกเมื่อ นี่นับว่าเป็นไพ่ตายเพียงไม่กี่ใบที่เขามีติดตัว

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เจียงเฉินก็ไม่รอช้า เขากลืนยารวบรวมลมปราณลงไปหนึ่งเม็ด แล้วนั่งขัดสมาธิเริ่มบำเพ็ญเพียรทันที

ในคืนนั้น เจียงเฉินกลืนยารวบรวมลมปราณรวดเดียวถึงห้าเม็ดอย่างใจป้ำ หวังจะทะลวงผ่านขั้นสร้างรากฐานชั้นที่สามให้ได้ในคราวเดียว

ทว่าจวบจนรุ่งสาง เจียงเฉินก็ยังไม่สามารถทะลวงด่านได้สำเร็จ

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าลมปราณยังคงค้างเติ่งอยู่ที่จุดตันเถียน ไม่ยอมไหลเวียนไปทั่วแคว้นแขนขาและกระดูกทั่วร่าง

"อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น!"

เจียงเฉินร้อนรนอยากทะลวงผ่านด่าน เขาคิดจะกินยารวบรวมลมปราณเพื่อทะลวงด่านต่อ แต่แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างก็เป็นเครื่องเตือนใจว่าสายมากแล้ว เจียงเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่างานที่หอหลอมโอสถในวันนี้สำคัญยิ่งนัก เขาจึงจำต้องข่มความอยากทะลวงด่านเอาไว้ จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วรีบจ้ำอ้าวไปยังหอหลอมโอสถ

เมื่อมาถึงหอหลอมโอสถ หัวหน้าผู้ดูแลหลินก็มายืนรอเจียงเฉินอยู่ที่ห้องปรุงยาตั้งแต่เช้าตรู่

ห้องปรุงยาในวันนี้เต็มไปด้วยผงยาล้ำค่ามากมายที่จัดวางเรียงราย ละลานตาจนมองแทบไม่ทัน

หัวหน้าผู้ดูแลหลินต้องการหลอมยารวบรวมลมปราณหนึ่งเตา วันนี้จึงเป็นวันทดสอบฝีมือการปั้นโครงยาของเจียงเฉิน

หากเขาสามารถปั้นโครงยารวบรวมลมปราณได้อย่างราบรื่น เขาก็จะได้เรียนรู้วิชาหลอมโอสถในขั้นต่อไปจากหัวหน้าผู้ดูแลหลิน

"ข้าเตรียมของทุกอย่างไว้ให้เจ้าพร้อมแล้ว"

"สัดส่วนคือหญ้าด่างเทาสามส่วน หนวดผลึกแดงห้าส่วน อู๋ถงม่วงสี่ส่วน..."

หัวหน้าผู้ดูแลหลินบอกสัดส่วนสรรพคุณยาของโครงยาอย่างรวดเร็ว เขาร่ายยาวรวดเดียวถึงสิบแปดชนิด เจียงเฉินรีบจัดเรียงรายชื่อสมุนไพรเหล่านั้นในหัวอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นก็หยิบผงยาขึ้นมาลิ้มรสสรรพคุณตามลำดับรายการในหัว เมื่อแน่ใจในปริมาณแล้วจึงเททั้งหมดลงในครกหิน

เจียงเฉินค่อยๆ รินน้ำตะไคร่ราตรีลงไปเพื่อผสมผสานผงยา ความรู้ทั้งหมดที่รว่ำเรียนมาตลอดหลายวันได้ถูกนำมาใช้จนหมดสิ้นในเวลานี้ เจียงเฉินจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าจนเข้าสู่ภวังค์ไร้ตัวตน

ในสภาวะเช่นนี้ ลมปราณที่ค้างเติ่งอยู่ ณ จุดตันเถียนมาโดยตลอดกลับเริ่มแผ่ซ่านไปตามแขนขาและกระดูกทั่วร่าง เจียงเฉินรู้สึกราวกับร่างกายถูกชโลมไปด้วยพลังวิญญาณ ประตูสู่ขั้นสร้างรากฐานชั้นที่สามได้เปิดออกต้อนรับเขาอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเจียงเฉินปั้นโครงยารวบรวมลมปราณชุดหนึ่งเสร็จสิ้น เขาก็พบว่าร่างกายของตนเบาหวิวราวกับนกนางแอ่น พลังเวทในกายเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล กระดูกและเส้นเอ็นต่างส่งเสียงลั่นเป๊าะแป๊ะด้วยความผ่อนคลาย

"ยินดีด้วย เลื่อนระดับแล้วสิ"

หัวหน้าผู้ดูแลหลินก้มลงกวาดสายตามองโครงยาที่เจียงเฉินปั้นไว้

"ไม่เลวเลย โครงยาคุณภาพดีเยี่ยมมาก"

เจียงเฉินดีใจจนเนื้อเต้น

ในที่สุดก็ถึงขั้นสร้างรากฐานชั้นที่สามแล้ว!

ข้าไปเรียนวิชาอาคมได้แล้ว!

หัวหน้าผู้ดูแลหลินเอ่ยเตือน "ตามข้าไปหลอมยารวบรวมลมปราณก่อนเถิด หลอมยาเตานี้เสร็จเมื่อใด เจ้าค่อยไปคารวะท่านอาจารย์ที่หอฉี่เทียน ท่านจะถ่ายทอดวิชาอาคมขั้นพื้นฐานให้ แม้เจ้าจะเลือกวิชาใดก็ได้ตามใจชอบ แต่ข้าขอแนะนำให้เจ้าเลือกวิชาเคียวสายลม"

"หากเจ้าฝึกวิชาเคียวสายลมสำเร็จ เจ้าก็จะรู้วิธีควบคุมกระแสลม ถึงตอนนั้นเจ้าก็มารับหน้าที่ควบคุมไฟ และเรียนรู้วิธีควบคุมอุณหภูมิเตาหลอมอย่างแม่นยำไปกับข้า"

"ขอบคุณผู้ดูแลที่ชี้แนะขอรับ!"

เจียงเฉินเดินตามหัวหน้าผู้ดูแลหลินมาหยุดอยู่หน้าเตาหลอม เตาหลอมทองแดงใบใหญ่ถูกเผาจนร้อนระอุ หัวหน้าผู้ดูแลหลินโยนโครงยาที่เตรียมไว้ลงในเตาหลอม พลางพยักพเยิดให้เจียงเฉินไปเติมฟืน

เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ เจียงเฉินก็รีบโยนไม้เหล็กจำนวนมากลงในเตาตามคำสั่ง ศิษย์คนอื่นๆ ต่างก็ใช้วิชาอาคมเป่าลมแรงเข้าไปในเตาเพื่อเร่งอุณหภูมิให้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฟู่!

เปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายไฟ เกือบจะแผดเผาร่างของเจียงเฉิน

เจียงเฉินสัมผัสได้ถึงคลื่นความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามา เขาตั้งใจจะสาดน้ำรดตัวเพื่อดับร้อน ทว่าพลันนึกขึ้นได้ว่ามียันต์กระบี่วิเศษเย็บซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ด้วยความกลัวว่ายันต์วิเศษจะถูกไฟเผาจนพังเสียหาย เขาจึงรีบถอดเสื้อท่อนบนออกเสียก่อน แล้วค่อยหันกลับไปเติมฟืนใส่เตาต่อ

การหลอมโอสถคืองานศิลปะแขนงหนึ่ง หัวหน้าผู้ดูแลหลินคอยจับตาดูอุณหภูมิของเตาหลอมอยู่ตลอดเวลา เขาจะคอยโยนตัวยาหลักชนิดต่างๆ ลงไปตามความร้อนที่เปลี่ยนแปลง ความวุ่นวายนี้ดำเนินไปกว่าครึ่งค่อนวัน เจียงเฉินต้องโยนไม้เหล็กเข้าไปถึงหกคันรถ

ในที่สุดขั้นตอนการหลอมยาก็สิ้นสุดลง หัวหน้าผู้ดูแลหลินนำโอสถออกมาจากเตา แต่ละเม็ดล้วนใสกระจ่างและมีรูปลักษณ์งดงามไร้ที่ติ

เจียงเฉินที่มีสภาพเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลและเถ้าถ่านเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าถาดโอสถ เขาสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของโอสถที่เพิ่งออกจากเตาด้วยความภาคภูมิใจเต็มประดา

โอสถชุดนี้ก็มีส่วนแห่งความเหนื่อยยากของข้าเจียงเฉินอยู่ด้วย!

อีกไม่นาน ข้าก็จะสามารถหลอมยารวบรวมลมปราณได้ด้วยตัวเองแล้ว!

"ไม่เลวเลย ยาเตานี้คุณภาพสูงมาก หากไม่ใช่เพราะตัวยาหลักมีอายุสั้นไปสักหน่อย คงหลอมออกมาเป็นยาระดับสูงได้แน่ เจียงเฉิน วันนี้ลำบากเจ้าแล้ว"

เจียงเฉินปาดเหงื่อ "ไม่ลำบากเลยขอรับ ท่านผู้ดูแลเหนื่อยกว่าข้ามากนัก"

"สภาพเจ้าแบบนี้ไปเข้าพบท่านอาจารย์ไม่ได้หรอก รีบไปอาบน้ำล้างตัวเสีย!"

"ขอรับ!"

เจียงเฉินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาวิ่งไปล้างคราบสกปรกตามตัวที่อ่างน้ำของหอหลอมโอสถ เมื่อชำระล้างร่างกายเสร็จและเดินกลับมา หัวหน้าผู้ดูแลหลินก็เริ่มเก็บโอสถที่หลอมเสร็จเรียบร้อยแล้ว

หัวใจของเจียงเฉินกระตุกวูบ เขารู้ดีว่าที่หัวหน้าผู้ดูแลหลินหาข้ออ้างไล่เขาไปเมื่อครู่ ก็เพื่อจะแอบใส่ไข่แมลงลงในยารวบรวมลมปราณอย่างแน่นอน แต่เขาหาได้ใส่ใจไม่ อย่างไรเสียเขาก็ไม่มีวันกินยารวบรวมลมปราณชุดนี้อยู่แล้ว

เจียงเฉินก้มลงเก็บเสื้อผ้าเตรียมจะเดินออกจากหอหลอมโอสถ ทว่าหัวหน้าผู้ดูแลหลินกลับเรียกเขาเอาไว้

"เดี๋ยวก่อน"

"ท่านผู้ดูแลมีสิ่งใดจะชี้แนะอีกหรือขอรับ"

หัวหน้าผู้ดูแลหลินหยิบยารวบรวมลมปราณขึ้นมาหนึ่งเม็ดแล้วเดินตรงมาหาเจียงเฉิน

"วันนี้เจ้าทำผลงานได้ดีเยี่ยม ข้าจะแบ่งยารวบรวมลมปราณให้เจ้าหนึ่งเม็ด ถือโอกาสให้เจ้าได้ลองลิ้มรสคุณภาพของยาชุดนี้ไปในตัว"

อะไรนะ!!

จะให้ข้ากินยารวบรวมลมปราณของเจ้าเนี่ยนะ?!

เจียงเฉินตกใจจนผงะถอยหลังร่น เขารีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

"มะ ไม่เป็นไรขอรับ! ข้าเป็นเพียงศิษย์รับใช้ ไม่มีคุณสมบัติพอจะกลืนกินยารวบรวมลมปราณหรอก อย่าให้โอสถล้ำค่าเช่นนี้ต้องมาเสียเปล่ากับข้าเลย!"

เมื่อเห็นเจียงเฉินถอยหนีอย่างลุกลี้ลุกลน หัวหน้าผู้ดูแลหลินก็ใช้ก้าวพริบตาพุ่งเข้ามาประชิดตัวเขาในเสี้ยววินาที เขานิ่วหน้ามองเจียงเฉินพลางบีบยารวบรวมลมปราณไว้ในมือ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าจะตื่นตระหนกไปไย ข้าให้ยารวบรวมลมปราณแก่เจ้า ทำไมต้องบ่ายเบี่ยงปัดป้องด้วย หรือเจ้ากลัวว่าข้าจะวางยาพิษในนี้"

ไม่ได้กลัว!

แต่เจ้าวางยาจริงๆ ต่างหากเล่า!

เจียงเฉินอึกอักไม่รู้จะตอบคำถามของหัวหน้าผู้ดูแลหลินเช่นไรดี จึงจำใจต้องยื่นมือออกไปรับพร้อมกล่าวด้วยความนอบน้อม "เช่นนั้นก็ขอบพระคุณท่านผู้ดูแลที่ประทานรางวัลให้ ยารวบรวมลมปราณเม็ดนี้ ข้าจะเก็บไว้ใช้ตอนที่ต้องการทะลวงด่านในวันข้างหน้าก็แล้วกันขอรับ"

ทว่าหัวหน้าผู้ดูแลหลินกลับไม่ยอมส่งโอสถให้เจียงเฉิน ซ้ำยังกล่าวว่า "ข้าให้เจ้ากินย่อมมีเงื่อนไข เจ้าต้องบอกสรรพคุณของมันให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้ จะเก็บไว้กินวันหน้าได้อย่างไร"

"ข้า..."

หัวใจของเจียงเฉินเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ยารวบรวมลมปราณเม็ดนี้เขาไม่มีวันกล้ากลืนลงคอเด็ดขาด เมื่อเผชิญหน้ากับการคุกคามของหัวหน้าผู้ดูแลหลินที่บีบคั้นเข้ามาทุกขณะ เขาก็แทบอยากจะกระตุ้นยันต์กระบี่วิเศษให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่ายันต์วิเศษแผ่นนั้นกลับซ่อนอยู่ในแขนเสื้อที่เขาถอดกองไว้ ตอนนี้ต่อให้เจียงเฉินอยากจะสู้ตายแลกชีวิต เขาก็ไร้ซึ่งพลังอำนาจใดๆ

"มัวแต่อิดออดอยู่ได้!"

หัวหน้าผู้ดูแลหลินบีบกรามเจียงเฉินอย่างแรง แล้วยัดยารวบรวมลมปราณเข้าปากเขาทันที

เจียงเฉินทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น มือสองข้างกุมลำคอไว้แน่นด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส

"ดูสภาพเจ้าสิ ทำราวกับว่าโอสถที่ข้าหลอมมีพิษเจือปนอยู่อย่างนั้นแหละ"

หัวหน้าผู้ดูแลหลินสะบัดมือเดินจากไป

เจียงเฉินคุกเข่าอยู่บนพื้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองแผ่นหลังที่เดินจากไป ความโกรธแค้นสุมแน่นเต็มอก เขาอยากจะพุ่งไปคว้าเสื้อผ้าแล้วกระตุ้นยันต์วิเศษมาสู้ตายให้รู้ผลกันไปเลยจริงๆ

แต่โอสถก็ถูกบังคับยัดเยียดให้กลืนลงไปแล้ว ตอนนี้มาสู้แลกชีวิตจะมีประโยชน์อันใด ต้องรีบหาวิธีแก้ไขให้เร็วที่สุด!

เจียงเฉินคว้าเสื้อผ้าของตนวิ่งพุ่งพรวดออกจากหอหลอมโอสถ เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เขาก็ล้วงคอตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย หวังจะขย้อนโอสถเม็ดนั้นออกมา

แต่ยารวบรวมลมปราณนั้นละลายหายไปทันทีที่ตกถึงท้อง ฤทธิ์ยาแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เจียงเฉินหมดหนทางแก้ไขสถานการณ์นี้เสียแล้ว

เขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นด้วยความโศกเศร้าอาดูร

"หรือว่าข้าจะต้องมาตายเพราะฝีมือของหลินเส้าฮวาเช่นนี้หรือ"

"เหตุใดเขาต้องทำร้ายข้าด้วย!"

"ผู้อาวุโสเย่!"

เจียงเฉินดีดตัวลุกพรวดขึ้นมา เขาสับเท้าวิ่งตรงไปยังหอฉี่เทียนอย่างไม่คิดชีวิต

"ข้าเพิ่งกลืนลงไปได้ไม่นาน บางทีผู้อาวุโสเย่อาจจะช่วยข้าได้!"

"หลินเส้าฮวา เดิมทีข้าไม่อยากจะก้าวก่ายเรื่องเลวทรามลับหลังของเจ้าเลย แต่ในเมื่อเจ้ากล้ามาทำร้ายข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ วันนี้ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ต้องกระชากหน้ากากของเจ้าต่อหน้าผู้อาวุโสเย่ให้จงได้!!"

[จบแล้ว]