บทที่ 34 การเข้าร่วมการประชุมครั้งแรก

บทที่ 34 การเข้าร่วมการประชุมครั้งแรก

การคลี่คลายความคิดเห็นของเหล่าผู้อาวุโสนั้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีทุกอย่างก็ถูกจัดการจนเสร็จสิ้น

ในขณะนี้ อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ก็ค่อยๆ เอ่ยขึ้นมาว่า "ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน ชั้นขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า อุจิวะ ริว คือผู้อาวุโสลำดับที่หกแห่งตระกูลอุจิวะของเรา!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดีอย่างกระตือรือร้น

อย่างไรก็ตาม อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ไม่ได้หวั่นไหวไปกับบรรยากาศอันคึกคัก เขาพูดต่อว่า "นอกจากนี้ ท่านโฮคาเงะได้กำชับเป็นพิเศษให้ชั้นพาอุจิวะ ริว ไปเข้าร่วมการประชุมสำคัญด้วย เพราะฉะนั้น ขอให้ทุกคนช่วยหลีกทางให้ด้วยครับ" หลังจากพูดจบ รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอุจิวะ ฮิโรโทโมะ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฝูงชนและเหล่าผู้อาวุโสก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย พวกเขารีบถอยหลบไปด้านข้าง เปิดทางเดินกว้างให้ อุจิวะ ริว เดินอย่างมั่นคงอยู่ด้านหน้า ในขณะที่อุจิวะ ฮิโรโทโมะ เดินตามหลังเขามาอย่างไม่รีบร้อน

ทั้งสองคนค่อยๆ เดินห่างออกไป จนกระทั่งร่างของพวกเขาหายลับไปที่ขอบเขตพื้นที่ของตระกูล

หลังจากที่พวกเขาจากไป ฝูงชนที่เคยเงียบสงบก็ระเบิดเสียงพูดคุยกัน ผู้คนต่างซุบซิบนินทาและถกเถียงกันไปมา

"พี่ใหญ่ ไม่รู้ทำไม ชั้นรู้สึกว่าหน้าตาของอุจิวะ ริว ดูคุ้นๆ ยังไงชอบกล" ผู้อาวุโสห้าขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปหาผู้อาวุโสใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มบางๆ ลูบเคราตัวเองขณะที่ตอบอย่างช้าๆ "น้องห้า ตอนที่เกิดเรื่องนั้นขึ้น แกยังเด็กอยู่ มันก็เป็นเรื่องปกติที่แกจะจำไม่ได้ ความจริงแล้ว รูปลักษณ์ของอุจิวะ ริว มีความคล้ายคลึงกับท่านมาดาระในตอนนั้นถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว ไม่ใช่แค่นั้นนะ แต่พรสวรรค์อันไม่ธรรมดาและกลิ่นอายเฉพาะตัวที่เขาแผ่ออกมา มันแทบจะถอดแบบมาจากท่านมาดาระเลยล่ะ" เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้อาวุโสใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

ผู้อาวุโสห้าพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเห็นด้วย ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวของเขาฉายแววรำลึกถึงอดีต ความคิดของเขาถูกดึงกลับไปยังวัยเด็กในทันที ตอนที่เขาอายุแค่ห้าหรือหกขวบ ด้วยความบังเอิญ เขาเคยได้เห็นอุจิวะ มาดาระ ผู้เป็นตำนานมาแล้วครั้งหนึ่ง

แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน แต่ความตกตะลึงจากการพบกันเพียงชั่วครู่นั้น ก็ประทับแน่นอยู่ในหัวใจดวงน้อยๆ ของเขา

ในขณะเดียวกัน บรรยากาศในอีกด้านหนึ่งกลับดูหนักอึ้งเล็กน้อย

"ริว การกระทำของเธอก่อนหน้านี้มันไม่รุนแรงไปหน่อยเหรอ?" อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะมองไปที่อุจิวะ ริว ที่มีใบหน้าเย็นชาซึ่งอยู่ข้างๆ อย่างจนใจ

อุจิวะ ริว แค่นเสียง แววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความเย็นเยียบ "หึ คนบางคน ยอมทำตัวเป็นสุนัขรับใช้ให้คนอื่นมาตั้งนาน แถมยังลงมือฆ่าคนในตระกูลตัวเองได้อย่างเลือดเย็น สำหรับขยะพวกนั้น ชั้นคิดว่าวิธีของชั้นมันปรานีมากแล้วนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า "เฮ้อ... ผู้อาวุโสสี่ เขาก็..."

ทว่า ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ อุจิวะ ริว ก็หยุดเดินกะทันหัน ริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยกลายเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "อะไรครับ? ผู้นำตระกูลตั้งใจจะใช้โอกาสนี้สั่งสอนชั้นงั้นเหรอ?"

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามของอุจิวะ ริว อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ก็รีบโบกมือและส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ "ไม่ ไม่ ไปกันเถอะ ตอนนี้การเข้าร่วมประชุมสำคัญกว่านะ!"

ในใจของเขา การล่วงเกินอัจฉริยะที่หาได้ยากในตระกูลเพียงเพราะผู้อาวุโสสี่ที่ทำตัวไม่เหมาะสมนั้น มันไม่คุ้มค่าเอาซะเลย

หลังจากได้รับคำตอบ อุจิวะ ริว ก็พยักหน้าเล็กน้อย และทั้งสองคนก็เดินมุ่งหน้าไปยังอาคารโฮคาเงะต่อไป

ระหว่างทาง พวกเขาเดินผ่านผู้นำตระกูลและนินจายอดฝีมือคนอื่นๆ มากมาย ต่างก็พยักหน้าทักทายหรือทักทายกันสั้นๆ

ในหมู่คนเหล่านั้น มีซึนาเดะ จิไรยะ โอโรจิมารุ และผู้นำตระกูลทั้งสามของอิโนะ-ชิกะ-โจ นอกจากนี้ ยังมีอีกสองคน...ม่านตาของพวกเขาเป็นสีขาว

อุจิวะ ริว หรี่ตาลงเล็กน้อย ความคิดในหัวแล่นไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากพิจารณาเพียงครู่เดียว เขาก็ได้ข้อสรุป ชายคนที่เตี้ยกว่าน่าจะเป็น ฮิวงะ ฮิอาชิ เมื่อพิจารณาจากสถานะการเป็นลูกชายคนโตของตระกูลหลักฮิวงะ ส่วนชายสูงวัยที่ดูน่าเกรงขามซึ่งอยู่ข้างๆ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพ่อของเขา แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ชื่อที่แน่ชัดในตอนนี้ก็ตาม

ในตอนนั้นเอง อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ก็มองตามสายตาของอุจิวะ ริว เมื่อเขาเห็นสองพ่อลูกตระกูลฮิวงะ รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาอธิบายเบาๆ "ริว สองคนตรงนั้นน่ะ...คนที่มีอายุหน่อยคือผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลฮิวงะ ฮิวงะ เซคิโจ ส่วนชายหนุ่มหน้าตาดีที่อยู่ข้างๆ ถ้าชั้นจำไม่ผิด น่าจะเป็นลูกชายคนโตของเขา ฮิวงะ ฮิอาชิ"

อุจิวะ ริว พยักหน้าเบาๆ เพื่อรับทราบ จากนั้นก็ส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะหันไปขอบคุณอุจิวะ ฮิโรโทโมะ

หลังจากนั้น ทั้งสองก็เดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าสู่อาคารโฮคาเงะ ที่ซึ่งการประชุมสำคัญรอพวกเขาอยู่

เดิมทีซึนาเดะรู้สึกเบื่อหน่าย...การที่ต้องมาเข้าประชุมตั้งแต่เช้าตรู่มันน่ารำคาญจะตายไป แต่เมื่อเธอเห็นอุจิวะ ริว ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย และเธอก็เดินเข้าไปหาเขา

ด้วยรอยยิ้ม เธอตบไหล่ที่กว้างและบึกบึนของอุจิวะ ริว เบาๆ และพูดอย่างร่าเริงว่า "เฮ้ ริว! ประหลาดใจจังเลยที่ได้เจอเธอที่นี่!"

อุจิวะ ริว กำลังจดจ่ออยู่กับเรื่องอื่น แต่ทันทีที่เขาได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนั้น เขาก็รีบดึงสติกลับมาทันที มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยขณะที่ตอบกลับเบาๆ "อื้อ บังเอิญจังเลยนะ ซึนาเดะ"

ข้างๆ พวกเขา ตาของจิไรยะแทบจะถลนออกจากเบ้าเมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ เขาแลบลิ้นออกมาด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

ชั้นได้ยินอะไรเนี่ย? "ซึนาเดะ"? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? เขารีบหันไปมองซึนาเดะ หวังว่าจะได้คำอธิบาย

ใบหน้าขาวเนียนของซึนาเดะแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ราวกับแอปเปิ้ลสุก น่าแปลกที่เธอไม่แสดงอาการโกรธเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูขัดเขินและอายๆ แทน

ในวินาทีนั้น จิไรยะรู้สึกราวกับมีมีดมากรีดแทงที่หัวใจ ความเจ็บปวดแหลมคมแล่นปลาบราวกับรอยร้าวลึกๆ ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

ในขณะเดียวกัน โอโรจิมารุก็หรี่ดวงตาที่เหมือนงูของเขาลงและหัวเราะเบาๆ เขาตบไหล่จิไรยะเป็นเชิงหยอกล้อและพูดว่า "เอาล่ะ เลิกเหม่อได้แล้ว ตาแก่นั่นยังรอพวกเราอยู่นะ"

จากนั้น เขาก็ปรายตามองอุจิวะ ริว ด้วยรอยยิ้มขบขันที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงอะไรบางอย่างที่ลึกล้ำ

อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ถึงกับอึ้งทึ่งกับสิ่งที่เขาเพิ่งจะได้เห็น

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าอุจิวะ ริว ผู้รอบคอบและระมัดระวังตัวเมื่อคืนนี้ จะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับท่านหญิงซึนาเดะผู้สูงศักดิ์ขนาดนี้...ใกล้ชิดจนเขาสามารถเรียกเธอด้วยชื่อห้วนๆ ได้อย่างสบายๆ

ใบหน้าของซึนาเดะยังคงแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่ภายในไม่กี่วินาที เธอก็หันไปหาอุจิวะ ริว และพูดว่า "ไปกันเถอะ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอมาเข้าประชุมสินะ? จำไว้ว่าให้ฟังให้มากและพูดให้น้อยเข้าไว้นะ ริว แป๊บเดียวเดี๋ยวการประชุมก็จบแล้วล่ะ"

อุจิวะ ริว ยิ้มและพยักหน้า "เข้าใจแล้ว"

จากนั้น ทั้งสองคนก็เดินเคียงข้างกันเข้าไปในห้องทำงานของโฮคาเงะ ปล่อยให้อุจิวะ ฮิโรโทโมะ ยืนอยู่คนเดียวในโถงทางเดิน ตั้งคำถามกับชีวิตของตัวเอง

━━━━━━━━━━━━━━━