บทที่ 22 - แคว้นหนิงใช้มนตร์ดำ

บทที่ 22 - แคว้นหนิงใช้มนตร์ดำ

★★★★★

คบเพลิงขนาดใหญ่ทั้งสองฝั่งของประตูเมืองส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด

ทหารชุดเกราะของแคว้นจ้าวกองหนึ่งกำลังเดินผ่านอุโมงค์ประตูเมือง

ทหารที่เดินนำหน้าชูโล่ขึ้นสูงเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ทหารชุดเกราะที่ตามมาด้านหลังเอามือแตะด้ามดาบเตรียมพร้อม หากพบความผิดปกติใดๆ ระหว่างที่บุกเข้าเมือง พวกเขาจะรีบพุ่งเข้าไปสังหารทันที และใช้ความเร็วที่สุดเพื่อช่วยกองทัพที่อยู่ด้านนอกควบคุมประตูเมืองแห่งนี้ เป็นการเบิกทางให้กองทัพใหญ่บุกเข้ามาได้

ขอเพียงกองทัพใหญ่บุกเข้ามาได้สำเร็จ ต่อให้ในเมืองจะมีกับดัก พวกเขาก็สามารถใช้กำลังพลบุกทะลวงทำลายเมืองได้อยู่ดี

นี่คือแผนการบุกเข้าเมืองที่จ้าวไท่เป็นคนวางเอาไว้

อวี๋เหวินรุ่ยและเหล่าทหารที่ซุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงามืดบนกำแพงเมือง ต่างก็เงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวเบื้องล่างด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ พวกเขากำลังเฝ้ารอจังหวะเวลาที่จะลงมือ

ทหารชุดเกราะกลุ่มแรกของแคว้นจ้าวผ่านอุโมงค์ประตูเมืองเข้ามาได้อย่างราบรื่น

พื้นที่หลังประตูเมืองว่างเปล่าไร้ผู้คน ดูเหมือนจะไม่มีความผิดปกติใดๆ แต่ก็ไม่เห็นคนของหยางเซี่ยนมารอรับเช่นกัน ทหารเกราะเหล่านี้ไม่สนใจอะไรให้มากความ เมื่อแน่ใจว่าหลังประตูเมืองไม่มีอันตรายซ่อนอยู่ ก็รีบส่งคนกลับไปรายงานทันที

"ทูลองค์ชาย ด้านหลังประตูเมืองปลอดภัยดีพ่ะย่ะค่ะ บุกเข้าเมืองได้เลย"

ทหารส่งสารวิ่งเข้ามารายงานต่อหน้าจ้าวไท่

"ฮ่าๆๆ ต้องขอบใจท่านแม่ทัพใหญ่มากที่ยอมยกความดีความชอบสูงสุดในการทำลายเมืองให้ข้า"

จ้าวไท่หัวเราะร่วนอย่างได้ใจ ก่อนจะสั่งการเสียงดังลั่น "เคลื่อนทัพ บุกเข้าเมือง"

สิ้นเสียงสั่งการ แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและหัวใจก็เต้นระรัวด้วยความปีติยินดี

เมืองหลวงที่ถูกปิดล้อมมานานกว่าสามเดือนกำลังจะถูกตีแตกด้วยน้ำมือของเขา เขาจะได้เป็นผู้ทำลายแคว้นหนิงด้วยตัวเองและนำความดีความชอบอันยิ่งใหญ่กลับไป เขาอยากจะรู้นักว่าองค์ชายใหญ่จะเอาอะไรมาสู้กับเขา ตำแหน่งรัชทายาทในตอนนี้ราวกับของตายที่อยู่ในกำมือเขาแล้ว

เมื่อได้ยินคำสั่ง กองทัพจ้าวก็แห่กันไปรวมตัวที่หน้าประตูเมือง

จ้าวไท่นำทัพเตรียมบุกเข้าเมือง หากอยากได้ความดีความชอบสูงสุดก็ต้องเป็นผู้นำทัพบุกเข้าไปสังหารศัตรูด้วยตัวเอง

เฉินอ้าวฟังคำพูดอวดดีของจ้าวไท่แล้วสีหน้าก็ดำทะมึนลง ไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่

ตัดภาพมาที่บนกำแพงเมือง

"ท่านแม่ทัพใหญ่ กองทัพจ้าวมารวมตัวกันแล้วขอรับ"

นายทหารคนหนึ่งชะโงกหน้าลงไปดูเบื้องล่างอย่างระมัดระวัง

แววตาของอวี๋เหวินรุ่ยเย็นเยียบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน เขาตะโกนสั่งการ "เตรียมตัว ลงมือได้"

"ลงมือ"

นายทหารคนนั้นรีบถ่ายทอดคำสั่งลงไปทันที

ชั่วอึดใจเดียว คำสั่งรบก็ถูกถ่ายทอดไปทั่วกำแพงเมือง ก่อนจะส่งต่อไปยังกองกำลังที่อยู่เบื้องล่าง

"สามารถลงมือได้แล้ว"

หนิงอู๋ซวงทอดพระเนตรเห็นคบเพลิงบนกำแพงเมืองถูกแกว่งไกวอย่างเงียบเชียบ

นั่นคือสัญญาณที่ตกลงกันไว้ ขอเพียงเห็นสัญญาณคบเพลิง กองกำลังที่ซุ่มซ่อนอยู่หลังประตูเมืองก็จะเป็นฝ่ายลงมือเป็นอันดับแรก

"พลธนู เตรียมพร้อม"

"ผู้ใช้ธนูทดกำลังยิงนำไปก่อน ที่เหลือคอยยิงกดดันตามไปติดๆ"

"สกัดศัตรูที่บุกเข้ามาเอาไว้ สร้างจังหวะให้ท่านแม่ทัพใหญ่"

หยางเหยียนอิงตะโกนสั่งการอย่างฉับไว

พวกเขาได้ทดสอบอานุภาพอันน่าทึ่งของธนูทดกำลังกันมาแล้ว เมื่อได้ยินคำสั่ง พลธนูห้าสิบนายก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับจุดคบเพลิงสว่างไสว เผชิญหน้ากับทหารชุดเกราะของแคว้นจ้าวทันที

"ฆ่า"

เสียงตะโกนก้องกังวานดังก้องไปทั่วบริเวณหลังประตูเมือง

สิ้นเสียงตะโกน ผู้ใช้ธนูทดกำลังก็ง้างสายธนูจนสุด ลูกศรพุ่งแหวกอากาศเข้าหาทหารเกราะแคว้นจ้าว เสียงแหวกอากาศดังกึกก้องบาดหูท่ามกลางความเงียบงันของยามราตรี

ทหารเกราะแคว้นจ้าวที่อยู่แถวหน้าซึ่งถือโล่ป้องกันตัว พอเห็นคนโผล่มาก็ตั้งใจจะส่งเสียงเตือน แต่ลูกธนูกลับพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงทะลวงผ่านโล่ป้องกันของพวกเขาอย่างง่ายดาย ทหารหลายสิบนายล้มลงสิ้นใจในทันที

ทหารเกราะคนอื่นๆ เริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีความผิดปกติ

"หลังประตูเมืองมีกับดัก"

มีคนตะโกนร้องเตือนเสียงหลง

ทว่าสิ้นเสียงเตือนได้ไม่ทันไร ห่าพายุธนูระลอกที่สองจากธนูทดกำลังก็พุ่งเข้าใส่และเจาะทะลุโล่ป้องกันของพวกเขาอีกครั้ง

เมื่อโล่ถูกเจาะทะลุ แรงทะลวงของลูกธนูยังไม่ลดลง มันยังพุ่งทะลุเกราะของทหารที่อยู่ด้านหลังโล่ ทำให้ทหารอีกหลายสิบนายต้องล้มลงสิ้นใจอยู่หลังประตูเมืองนั้นเอง

"ธนูทดกำลังนี่อานุภาพร้ายแรงเกินไปแล้ว"

หยางเหยียนอิงตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะตะโกนสั่งการต่อ "ง้างสายธนู ยิง"

พลธนูอีกห้าร้อยนายที่รอรับคำสั่งอยู่ก็ง้างสายธนูพร้อมกัน

ทหารเกราะแคว้นจ้าวที่ถือโล่ป้องกันถูกสังหารไปจนเกือบหมดสิ้น จากนั้นห่าพายุลูกศรก็พุ่งตกลงมาปกคลุมกองกำลังแคว้นจ้าวที่กำลังแห่กันบุกเข้าเมือง

ทหารแคว้นจ้าวที่กำลังบุกเข้าเมืองเริ่มตื่นตระหนก สถานการณ์ที่เผชิญอยู่หลังประตูเมืองช่างแตกต่างจากแผนการที่องค์ชายสามวางไว้ราวฟ้ากับเหว

พวกเขาพยายามจะบุกฝ่าออกไปเพื่อสร้างทางเลือดและคุ้มกันให้กองทัพใหญ่ที่อยู่ด้านหลังบุกเข้ามา แต่โล่ป้องกันกลับถูกยิงทะลุจนหมด แถมยังถูกห่าพายุลูกศรกดดันเอาไว้จนขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้

พวกเขาคิดจะถอยทัพ แต่กองทัพจ้าวจำนวนมหาศาลก็กำลังหลั่งไหลมารวมตัวกันอยู่ที่อุโมงค์ประตูเมืองเพื่อเตรียมจะบุกเข้ามา การจะถอยกลับออกไปก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

"หลังประตูเมืองมีกับดัก พวกเจ้าอย่าเพิ่งเข้ามา"

"รีบถอยกลับไปเร็วเข้า ในเมืองมีทหารซุ่มอยู่"

"ถอยเร็ว"

ทหารแคว้นจ้าวที่บุกเข้าไปแล้วจำต้องตะโกนร้องเตือนเสียงดังลั่น

แต่คนที่เตรียมจะบุกเข้าไปก็ยังคงดันตัวไปข้างหน้า พวกเขาเบียดเสียดกันอยู่ในอุโมงค์ประตูเมืองจนขยับตัวไม่ได้ทั้งเดินหน้าและถอยหลัง

"ข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น"

จ้าวไท่ที่กำลังใจฮึกเหิมเตรียมจะบุกเข้าเมือง พอเดินมาใกล้ประตูเมืองก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม เสียงกึกก้องกัมปนาทก็ดังมาจากด้านหลัง

พวกเขาหันขวับไปมองและเห็นแสงประกายไฟสว่างจ้าท่ามกลางเสียงระเบิดดังสนั่น

เสียงอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำเอาพื้นดินสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ

"องค์ชาย แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ในที่สุดก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากประตูเมืองและตะโกนด้วยความร้อนรน "มีทหารซุ่มโจมตี ในเมืองมีทหารซุ่มโจมตีเราพ่ะย่ะค่ะ"

พอได้ยินว่ามีการซุ่มโจมตี จ้าวไท่ยังไม่ทันได้สั่งการอะไร ทหารอีกนายก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับร้องเสียงหลง "มนตร์ดำ องค์ชาย พวกแคว้นหนิงมีมนตร์ดำ หนีเร็วพ่ะย่ะค่ะ"

ความวุ่นวายหลังประตูเมืองเพิ่งจะก่อตัวขึ้น ความวุ่นวายหน้าประตูเมืองก็ปะทุตามมาติดๆ

นั่นไม่ใช่มนตร์ดำอะไรหรอก แต่มันคือฝีมือของอวี๋เหวินรุ่ยที่จุดชนวนประทัดและโยนลงไปใส่กองทัพจ้าวเบื้องล่างต่างหาก

เสียงประทัด เสียงพลุ พลุจรวด และประทัดยักษ์ระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ที่ใต้กำแพงเมือง ประกายไฟหลากสีสันสาดกระจายไปทั่ว เสียงดังกึกก้องยิ่งกว่าฟ้าร้อง ทำเอาอวี๋เหวินรุ่ยและทหารบนกำแพงเมืองที่ยืนมองอยู่ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

แม้ว่าอวี๋เหวินรุ่ยจะได้เห็นอานุภาพของประทัดมาแล้วล่วงหน้า แต่พอมาเจอสถานการณ์จริงก็อดตื่นตะลึงไม่ได้

พวกเขาไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าอาวุธจะถูกประดิษฐ์ออกมาในรูปแบบนี้ได้

ไม่ว่าอานุภาพการทำลายล้างจะเป็นอย่างไร แต่เพียงแค่ความน่าสะพรึงกลัวที่มันสร้างขึ้นก็มากพอที่จะทำให้คนที่ไม่เคยเห็นพลุและประทัดแตกตื่นจนเสียขวัญได้แล้ว

กองทัพจ้าวเบื้องล่างในตอนนี้กำลังตกอยู่ในความโกลาหลอย่างหนัก

ในจังหวะนั้นเอง หยางเหยียนอิงก็นำประทัดสองม้วนมาจุดชนวนและโยนลงไปที่ประตูเมืองบ้าง

เสียงประทัดดังระงมขึ้นภายในอุโมงค์ประตูเมือง

ทหารแคว้นจ้าวที่เพิ่งจะเผชิญกับห่าพายุลูกศร พอโดนเสียงประทัดข่มขวัญซ้ำเติมเข้าไปอีกก็ยิ่งตื่นตระหนกและเบียดเสียดกันหนีตายอยู่ที่หน้าประตูเมือง

จ้าวไท่ที่เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูเมืองถึงกับสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"คุ้มครององค์ชาย คุ้มครององค์ชาย"

บรรดาแม่ทัพนายกองของแคว้นจ้าวต่างก็ร้องตะโกนสั่งการกันจ้าละหวั่น "องค์ชาย มาทางนี้พ่ะย่ะค่ะ เร็วเข้า ป้องกันไว้ คุ้มครององค์ชายฝ่าวงล้อมออกไป"

เฉินอ้าวที่ยืนอยู่รอบนอกเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"นี่มันอาวุธบ้าอะไรกัน"

เฉินอ้าวตกใจจนแทบสิ้นสติ แต่สถานการณ์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดอะไรมากนัก เขารีบตะโกนสั่งการ "ถ่ายทอดคำสั่งข้า รวบรวมกำลังพล ตีฆ้องถอยทัพ ทหาร คุ้มครองกองทัพให้ถอยร่นไปเดี๋ยวนี้"

ต่อให้เขาจะเกลียดชังจ้าวไท่มากแค่ไหน แต่สถานการณ์แบบนี้เขาก็ต้องช่วยพาจ้าวไท่หนีเอาตัวรอดอยู่ดี

คนที่กำลังตกอยู่ในความวุ่นวายล้วนเป็นทหารของแคว้นจ้าว และเป็นทหารที่เขาเป็นคนฝึกปรือมาทั้งนั้น

คำสั่งต่างๆ ถูกถ่ายทอดออกไปทั่วกองทัพจ้าวอย่างต่อเนื่อง

จ้าวไท่ที่เมื่อครู่นี้ยังทำตัวอวดดีและฮึกเหิม ตอนนี้กลับมีสภาพสะบักสะบอมหน้าตาเปื้อนฝุ่นกำลังบุกฝ่าวงล้อมออกมาอย่างทุลักทุเล สมองของเขายังคงมึนงงและว่างเปล่า

จนกระทั่งหนีหลุดพ้นจากวงล้อมออกมาได้ เขาก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดความโกลาหลขึ้นมาได้

ภายใต้การสั่งการของเฉินอ้าว กองทัพจ้าวที่แตกตื่นก็เริ่มกลับมามีระเบียบวินัยอีกครั้ง พอได้ยินเสียงฆ้องถอยทัพ พวกเขาก็รีบวิ่งหนีตายกันอย่างไม่คิดชีวิต

แต่พอพวกเขาวิ่งหนีออกมาจากใต้กำแพงเมืองได้ไม่ไกลนัก ก็มีวัตถุบางอย่างลอยละลิ่วตกลงมาใส่กลุ่มของพวกเขา แถมยังตกใส่หัวทหารที่กำลังวิ่งหนีจนสลบเหมือดไปคนหนึ่งด้วย

ตูม

ยังไม่ทันที่ทหารคนอื่นจะมองเห็นชัดเจนว่ามันคืออะไร เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยประกายไฟสาดกระจายไปทั่ว ทหารแคว้นจ้าวที่เพิ่งจะกลับมารวมกลุ่มกันได้ไม่นานก็พลันแตกกระเจิงไปคนละทิศคนละทางอีกครั้ง

[จบแล้ว]