บทที่ 28 การทดสอบระดับพลัง

"คุณป้าคะ แค่ใช้พลังโจมตีลงไปในวงกลมสีทองนี่ก็พอค่ะ" "ไหน... วงกลมทองๆ อยู่ไหนนะ?" "ก็ที่อยู่บนหินนี่ไงคะ" "หินไหนนะหนู?" "วงกลมสีทองบนหินนี่ไงคะ... คุณป้า!"

เจ้าหน้าที่สาวพยายามอธิบายอย่างอดทนอยู่หลายครั้ง ในที่สุดหญิงวัยกลางคนก็เริ่มเข้าใจ เธอจ้องมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าภายในวงกลมสีทองบนหินสีดำขรึม ถูมือกับกางเกงอย่างประหม่า ก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าใส่หินยักษ์นั้น

ผู้คนที่ต่อแถวอยู่ข้างหลังต่างแสดงอาการหงุดหงิดที่ต้องรอนาน หลายคนชะเง้อคอดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า ยายแก่ที่ดูอ่อนแอคนนี้จะสร้าง "วงแหวนพลัง" ออกมาได้กี่วงกันเชียว

(ปัง—)

ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมาย หมัดที่ดูนุ่มนิ่มราวกับกำลังร้อยเข็มของคุณป้ากลับทำให้หินยักษ์สั่นสะเทือน ทันใดนั้น วงแหวนสีทองมากกว่าสิบวงก็ผุดขึ้นมาทีละวงๆ ราวกับวงปีของต้นไม้ยักษ์

"ชื่อ: จางซูเยี่ยน ระดับ C, ค่ายสงคราม, สายผู้ถือกระบี่" เจ้าหน้าที่สาวรีบบันทึกลงสมุดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น "เรียบร้อยค่ะคุณป้า ป้าคือผู้ปลุกพลังระดับ C จากทั้งหมดเจ็ดระดับ (S, A, B, C, D, E, F) ถือว่าป้าอยู่ระดับค่อนข้างสูงเลยนะคะ ป้าสามารถพาน้องไปรับอพาร์ตเมนต์ในเขตที่พักอาศัยหนาแน่นในเมืองชั้นในได้เลยค่ะ"

เมื่อครู่ป้าอาจจะทำความเข้าใจเรื่องวิธีทดสอบลำดับพลังได้ยาก แต่ประโยคนี้ป้ากลับเข้าใจทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจก่อนจะกวักมือเรียกเด็กชายตัวน้อย: "ปั้นปั่น เรามีที่อยู่แล้วนะลูก!"

เด็กชายวัยประมาณสามสี่ขวบวิ่งออกมาจากฝูงชน โถมเข้ากอดคุณป้าแล้วถามด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณย่าครับ ถ้าเราย้ายบ้าน แล้วพ่อกับแม่จะหาปั้นปั่นเจอมั้ยครับ?" ความโศกเศร้าวูบผ่านใบหน้าของคุณป้าจาง เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ลูบหัวหลานชายเบาๆ "เจอสิลูก พ่อกับแม่กลายเป็นดวงดาวไปแล้ว พวกเขาจะคอยมองดูปั้นปั่นจากบนฟ้าเสมอ"

ภาพย่าหลานที่พยุงกันหายลับเข้าไปในฝูงชนทำให้คนที่เคยหงุดหงิดเมื่อครู่ถึงกับเงียบกริบ ความวุ่นวายยังคงอยู่ แต่หัวใจของหลายคนกลับจมดิ่งสู่ความเงียบ

"ท่านเจียง ถึงตาคุณแล้วค่ะ" ไช่น่านอวิ๋นตบไหล่เจียงเจี้ยนซินที่กำลังยืนเหม่อให้ได้สติ เจียงเจี้ยนซินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงบนม้านั่งหน้าหินยักษ์ เจ้าหน้าที่สาวทวนคำแนะนำเดิมอีกครั้ง: "เห็นวงกลมสีทองบนหินไหมคะ? แค่ใส่พลังเข้าไปข้างในนั้นก็พอค่ะ"

เจียงเจี้ยนซินพยักหน้า เธอพับแขนเสื้อขึ้นและเริ่มหมุนเวียนพลังวิญญาณภายในร่าง เธอสัมผัสได้ถึงสายตานับร้อยคู่ที่จ้องเขม็งมาที่แผ่นหลัง ทุกคนต่างสงสัยว่า "เด็กเส้น" ที่มีระดับบิ๊กนำทางมาเองคนนี้ จะมีดีแค่ไหน

เจียงเจี้ยนซินหลับตาลง ตวัดแขนแล้วซัดหมัดเข้าใส่หินยักษ์เต็มแรง!

(วึ่งงงง—)

ตามมาด้วยเสียงครางกระหึ่มที่บาดลึกถึงโสตประสาท วงกลมสีทองบนหินระเบิดแสงสว่างจ้าอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน เส้นสายสีทองละเอียดถี่ถ้วนปรากฏขึ้นอัดแน่นอยู่ภายใน จากนั้นเส้นเหล่านั้นก็หมุนวนและเติบโตอย่างรวดเร็วจนเต็มวงกลม ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่เพียงนิดเดียว

วงกลมสีทองที่เคยโปร่งบาง บัดนี้กลายเป็น "แผ่นทองคำตัน" ที่เปล่งประกายเจิดจ้า เจ้าหน้าที่สาวถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก "นี่มัน... เอส... เอส... เอส..."

"พอแล้ว ไม่ต้องเอสหลายตัวหรอก" ไช่น่านอวิ๋นพูดแทรกขึ้นมา "บันทึกให้ท่านเจียงเป็นระดับ S ซึ่งเป็นระดับสูงสุด แล้วใส่เครื่องหมายบวกเพิ่มเข้าไปข้างหลังด้วย"

เจียงเจี้ยนซินสะบัดมือเบาๆ ดึงแขนเสื้อลงแล้วพยักหน้าอย่างสุภาพ "รบกวนคุณแล้วนะคะ ท่านรัฐมนตรีไช่" เสียงสูดหายใจดังเฮือกมาจากฝูงชนด้านหลัง ตามมาด้วยเสียงซุบซิบที่ดังเซ็งแซ่ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเจี้ยนซินได้สัมผัสฉาก "ตบหน้า" แบบในนิยายออนไลน์จริงๆ เธอไม่แปลกใจกับผลลัพธ์ แต่สายตาที่จ้องมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อนั้นทำให้เธอรู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย

ไช่น่านอวิ๋นยิ้มอย่างพึงพอใจ "เป็นท่านเจียงต่างหากที่ให้ความร่วมมือกับการทดสอบของเราอย่างดี" เธอเพิ่งได้ยินจากผู้นำฐานว่ามียอดฝีมือสายเลือดบริสุทธิ์ ลำดับที่ 16 มาถึงฐาน แถมยังเป็นคนที่ผู้อาวุโสหยินแนะนำมาเอง ตอนแรกเธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก แต่พอได้เห็นผลทดสอบกับตา เธอก็หมดข้อสงสัย นี่คือยอดฝีมือระดับท็อปที่สามารถเปลี่ยนขั้วอำนาจในโลกผู้ปลุกพลังได้เลยจริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือคนนี้ยังเป็นผู้หญิง ในโลกที่โหดร้ายหลังวันสิ้นโลก การได้พบยอดฝีมือเพศเดียวกันมักจะทำให้รู้สึกอุ่นใจและไว้วางใจได้มากกว่าเพศตรงข้ามเสมอ น้ำเสียงของไช่น่านอวิ๋นจึงดูเป็นกันเองขึ้นมาก: "ท่านเจียง ระดับพลังของคุณเพียงพอที่จะได้รับบ้านในเขตวิลล่าของฐานทัพ นอกจากนี้ยังมีสวัสดิการพิเศษอื่นๆ สำหรับยอดฝีมือหญิงโดยเฉพาะด้วยนะคะ" "ตอนนี้ฉันไม่มีงานด่วนอะไรพอดี ให้ฉันนำทางคุณไปที่เขตวิลล่าแล้วอธิบายรายละเอียดระหว่างทางดีไหมคะ?" เจียงเจี้ยนซินพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็อยากรู้เรื่องสวัสดิการเหมือนกัน "งั้นรบกวนพี่สาวน่านอวิ๋นด้วยนะคะ"

...

ตลอดบ่ายวันนั้น ไช่น่านอวิ๋นใช้เวลากว่าสามสี่ชั่วโมงเดินพาทัวร์รอบฐานทัพ รัฐมนตรีสาววัยยี่สิบเก้าคนนี้เป็นคนพูดจาฉะฉาน จัดการงานเก่ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความอ่อนโยนและใส่ใจแบบพี่สาว เจียงเจี้ยนซินรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก

สุดท้ายเธอก็เลือกวิลล่าและย่านที่พักได้สำเร็จ เดิมทีเธออยากจะหาบ้านใกล้ๆ กับไช่น่านอวิ๋นเพื่อที่จะได้แวะไปหาพี่สาวคนใหม่ได้บ่อยๆ แต่ดูเหมือนคนอื่นก็คิดแบบเดียวกัน บ้านรอบๆ ไช่น่านอวิ๋นเต็มไปด้วยยอดฝีมือหญิงคนอื่นๆ ส่วนย่านถัดไปอีกสามถนนก็ถูกจับจองโดยบรรดา "หนุ่มๆ ที่ตามจีบ" รัฐมนตรีสาวจนเต็มขนัด เจียงเจี้ยนซินดูแผนที่แล้วก็ต้องถอนหายใจด้วยความเสียดาย เพราะมันไม่มีที่ว่างเหลือให้เธอเลย

"ถ้าท่านเจียงอยากคุยหรือไปหาฉันเมื่อไหร่ ก็ไปที่บ้านหรือห้องรับรองของฝ่ายแนวร่วมได้ตลอดเลยนะคะ ฉันยินดีมากที่จะได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนเก่งๆ แบบคุณ" ไช่น่านอวิ๋นปลอบใจ

เจียงเจี้ยนซินส่ายหน้าอย่างเกรงใจ "แบบนั้นจะรบกวนเวลาทำงานของพี่เปล่าๆ" "พี่ช่วยดูหน่อยสิว่ามีบ้านพักระดับสูงตรงไหนที่คนไม่พลุกพล่านบ้าง?"

ไช่น่านอวิ๋นไล่ดูคู่มือย่านที่พักครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังโซนหนึ่ง "ลองดูตรงนี้สิคะ นี่เป็นหนึ่งในวิลล่าที่หรูที่สุดในฐาน วิลล่ารอบๆ ส่วนใหญ่ยังว่างอยู่ ที่พักที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นของผู้อาวุโสหยินค่ะ"

เจียงเจี้ยนซินนึกถึง "ท่านผู้อำนวยการกรมชลฯ" ที่ชอบจิบน้ำเก๋ากี้ แม้เขาจะอายุยังน้อยแต่ก็นิสัยนิ่งขรึม ไม่เสียงดัง ไม่เลี้ยงหมา และปกติก็ชอบแค่ฟังข่าวสารบ้านเมือง —การมีเขาเป็นเพื่อนบ้านหมายความว่าเธอไม่ต้องกังวลเรื่องพฤติกรรมไร้มารยาทกวนใจ ช่างเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

หลังจากลำบากมานาน เจียงเจี้ยนซินก็ไม่ลังเลอีกต่อไป "ฉันเลือกที่นี่แหละ บ้านหลังข้างๆ หยินจวี๋นั่นแหละ แถมยังมีลำธารสายเล็กๆ ไหลผ่านด้วย สะดวกต่อการใช้น้ำดีนะ"

ไช่น่านอวิ๋นมองดูเส้นสีน้ำเงินเล็กๆ ในแผนที่แล้วพูดอ้อมแอ้มว่า: "เอ่อ... ลำธารสายนั่น ผู้อาวุโสหยินใช้พลังของเขาขุดขึ้นมาเองน่ะค่ะ มันไม่ใช่ลำธารธรรมชาติของเขตวิลล่านะคะ"

เจียงเจี้ยนซินยกกระบี่ในมือขึ้นมาพลางยิ้มละไม: "เรื่องเล็กน้อยค่ะ เดี๋ยวฉันไปขอเจรจาแบบ 'สันติ' กับเขาสักหน่อยก็น่าจะเรียบร้อย"