บทที่ 46 - ยกระดับพลังวิญญาณ ผลลั่วโยว!

บทที่ 46 - ยกระดับพลังวิญญาณ ผลลั่วโยว!

"น้องกู้?" เมื่อเห็นกู้หาน เฉินผิงย่อมประหลาดใจระคนยินดี "เจ้ามาแล้วหรือ?"

เอ่ยพลาง เขาก็รีบลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นมาจากกองหิน เดินตรงเข้ามาหากู้หานด้วยความตื่นเต้น เอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า "มาถึงเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อใด? แล้วแม่นางน้อยผู้นั้นเล่า เหตุใดจึงไม่มาด้วยกัน? เป็นอย่างไรบ้าง การไปสำนักยุทธ์ในวันนี้ราบรื่นดีหรือไม่? เจ้าเลือกอาจารย์ท่านใดหรือ?"

คำถามที่พรั่งพรูออกมาเป็นชุด

ทำให้ในใจของกู้หานรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

"พี่เฉิน" เขาชี้ไปที่กองหินด้านข้าง "นี่คืออะไรหรือ? เมื่อครู่ข้าได้ยินคนผู้นั้นบอกว่า ท่านไม่ได้เป็นผู้ดูแลแล้วงั้นหรือ?"

"นี่..." เฉินผิงยิ้มขื่น "เฮ้อ พูดไปก็ยาวนัก ให้น้องชายต้องมาเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว"

"ทำไมหรือ?" กู้หานประหลาดใจเล็กน้อย "ท่านไม่ได้นำโอสถของผู้อาวุโสเซวียกลับมาหรอกหรือ? ตามหลักแล้วสมควรได้รับรางวัลสิ เหตุใดจึงถูกปลดจากตำแหน่งผู้ดูแล แล้วต้องมานั่งเฝ้ากองหินผุพังพวกนี้ล่ะ?"

"น้องชาย!" เฉินผิงสะดุ้งตกใจ เอ่ยเสียงกระซิบ "ระวังคำพูดด้วย ตอนนี้ในหอจวี้เป่า ห้ามเอ่ยชื่อของหมอเทวดาเซวียเด็ดขาด!"

"เพราะเหตุใด?" กู้หานขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม

"ตามข้ามา" เฉินผิงดึงแขนกู้หาน พาไปที่มุมห้อง กวาดตามองรอบกาย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกตพวกเขา จึงค่อยลอบถอนหายใจ "เรื่องนี้ คงต้องเล่าย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน..."

ที่แท้แล้ว

ในวันที่เฉินผิงกลับมาถึงหอจวี้เป่า พร้อมกับนำโอสถของหมอเทวดาเซวียกลับมาด้วยนั้น ย่อมถือเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ ได้รับรางวัลมากมาย อีกทั้งยังได้รับการเลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าผู้ดูแลเป็นกรณีพิเศษ สร้างชื่อเสียงโด่งดังในช่วงเวลาหนึ่ง

ทว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน

สามวันก่อน

จู่ๆ หอจวี้เป่าก็มีบุคคลลึกลับผู้หนึ่งมาเยือน

เมื่อทราบว่าเฉินผิงเป็นผู้ที่ซื้อโอสถของหมอเทวดาเซวียมา เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ปลดตำแหน่งของเฉินผิงออกทันที และลดขั้นให้กลายเป็นเพียงคนรับใช้ธรรมดา

บุคคลลึกลับ?

กู้หานใจหายวาบ

คนผู้นี้... ดูเหมือนจะมีความแค้นเคืองต่อหมอเทวดาเซวีย หรือว่าจะเป็นศัตรูของเขา?

แต่... เหตุใดเขาจึงไม่เคยได้ยินกงกงหลี่หรือใครพูดถึงมาก่อนเลยเล่า?

"น้องชาย" เฉินผิงถอนหายใจ "ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ก็ถือว่าข้าโชคร้ายเอง เพียงแต่รู้สึกผิดต่อเจ้าจริงๆ ตอนนั้นข้ารับปากว่าจะเพิ่มราคารับซื้อของพวกนั้นให้เจ้าอีกสองส่วน ทว่าตอนนี้ดูเหมือน... คงจะทำตามสัญญาไม่ได้แล้ว"

"ไม่เป็นไร" กู้หานย่อมไม่เก็บเอาเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาใส่ใจ "การมาในครั้งนี้ ข้าก็ไม่ได้มาเพื่อขายของหรอก"

"แล้วเจ้า..."

"ผลลั่วโยว!"

"อะไรนะ?" เฉินผิงตกใจ หันไปมองฟ่านฉีที่อยู่ไกลๆ โดยสัญชาตญาณ "วันนั้นตอนที่ท่านเจ้าหอได้ของสิ่งนี้มา ก็ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้ ข้าเองก็เพิ่งจะรู้ตอนที่ได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าผู้ดูแล น้องชาย... เจ้าไปรู้มาจากที่ใด?"

"พี่ชายอย่าเพิ่งถามเลย" กู้หานส่ายหน้า "ของสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อข้ามาก ข้าต้องการซื้อมาให้จงได้ ท่านพอจะมีวิธีบ้างหรือไม่?"

"เรื่องนี้..." เฉินผิงลังเลไปชั่วครู่ "ข้าจะพาเจ้าไป!"

เอ่ยจบ

เขาก็พากู้หานขึ้นไปยังชั้นสามทันที

เมื่อเทียบกับโถงชั้นหนึ่ง

ของที่ขายที่นี่มีราคาสูงกว่ามาก จึงดูเงียบเหงากว่า แทบจะไม่มีคนเดินขึ้นมาเลย

"หัวหน้าเว่ย" เมื่อมาหยุดอยู่หน้าห้องเงียบห้องหนึ่ง เฉินผิงก็เอ่ยด้วยความนอบน้อม "ข้ามีเรื่องขอเข้าพบขอรับ"

"เฉินผิง?" ภายในห้องเงียบ มีเสียงอันไม่สบอารมณ์ดังออก "เจ้ามาทำอะไร? ไม่ได้บอกเจ้าไปแล้วหรือ ว่าถ้ายังขายหินลี้ลับพวกนั้นไม่หมด ก็ไม่ต้องมาพบข้า!"

"หัวหน้าเว่ย..." เฉินผิงหันไปมองกู้หานแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันกรอด "ข้ามีสหายผู้หนึ่ง ต้องการซื้อผลลั่วโยวขอรับ!"

"อะไรนะ!" เสียงอุทานดังขึ้น

วินาทีต่อมา ประตูห้องเงียบก็เปิดออก ชายร่างสูงผอม ใบหน้าอมทุกข์ผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าคนทั้งสอง

"เฉินผิง!" เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองกู้หาน จ้องเขม็งไปที่เฉินผิงด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าช่างขวัญกล้านัก! ท่านเจ้าหอกำชับนักหนา ว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป เจ้ากลับ..."

"ไม่เกี่ยวกับเขา" กู้หานดึงเฉินผิงไปไว้ด้านหลัง "ข้าไปรู้มาจากที่อื่นต่างหาก"

"โอ้?" หัวหน้าเว่ยปรายตามองกู้หาน ก่อนจะแค่นเสียงเย็น "ข้าไม่สนหรอกนะว่าเจ้าไปรู้ข่าวนี้มาจากไหน รีบไสหัวกลับไปซะ ของสิ่งนี้ ไม่ขาย!"

กู้หานยืนนิ่งไม่ขยับ

"ทำไม?" หัวหน้าเว่ยหน้าทะมึน "คำพูดของข้า เจ้าไม่ได้ยินหรือไง! ถึงหอจวี้เป่าของเราจะเป็นสถานที่ทำธุรกิจ ยึดถือหลักปรองดองนำมาซึ่งความมั่งคั่ง แต่ถ้าเจ้ายังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีกล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

ระหว่างที่พูด

พลังระดับผสานธาตุขั้นที่สาม ก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง!

เพียงแต่

ระดับพลังเพียงเท่านี้ ย่อมไม่อาจส่งผลกระทบใดๆ ต่อกู้หานได้เลย

"น้องชาย" เฉินผิงรีบวิ่งเข้ามา "เรื่องนี้... ไว้ค่อยปรึกษากันทีหลังดีหรือไม่?"

"เสนอราคามาสิ" กู้หานเอ่ยปากอีกครั้ง ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปเลยแม้แต่น้อย

"อะไรนะ?" หัวหน้าเว่ยหรี่ตาลง

"ข้าบอกว่า เสนอราคามา!" กู้หานสบตาเขา แววตาจริงจังยิ่งนัก "ของสิ่งนี้ข้าจำเป็นต้องใช้ ท่านเสนอราคามาได้เลย โอสถ ผลึกปราณ ของวิเศษ... ขอเพียงท่านเอ่ยปาก ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา ข้าก็จะหามันมาให้ท่านให้จงได้!"

เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงชีวิตของอาส่า

ผลลั่วโยวผลนี้ เขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องได้มา!

"เจ้า..." เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของกู้หาน หัวหน้าเว่ยกลับรู้สึกลังเลขึ้นมา "อยากซื้อจริงๆ หรือ?"

"ย่อมต้องซื้อแน่!"

"...รอเดี๋ยว!" หลังจากลังเลอยู่นาน เขากลับไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธออกมาอีก

ความจริงใจของกู้หานนั้น มีมากเกินพอแล้ว

มากเสียจนด้วยฐานะหัวหน้าผู้ดูแลอย่างเขา ไม่อาจตัดสินใจเรื่องนี้ได้โดยพลการ

เขาทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

"น้องชาย" เฉินผิงถอนหายใจ "เจ้าไม่น่าพูดเช่นนี้เลย เจ้ารู้หรือไม่ หัวหน้าเว่ยผู้นี้ แล้วก็ยังมี... เฮ้อ! เจ้าจะต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่แน่!"

"ขอบคุณพี่ชายที่เตือนข้า" กู้หานเข้าใจดี

การที่เขาพูดไปตรงๆ เช่นนี้ ย่อมเป็นการเปิดโอกาสให้หอจวี้เป่าโก่งราคาตามอำเภอใจ

เพียงแต่

หากเขาไม่พูดเช่นนี้ เกรงว่าคงถูกไล่ตะเพิดออกไปนานแล้ว ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยที่จะได้ซื้อผลลั่วโยว

...

ชั้นห้า หอจวี้เป่า

เมื่อมองลงมาจากที่นี่ แทบจะสามารถมองเห็นทิวทัศน์ครึ่งหนึ่งของเขตเมืองชั้นในได้อย่างชัดเจน ย่อมถือเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมที่สุด

เพียงแต่

นับตั้งแต่หอจวี้เป่าก่อตั้งขึ้น

ชั้นนี้ก็ไม่เคยเปิดให้บริการแก่บุคคลภายนอกเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่กลับกลายเป็นสถานที่รับรองแขกของเถียนเหิง ท่านเจ้าหอ

เวลานี้

เขากำลังยืนอยู่ข้างชายชราในชุดคลุมดำผู้หนึ่งด้วยท่าทีนอบน้อมยิ่ง

"ผู้อาวุโสตู้ ของสิ่งนี้เป็นที่น่าพอใจหรือไม่?"

"ไม่เลว!" ผู้ที่เอ่ยปากคือชายชราผู้นั้น

และยังเป็นอาจารย์อาที่เจียงหงเอ่ยถึง

ตู้เถิง จากสำนักอวี้ฉิง!

เขามีรูปร่างผอมแห้ง สวมชุดคลุมดำมิดชิด ยามลืมตาและหลับตา จะมีประกายแสงสีเขียวแลบเลียบออกมาให้เห็นรำไร

"ผลลั่วโยวนี้หาได้ยากยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะสามารถฉวยโอกาสตอนที่สัตว์อสูรคุ้มคลั่งแย่งชิงมันมาได้ นับว่ามีไหวพริบดีนัก! ความดีความชอบในครั้งนี้ข้าจะจดจำไว้ รอให้แผนการใหญ่ของศิษย์พี่สำเร็จลุล่วงเมื่อใด ค่อยประทานรางวัลให้!"

เบื้องหน้าของเขา

บนกล่องไม้ที่สลักเสลาอย่างวิจิตรงดงาม มีผลไม้ลูกหนึ่งวางอยู่

ผลไม้มีรูปร่างประหลาดตา บนผิวปรากฏรอยคล้ายใบหน้าผีสาง รอบตัวยังมีหมอกสีดำลอยวนเวียนอยู่จางๆ ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

"ขอบพระคุณผู้อาวุโสตู้!" เถียนเหิงรีบโค้งคำนับ "ข้าน้อยจะตั้งใจทำงาน เพื่อให้สำเร็จตามที่ท่านมอบหมายอย่างสุดความสามารถ เพียงแต่ตอนนี้ท่านปรากฏตัวที่หอจวี้เป่า เกรงว่า... อีกไม่นาน มู่หรงชวนผู้นั้นคงจะเดาความลับของหอจวี้เป่าออกเป็นแน่"

ในเบื้องหน้า

ที่พึ่งพิงของหอจวี้เป่าก็คือผู้อาวุโสท่านหนึ่งในสำนักอวี้ฉิง

แต่แท้จริงแล้ว ศิษย์พี่ของตู้เถิง ซึ่งก็คืออาจารย์ของเจียงหงต่างหาก ที่เป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของหอจวี้เป่า

"ไม่เป็นไร" ตู้เถิงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "หากมันอยากจะรู้ ก็ปล่อยให้มันรู้ไปสิ มีศิษย์หลานของข้าควบคุมสำนักยุทธ์ มีข้าคอยคุมหอจวี้เป่า วันข้างหน้าราชวงศ์ต้าฉีแห่งนี้ ก็ต้องรับฟังคำสั่งจากศิษย์พี่ของข้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น! ลำพังแค่มู่หรงชวนคนเดียว ไม่อาจก่อคลื่นลมอันใดได้หรอก!"

"ที่ผู้อาวุโสตู้กล่าวมาถูกต้องแล้ว!" เถียนเหิงหัวเราะร่วน "ด้วยพรสวรรค์และฐานะขององค์ชายใหญ่ การจะควบคุมสำนักยุทธ์ย่อมง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ! วันนี้สำนักยุทธ์เปิดเป็นวันแรก เขาจะต้องสร้างความประหลาดใจให้ทุกคนอย่างแน่นอน!"

"ถูกต้อง" ตู้เถิงส่งเสียงหัวเราะพิลึก "สายตาในการรับศิษย์ของศิษย์พี่ข้าไม่เลวเลยจริงๆ ศิษย์หลานของข้าผู้นี้ นับว่าเป็นบุคลากรที่หาได้ยากยิ่ง! จริงสิ..."

คล้ายกับเขานึกอะไรขึ้นมาได้

"ร้านค้าทั้งสามแห่งนั้น เป็นอย่างไรบ้างแล้ว?"

"ผู้อาวุโสตู้โปรดวางใจ" เถียนเหิงรีบกล่าว "พวกมันดักปล้นผู้ดูแลหอจวี้เป่าของเรากลางทาง ถือว่าพวกมันเป็นฝ่ายผิด ประกอบกับชื่อเสียงของผู้อาวุโสตู้ด้วยแล้ว พวกมันย่อมยอมตกลงควบรวมกิจการเข้ากับหอจวี้เป่าของเราแต่โดยดี"

"ดี" ตู้เถิงพยักหน้า "หลังจากนี้ เร่งมือให้เร็วขึ้น! แล้วก็ผู้ดูแลคนนั้น... หาโอกาสจัดการมันซะ! มีข้าอยู่ทั้งคน จะต้องใช้โอสถของเซวียเม่าไปทำไม?"

"ขอรับ!"

"หึหึ เซวียเม่างั้นหรือ?" ตู้เถิงมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางแค่นเสียงเย็น "ได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามานานแล้ว ศิษย์ของหมอผีหรือ? ไร้ผู้เทียมทานด้านวิชาหลอมโอสถงั้นหรือ? ข้าล่ะอยากจะประลองกับเจ้าดูสักตั้ง ว่าโอสถวิเศษของเจ้า หรือโอสถพิษของข้า ใครมันจะเก่งกว่ากัน!"

"น่าเสียดายขอรับ" เถียนเหิงเอ่ยด้วยความเสียดาย "เซวีย... เซวียเม่าผู้นั้นออกเดินทางไปพร้อมกับองค์ชายเจ็ด แต่กลับไม่ได้กลับมาด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด"

เขาเข้าใจดี

หากตู้เถิงสามารถเอาชนะหมอเทวดาเซวียได้อย่างเปิดเผย และเหยียบย่ำเขาขึ้นไปได้ ย่อมเป็นผลดีต่อชื่อเสียงของหอจวี้เป่าอย่างมหาศาล!

"ยังไม่กลับมางั้นหรือ?" ตู้เถิงแค่นเสียงเย็น "เช่นนั้นข้าจะรอเขาอยู่ที่นี่แหละ..."

ระหว่างที่กำลังสนทนา

เสียงของหัวหน้าเว่ยก็ดังขึ้นจากด้านนอก

"ท่านเจ้าหอ"

"เจ้ามาทำไม!" เถียนเหิงหน้าทะมึน "ข้าสั่งไว้แล้วไม่ใช่หรือ ว่าห้ามใครหน้าไหนเข้ามารบกวน!"

"ท่านเจ้าหอ" เวลานี้หัวหน้าเว่ยเริ่มนึกเสียใจที่เข้ามารายงานเรื่องนี้เสียแล้ว แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้ ก็ทำได้เพียงกัดฟันเอ่ยต่อไป "มีคนผู้หนึ่งมาขอซื้อ... ขอซื้อผลลั่วโยวผลนั้นขอรับ!"

"ผลลั่วโยว?" เถียนเหิงขมวดคิ้วมุ่น "ผู้ใดต้องการซื้อ?"

ชั้นห้าของหอจวี้เป่า ได้รับการติดตั้งค่ายกลป้องกันการสอดแนมจากจิตศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้แขกคนสำคัญบางรายถูกเปิดเผยตัวตน ดังนั้นต่อให้เขาและตู้เถิงจะมีระดับพลังสูงส่ง และบรรลุจิตศักดิ์สิทธิ์แล้ว ก็ไม่อาจรับรู้สถานการณ์ที่ชั้นสามได้

"คือว่า..." หัวหน้าเว่ยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง

"เหลวไหลสิ้นดี!" เถียนเหิงหน้าทะมึน "ผู้ฝึกยุทธ์ระดับทะลวงทวารกระจอกๆ คนหนึ่ง บังอาจเอ่ยวาจาสามหาว คิดจะซื้อผลลั่วโยวของข้างั้นหรือ? ไล่มันไปซะ!"

"ท่านเจ้าหอ..." หัวหน้าเว่ยตัวสั่นเทา "เขาบอกว่า..."

เขาเล่าคำพูดของกู้หานซ้ำอีกครั้ง

"ไล่มันไป!" เถียนเหิงโบกมืออย่างรำคาญใจ "ของสิ่งนี้ ข้าได้..."

"ช้าก่อน!" ด้านข้าง ตู้เถิงพลันเอ่ยขึ้น "เขาบอกว่า ยินดีจ่ายทุกราคางั้นหรือ?"

"...ขอรับ!"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น" จู่ๆ ตู้เถิงก็หัวเราะออกมา "มอบของสิ่งนี้ให้เขาไปจะเป็นไรไปเล่า?"

"ผู้อาวุโสตู้" เถียนเหิงชะงักไป "แต่ว่า..."

"ไม่เป็นไร" ตู้เถิงปรายตามองผลลั่วโยว เอ่ยอย่างมีเลศนัย "หากมันตั้งใจจะซื้อจริงๆ และยอมจ่ายตามราคาที่เรียกไป ก็มอบให้มันไปเถอะ! ผู้ฝึกยุทธ์ระดับทะลวงทวารกระจอกๆ คนหนึ่ง ไม่อาจก่อคลื่นลมอันใดได้หรอก... ของสิ่งนี้ ก็แค่ฝากมันเก็บไว้ชั่วคราวเท่านั้น เจ้าเข้าใจหรือไม่?"

"สูงส่ง!" เถียนเหิงกระจ่างแจ้งในทันที รีบประจบสอพลอ "ผู้อาวุโสตู้ ช่างล้ำลึกยิ่งนัก!"

"ไปบอกมัน!" ตู้เถิงมีท่าทีพึงพอใจ "ผลลั่วโยวผลนี้ แลกเปลี่ยนเท่านั้น ไม่ขาย! หากต้องการล่ะก็ เว้นเสียแต่ว่ามันจะนำศาสตราลี้ลับ หรือเคล็ดวิชาระดับปฐพีขึ้นไปมาแลก มิเช่นนั้น ก็อย่าได้หวัง!"

"ขอรับ ขอรับ!"

ด้านนอก

หัวหน้าเว่ยพยักหน้ารับรัวๆ

แม้นเขาจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของตู้เถิง แต่ในใจก็กระจ่างแจ้งดี ว่าคนที่ทำให้ท่านเจ้าหอแสดงความนอบน้อมได้ถึงเพียงนี้ เบื้องหลังย่อมยิ่งใหญ่เป็นแน่!

"ผู้อาวุโสโปรดวางใจ! ข้าน้อยจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยขอรับ!"

"จริงสิ" เถียนเหิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "เฉินผิงผู้นั้น เจ้าจงหาวิธีจัดการมันซะ ผู้อาวุโสตู้ไม่ชอบหน้ามัน เข้าใจหรือไม่?"

"ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!"

...

ชั้นสาม หอจวี้เป่า

"น้องชาย" เมื่อมองกู้หานที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ด้านข้าง เฉินผิงก็อดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป "ด้วยระดับพลังของเจ้าในตอนนี้ แม้ผลลั่วโยวจะมีมูลค่ามหาศาล ทว่าเจ้าก็ยังใช้มันไม่ได้ในเร็วๆ นี้หรอก แล้วเหตุใดจึงต้องรนหาที่... เฮ้อ หอจวี้เป่าแห่งนี้ มีบางเรื่องที่ข้าไม่อาจบอกเจ้าตรงๆ ได้ แต่เจ้า... ต้องระวังตัวให้มากนะ"

"พี่ชาย" เมื่อเห็นท่าทางเป็นกังวลของเขา กู้หานก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

คนผู้นี้ เป็นคนดีโดยแท้

"ตัวเองกลายเป็นแค่คนรับใช้แท้ๆ ยังจะมีเวลามาเป็นห่วงข้าอีกหรือ?"

"ข้าหรือ?" เฉินผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มขื่น "เป็นคนรับใช้ก็ไม่ได้แย่อะไรหรอกนะ จะได้ไม่ต้องโดนใครริษยา แถมยังได้อยู่อย่างสงบสุขด้วย อีกอย่าง การขายหินลี้ลับ ก็ถือเป็นหน้าที่อย่างหนึ่งนะ"

"หินลี้ลับ?" กู้หานเพิ่งจะนึกขึ้นได้

ก่อนหน้านี้เบื้องหน้าของเฉินผิงมีกองหินวางพะเนินอยู่

หรือว่า... ในนั้นจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่?

"หึหึ"

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยถาม เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากชั้นบน เป็นหัวหน้าเว่ยที่เดินลงมาแล้ว

"พวกเจ้าดูว่างกันจริงนะ"

หืม?

กู้หานใจเต้นระรัว

ท่าทีเช่นนี้ของหัวหน้าเว่ย ย่อมเป็นการบ่งบอกถึงสถานการณ์บางอย่างแล้ว

"ยินดีด้วย" หัวหน้าเว่ยยิ้มบางๆ ประสานมือให้กู้หาน "น้องชายท่านนี้ ท่านเจ้าหอของเราตอบตกลงแล้ว ผลลั่วโยวนี้ สามารถขายให้เจ้าได้!"

เพียงแต่เขาเอ่ยปากพูดเท่านั้น

แต่กลับไม่ได้นำของออกมา

"ว่ามาเถอะ" กู้หานย่อมเข้าใจเจตนาของเขา "ราคาเท่าใด?"

"น้องชายช่างฉลาดหลักแหลมนัก" หัวหน้าเว่ยจ้องกู้หานเขม็ง เอ่ยช้าๆ ว่า "ศาสตราลี้ลับหนึ่งชิ้น หรือไม่ก็เคล็ดวิชาระดับปฐพีขึ้นไปหนึ่งวิชา! หากน้องชายหามาไม่ได้ล่ะก็... เชิญกลับไปเถอะ!"

"อะไรนะ!" ด้านข้าง เฉินผิงถึงกับร้องอุทานออกมา

[จบแล้ว]