บทที่ 4: การเป็นเสื้อนวมตัวน้อยที่แสนดี

ในอดีต เพราะพ่อแม่ตามใจเธอมาก เธอจึงไม่เคยหยิบจับงานบ้านเลย หลังจากทานอาหารเสร็จ เธอก็แค่ทิ้งจานชามไว้บนโต๊ะให้พ่อแม่เป็นคนเก็บล้าง ครอบครัวของเธอไม่เคยดุดันเธอเลย และเธอก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ จนกระทั่งเธอได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในหอพักของโรงเรียน เธอถึงได้ตระหนักว่าตัวเองนั้นไร้ประโยชน์เพียงใด

หลังจากสมเพชตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จางว่านว่านก็ลุกขึ้นไปล้างกระติกน้ำร้อนและจานชาม เธอยังจัดระเบียบห้องของตัวเอง ทำความคุ้นเคยกับทุกอย่างในบ้าน และถูพื้น เธถึงขั้นเช็ดทำความสะอาดเตาในห้องครัวทั้งข้างในและข้างนอก และซักเสื้อผ้าที่ครอบครัวทิ้งไว้เมื่อวานนี้ เมื่อเธอทำเสร็จเธอก็เงยหน้ามองนาฬิกา มันเป็นเวลา 11:30 น. พอดี

ปกติแล้วพ่อของเธอจะกลับบ้านช่วงเที่ยงเพื่อทำอาหาร จากนั้นประมาณ 12:45 น. แม่ของเธอจะกลับมา และครอบครัวทั้งสามคนจะทานอาหารกลางวันด้วยกัน ส่วนพี่ชายของเธอนั้น ตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สอง เขาก็พักอยู่ที่หอพักของโรงเรียนเนื่องจากต้องมีการเรียนเสริมภาคค่ำ ภาระการเรียนในมัธยมปลายนนั้นหนักหน่วง และสิ่งอำนวยความสะดวกของโรงเรียนก็ดีกว่าที่บ้าน พ่อแม่จึงไม่ยอมให้เขากลับมา

จางว่านว่านอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเมื่อคิดว่าจะได้เห็นพ่อในวัยที่หนุ่มขึ้นหลายปี เธอกลับไปที่ห้องและเปิดหนังสือเรียนแต่ไม่มีสมาธิเลย เธอมัวแต่ชำเลืองมองนาฬิกาอยู่ตลอดเวลา จนเมื่อเวลา 11:55 น. เสียงกุญแจไขล็อคดังมาจากข้างนอก จางว่านว่านก็รีบวางหนังสือลงและวิ่งออกไปทันที

ทันทีที่ประตูเปิดออก พ่อจางเห็นลูกสาวพิงประตูห้องนอนพลางหอบหายใจแรง เขาเปลี่ยนรองเท้าและพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "หิวหรือยังลูก? เดี๋ยวพ่อจะทำกับข้าวให้เดี๋ยวนี้แหละ หัวยังร้อนอยู่ไหม? ถ้าไข้ยังไม่ลด เดี๋ยวเราจะกลับไปที่คลินิกกันอีกสักพักนะ"

พูดจบ พ่อจางก็วางกระเป๋าลงบนพื้นและเดินตรงไปหาจางว่านว่าน โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้หลังมือวางบนหน้าผากของเธอ หลังจากเช็กดูแล้วเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดีแล้ว ไข้ลดแล้ว ไปเล่นเถอะ พ่อจะไปทำกับข้าวแล้ว"

พ่อจางหันหลังเดินตรงไปยังห้องอาหาร ตู้เย็นตั้งอยู่ข้างๆ ประตูห้องครัวพอดี มันเป็นรุ่นเก่าที่มีความสูงแค่ระดับอกของพ่อจางเท่านั้น ด้านบนเป็นช่องแช่แข็งและด้านล่างเป็นช่องธรรมดา เขาต้องก้มตัวลงเพื่อหาของ

ในขณะที่พ่อจางกำลังหยิบวัตถุดิบ จางว่านว่านก็เข้าไปในห้องครัว นำข้าวที่เธอแช่น้ำไว้เมื่อเช้านี้ใส่ลงในหม้อหุงข้าว แล้วรีบแวบกลับออกมาอย่างรวดเร็ว

พ่อจางเดินเข้าไปในห้องครัวพร้อมวัตถุดิบและชะงักไปครู่หนึ่งกับสภาพห้องที่ดูสะอาดสะอ้านขึ้น สายตาของเขาเหลือบไปเห็นหม้อหุงข้าวที่ไฟติดอยู่ เขาเปิดดูโดยสัญชาตญาณและตกใจทันที เขาชะโงกหน้าออกมาถามว่า "ลูกรัก ลูกหุงข้าวเหรอ?"

จางว่านว่านวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาพลางทำท่ารอรับคำชมและพยักหน้าอย่างน่ารัก

พ่อจางถามอีกว่า "งั้นเตานี่ก็คงไม่ใช่ฝีมือลูกที่ทำความสะอาดด้วยใช่ไหม?"

จางว่านว่านพยักหน้าอีกครั้ง

"เก่งมาก! ลูกสาวของพ่อโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำงานบ้านเป็นแล้ว!" พ่อจางยกนิ้วให้จางว่านว่าน เขาหยิบขึ้นฉ่ายขึ้นมาและเด็ดใบออกอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเป็นมือหนึ่งในห้องครัว

จางว่านว่านถามหยั่งเชิงว่า "พ่อคะ ทำไมพ่อไม่สอนหนูทำอาหารล่ะ? ต่อไปนี้หนูจะทำกับข้าวให้พวกพ่อกินเอง"

"ไม่ได้หรอก!" พ่อจางพูดโดยไม่ต้องคิด "การสอบเข้ามัธยมปลายเหลือเวลาอีกแค่สามเดือนเท่านั้น ลูกควรจะโฟกัสที่การเรียน เรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพ่อกับแม่เถอะ อ้อ ถ้าลูกรู้สึกดีขึ้นแล้วก็ไปทำการบ้านซะ พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และเป็นวันหยุดของแม่เขาด้วย แม่เขาบอกว่าจะพาลูกกลับไปบ้านเกิดเพื่อไปไหว้บรรพบุรุษและขอพรให้ลูกสอบได้คะแนนดีๆ นั่นต้องใช้เวลาเดินทางไปกลับทั้งวัน และวันมะรืนลูกก็ต้องไปโรงเรียนอีก ลูกจะมีเวลาทำการบ้านไม่มากนะ"

"ตกลงค่ะ!" จางว่านว่านรับคำอย่างว่าง่าย เธอกลับไปที่ห้องโดยไม่พูดอะไรและเปิดกระดาษแบบฝึกหัดเหล่านั้น เนื่องจากใกล้สอบเข้ามัธยมปลาย ครูทุกวิชาจึงประดังกระดาษแบบฝึกหัดมาให้มากมาย แค่วิชาคณิตศาสตร์อย่างเดียวก็มีสองชุดต่อสัปดาห์ บวกกับฟิสิกส์ เคมี และวิชาอื่นๆ รวมเป็นแปดชุด

จางว่านว่านตรวจดูงาน ชุดวิชาสายศิลป์สามชุดทำเสร็จแล้ว และที่เหลืออีกห้าชุดเป็นสายวิทย์ทั้งหมด เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอชอบวิทย์และเกลียดวิชาสายศิลป์ การทำกระดาษแบบฝึกหัดสายศิลป์เหมือนเป็นการทรมานสำหรับเธอ เธอจึงมักจะทำพวกนั้นให้เสร็จก่อนเพื่อลดความกดดัน ความรู้ในระดับมัธยมต้นนั้นมีจำกัด แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่ตรรกะในการแก้ปัญยางคงเหมือนเดิม มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ เธอสามารถทำข้อสอบคณิตศาสตร์เสร็จภายในเวลาประมาณหนึ่งคาบเรียนเท่านั้น

พ่อจางที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว เดินออกมาเห็นจางว่านว่านกำลังตั้งใจทำการบ้าน รอยยิ้มแบบผู้เป็นพ่อก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที และเขาก็ทำกับข้าวให้เธอต่อด้วยอารมณ์ที่ดีเยี่ยม

กว่าที่จางว่านว่านจะทำข้อสอบคณิตศาสตร์เสร็จหนึ่งชุด แม่จางก็กลับมาพอดี

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด จางว่านว่านก็วางปากกาสีดำทันทีและพุ่งไปที่ประตู พลางตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า "แม่กลับมาแล้ว!"

แม่จางตกใจกับความกระตือรือร้นของจางว่านว่าน "เดี๋ยวๆๆ ตัวแม่สกปรกอยู่ เป็นอะไรไป? ลูกยังตัวร้อนอยู่หรือเปล่า?"

จางว่านว่าน: "..." ความรักระหว่างแม่ลูกจะมีมากกว่านี้หน่อยได้ไหม?

พ่อจางเดินออกมาพร้อมจานอาหารและล้อว่า "ไข้ลดแล้วล่ะ แค่ทำตัวผิดปกติไปนิดหน่อย เมื่อเช้านี้เธอทำความสะอาดเตา แถมลูกสาวของคุณยังเป็นคนทำมื้อเที่ยงด้วยนะ คุณต้องช่วยสนับสนุนและกินให้หมดไม่ว่ารสชาติจะเป็นยังไง นานๆ ทีเธอจะมีความคิดแบบนี้ เราจะทำลายความตั้งใจของเธอไม่ได้นะ ฮิฮิ"

แม่จางดูตกตะลึงและหันไปมองจางว่านว่านด้วยความฉงน เธออุทานว่า "อย่าบอกนะว่าไข้ขึ้นจนสมองเบลอ! ลูกทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?"

จางว่านว่าน: "..." ทำไมการเป็นลูกสาวที่กตัญญูและแสนดีมันถึงได้ยากขนาดนี้?

เมื่อเห็นสีหน้าหดหู่ของจางว่านว่าน พ่อจางก็เลิกล้อเธอและพูดเสียงดังว่า "เอาละ ไปล้างมือแล้วมากินข้าวกัน!"

แม่จางจึงไปล้างมืออย่างรวดเร็วในห้องน้ำ

ทั้งครอบครัวนั่งที่โต๊ะอาหาร

แม่จางทานข้าวไปหนึ่งคำและพยักหน้าอย่างแรง "ไม่เลวเลย หุงได้ดีทีเดียว! แม่ไม่คิดเลยว่าลูกสาวแม่จะมีพรสวรรค์ในการทำอาหารขนาดนี้!"

"พ่อว่ามันอร่อยเหมือนกันนะ มันนุ่มและเหนียวกว่าที่พ่อทำอีก" พ่อจางให้ความเห็นอย่างเป็นธรรม

จางว่านว่านแทบจะกลอกตาไปถึงหลังศีรษะ "นั่นเป็นเพราะหนูเอาข้าวไปแช่น้ำไว้ตั้งแต่เช้ามืดแล้วต่างหาก!"

พ่อจางไม่โกรธที่ลูกสาวสวนกลับและแค่หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

หลังจากทานอาหารเสร็จ แม่จางถามจางว่านว่านว่า "วันนี้ทำการบ้านเสร็จหรือยัง? พรุ่งนี้เรายังไปบ้านเกิดกันได้ไหม?"

แม้แม่จางจะคิดว่าการไหว้บรรพบุรุษนั้นสำคัญ แต่การเรียนของจางว่านว่านสำคัญยิ่งกว่า หากเธอทำการบ้านไม่เสร็จ พวกเขาก็จะไม่กลับบ้านเกิดในพรุ่งนี้ อย่างแย่ที่สุดก็ค่อยกลับไปอีกครั้งก่อนจางว่านว่านจะสอบเข้ามัธยมปลาย

"ได้ค่ะ หนูเพิ่งทำข้อสอบคณิตศาสตร์เสร็จไปอีกชุด เหลืออีกสี่ชุดเอง ใช้เวลาแค่สี่ห้าชั่วโมงก็น่าจะเสร็จแล้ว หนูจะทำให้เสร็จก่อนคืนนี้แน่นอน"

ด้วยคำยืนยันของจางว่านว่าน แม่จางก็รู้สึกโล่งใจทันที เธอตบที่หน้าม้าของจางว่านว่านด้วยความพอใจและไปล้างจาน

จางว่านว่านอยากจะช่วย แต่เมื่อคิดอีกที เธอคิดว่าพ่อจางและแม่จางคงอยากเห็นเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะและตั้งใจเรียนมากกว่า เธอจึงกลับไปที่ห้องอย่างว่างง่าย

ในช่วงบ่าย พ่อจางและแม่จางออกไปทำงาน จางว่านว่านทำการบ้านที่เหลือจนเสร็จรวดเดียวและทบทวนประเด็นความรู้ที่สำคัญของแต่ละวิชา เมื่อเวลาประมาณหกโมงเย็น พ่อจางและแม่จางทยอยกลับมา จางว่านว่านเก็บกระดาษข้อสอบออกจากโต๊ะแล้ว และกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมกับหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ เพื่อท่องจำคำศัพท์และวลีต่างๆ

พ่อจางและแม่จางต่างก็รู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นที่สุด ปกติแล้วสามีภรรยาคู่นี้จะคุยกันสักพักเมื่อกลับถึงบ้าน แต่วันนี้พวกเขากลับนิ่งเงียบโดยไม่ได้นัดหมาย คนหนึ่งเข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร ส่วนอีกคนไปที่ระเบียงเพื่อซักผ้า