บทที่ 31 - เทศกาลสารทจีนใกล้เข้ามา

บทที่ 31 - เทศกาลสารทจีนใกล้เข้ามา

คงหนิงฝันร้าย

ในความฝัน เขาคล้ายกับเห็นบิดาและมารดากำลังทะเลาะกัน แต่กลับไม่รู้เลยว่าพวกท่านกำลังทะเลาะกันเรื่องอันใด

เมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขารู้สึกเพียงความเหนื่อยล้าไปทั้งตัว

ซ้ำยังรู้สึกเหนื่อยล้ายิ่งกว่าตอนที่ถูกสูบหยางบริสุทธิ์ไปเมื่อคืนเสียอีก—หรือว่าหลังจากที่นางปีศาจตนนั้นกลับมาในช่วงดึก จะแอบสูบพลังของเขาไปอีกงั้นหรือ?

คงหนิงมองดูภรรยาที่ยกโจ๊กข้าวฟ่างเข้ามาด้วยสีหน้าประหลาดใจ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามให้มากความ

ซูเหยียนในวันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ตอนเดินก็ยังฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ราวกับว่าเพิ่งไปพบเจอเรื่องน่ายินดีอะไรมา

คงหนิงรู้ดีว่า ปีศาจตนนี้จะต้องมีความคืบหน้าอะไรบางอย่างที่สำคัญแน่ๆ

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปริปากพูด เขาก็ไม่คิดจะซักไซ้

ความรู้สึกกดดันและตึงเครียดอย่างน่าประหลาด ยังคงอบอวลอยู่ในใจของคงหนิง ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

ทว่าคงหนิงกลับไม่รู้เลยว่า ความรู้สึกตึงเครียดอันแปลกประหลาดนี้มีที่มาจากสิ่งใด

เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ดื่มโจ๊กในชามจนหมด เปลี่ยนไปสวมชุดมือปราบ จูงม้าสีพุทราเหลือง แล้วมุ่งหน้าไปยังที่ว่าการอำเภอ

ตั้งใจจะอยู่ให้ห่างจากปีศาจสาวที่บ้านตนนี้ให้มากที่สุด

ทว่าหลังจากเดินออกจากลานบ้านมาแล้ว ความรู้สึกตึงเครียดอันน่าประหลาดนั้นกลับไม่ได้ลดทอนลงเลย หนำซ้ำยังรุนแรงมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ

นี่ทำให้ภายในใจของคงหนิงรู้สึกหวาดผวา

ภายใต้แสงแดดยามเช้า ใต้ต้นหวยที่หน้าประตูบ้าน มีใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

บิดาที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนม้านั่ง ดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง แม้ว่าใบหน้าจะยังคงดุดันและเย็นชาเช่นเดิม แต่สภาพจิตใจกลับดูย่ำแย่กว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

ตรงกันข้ามกับมารดาผมขาวโพลน ที่ยังคงดูเมตตาและอ่อนโยน ซ้ำยังดูสดใสมีชีวิตชีวา ช่างแตกต่างจากบิดาที่ดูเหนื่อยล้าอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นคงหนิงจูงม้าออกมา มารดาก็ส่งยิ้มให้พลางเอ่ย “หนิงเอ๋อร์ จะไปที่ว่าการอำเภอแล้วหรือ”

“ขอรับ ไปรายงานตัวเข้าเวรขอรับ” คงหนิงพยักหน้า ก่อนจะถามต่อ “ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นอะไรไปหรือขอรับ? เมื่อคืนพักผ่อนไม่เพียงพอหรือ?”

คงหนิงมองดูบิดาที่ดูเหนื่อยล้าอ่อนเพลียด้วยความห่วงใย พลางเอ่ยถาม “ท่านไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าขอรับ?”

ทว่าบิดาผู้มีใบหน้าดุดันกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เขายังคงพลิกอ่านหนังสือในมือต่อไป โดยไม่สนใจความห่วงใยของคงหนิงเลยแม้แต่น้อย

แต่มารดากลับแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไรหรอก พ่อของเจ้าก็เป็นโรคเก่ากำเริบน่ะ ทุกปีพอใกล้จะถึงเทศกาลสารทจีน เขาก็มักจะเป็นแบบนี้ พอพ้นช่วงเทศกาลไปก็จะดีขึ้นเอง”

คงหนิงร้องอ้อรับคำ เขามองดูบิดาที่นั่งอยู่ใต้ต้นหวยอีกครั้ง ก่อนจะไม่ซักถามอะไรต่อ

จริงอยู่ที่ว่า ทุกๆ ปีในช่วงก่อนและหลังเทศกาลสารทจีน บิดามักจะมีสภาพจิตใจย่ำแย่เสมอ

แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองหรือไม่ บิดาในเช้าวันนี้ ดูเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเป็นพิเศษ นี่เป็นสภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

อีกอย่าง ทำไมใบของต้นหวยหน้าบ้านถึงร่วงเต็มพื้นไปหมดล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ต้นหวยไม่ได้เขียวชอุ่มตลอดทั้งปีหรอกหรือ? ต่อให้เป็นฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่น่าจะผลัดใบ นับประสาอะไรกับตอนนี้ที่ยังไม่ถึงฤดูใบไม้ร่วงด้วยซ้ำ

คงหนิงรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะเดินจากไป เขาตั้งใจมองดูต้นหวยยักษ์ที่หน้าบ้านอีกครั้ง

ภายใต้แสงแดด ต้นหวยต้นนี้ก็ดูเป็นปกติดีทุกอย่าง แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาคิดไปเองอีกหรือเปล่า เขากลับรู้สึกว่าต้นหวยต้นนี้ดูเหนื่อยล้าพิกล... ช่างแปลกประหลาดจริงๆ

หรือว่าเมื่อคืนถูกสูบหยางบริสุทธิ์ไปมากเกินไป จนทำให้เกิดภาพหลอนกันนะ?

ปีศาจตนนี้ที่อยู่ในบ้าน ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ

คงหนิงขี่ม้าสีพุทราเหลืองมาถึงที่ว่าการอำเภอด้วยสภาพอิดโรย หลังจากรายงานตัวเข้าเวรอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาก็หาที่หลบมุมนั่งพิงกำแพง แล้วหลับตาพักผ่อน

วันนี้เขาเหนื่อยล้าเกินไป ไม่มีกะจิตกะใจจะออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอก ถึงอย่างไรก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว

แม้ว่าหว่านเอ๋อร์จะอยู่ทางใต้ของเมืองนี่เอง แต่หากไม่มีความจำเป็น คงหนิงก็ไม่อยากจะแวะไปหานาง เขาเกรงว่าหากพบเจอกันบ่อยเกินไป จะทำให้ปีศาจที่บ้านจับสังเกตได้

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เขายังไม่มีธุระอะไรให้ต้องไปทำ

ไม่ว่าจะเป็นการจัดการกับปีศาจในคฤหาสน์ตระกูลสวี หรือการไปกำจัดวิญญาณร้ายในเมือง ล้วนต้องรอฟังข่าวจากหว่านเอ๋อร์ทั้งสิ้น

หรือไม่ก็ต้องรอให้ไหดำลึกลับสะสมหมอกสีขาวจนเต็มเสียก่อน

คงหนิงมีความรู้สึกสังหรณ์ใจว่า ในยามนี้ที่เขาสำเร็จ ‘คัมภีร์กระบี่ฉงกวง’ ถึงขั้นสูงสุดแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวปีศาจที่ซ่อนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลสวีอีกต่อไป

หากเขาใช้ความสามารถในการค้นหาของไหดำลึกลับอีกครั้ง หมอกที่นำทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลสวีอาจจะไม่ใช่ควันสีเลือด แต่เป็นหมอกสีขาว...

แต่นี่ก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน คงหนิงยังคงต้องรอคอยต่อไป รอให้หมอกในไหดำลึกลับสะสมจนเต็ม

และท่ามกลางการรอคอยเช่นนี้ เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในแต่ละวัน คงหนิงมาทำงานและเลิกงานตรงเวลา พอฟ้าใกล้จะมืดก็กลับบ้าน กินมื้อเย็นที่ปีศาจสาวเป็นคนทำ แล้วก็เข้านอนโดยไม่มีอะไรผิดปกติ

ส่วนนางปีศาจที่บ้าน ก็ยังคงออกไปข้างนอกทุกคืน ไม่เคยขาด ไม่ว่าฝนจะตกหรือลมจะแรง

หนำซ้ำเวลาที่นางออกไปก็เช้าขึ้นทุกที จากที่เมื่อก่อนมักจะออกไปตอนยามสาม แต่เดี๋ยวนี้พอฟ้ามืดปุ๊บก็ออกไปปั๊บ

ตอนที่กลับมาในช่วงรุ่งสาง จำนวนครั้งที่นางได้รับบาดเจ็บก็เพิ่มมากขึ้น ซ้ำบาดแผลก็ยังดูสาหัสกว่าแต่ก่อนมาก บางครั้งตอนที่ตื่นเช้ามาทำอาหารให้คงหนิง บาดแผลบนตัวนางก็ยังสมานไม่สนิทดี ดูแล้วชวนให้รู้สึกหวาดเสียว

ทว่าในทางกลับกัน อารมณ์ของนางกลับดียิ่งขึ้นเรื่อยๆ และการที่ซูเหยียนอารมณ์ดี ก็ย่อมหมายความว่าพวกปีศาจในอำเภอคงกำลังใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก

บางครั้งคงหนิงก็อดคิดไม่ได้ว่า หากพวกปีศาจเจ้าถิ่นในอำเภอซานหลานมีน้ำยาพอที่จะสังหารซูเหยียน ปีศาจแมงป่องตนนี้ไปได้เลย ตัวเขาก็คงไม่ต้องมานั่งหวาดระแวงอยู่แบบนี้แล้วไม่ใช่หรือ?

น่าเสียดาย ที่ความคาดหวังนี้ไม่เคยกลายเป็นความจริงเลย

พวกปีศาจในอำเภอซานหลาน แม้จะสามารถฝากบาดแผลไว้บนตัวซูเหยียนได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับไม่สามารถสร้างความเสียหายที่แท้จริงให้กับนางได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสังหารนาง

ช่างไร้น้ำยาเสียจริง

เวลาล่วงเลยมาถึงวันที่ห้าเดือนเจ็ด

ตอนที่คงหนิงเดินออกจากที่ว่าการอำเภอหลังเลิกงาน เขาเหลือบไปเห็นนกน้อยสีม่วงตัวหนึ่งเกาะอยู่บนชายคาของหอจุ้ยเซียนฝั่งตรงข้าม

วินาทีที่คงหนิงมองเห็น นกน้อยตัวนั้นก็สลายหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง

นี่คือสัญญาณลับที่เขาตกลงกับหว่านเอ๋อร์ไว้ก่อนหน้านี้ หากพบว่ามีวิญญาณร้ายปรากฏตัวในเมือง หว่านเอ๋อร์จะใช้วิธีนี้เพื่อแจ้งข่าวแก่เขา

ในใจของคงหนิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา เพราะนี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ตกลงกันไว้ ที่เขาได้รับสัญญาณจากหว่านเอ๋อร์

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังต้องทำตัวให้เป็นปกติ เลิกงานกลับบ้าน และกินมื้อเย็นร่วมกับปีศาจในบ้าน

ไม่นานนัก ท้องฟ้าก็มืดสนิท ปีศาจสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าได้อาศัยความมืดมิดของยามราตรีออกจากบ้านไป เพื่อไปหาเรื่องพวกปีศาจตนอื่นๆ ในเมือง

ส่วนคงหนิงก็นอนรออยู่บนเตียงประมาณหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งทั่วทั้งอำเภอตกอยู่ในความเงียบสงัด เขาจึงค่อยๆ ลุกจากเตียงอย่างไร้ร่องรอย สวมเสื้อผ้า แล้วพุ่งตรงไปยังทางใต้ของเมือง

ภายใต้ความมืดมิดยามราตรี ร่างของคงหนิงพุ่งทะยานผ่านบ้านเรือนไปอย่างรวดเร็ว

ด้วยพลังปีศาจตบะเจ็ดสิบปีที่คอยสนับสนุน คงหนิงที่สามารถเหาะเหินเดินอากาศ ปีนป่ายกำแพงได้แต่เดิมอยู่แล้ว ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์ร้างตระกูลเถียนที่อยู่ทางตอนใต้ของเมือง ซึ่งเร็วยิ่งกว่าการควบม้าเสียอีก

ภายใต้แสงจันทร์อันเย็นยะเยือก เด็กสาวในชุดขาวกำลังนั่งขัดสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่บนภูเขาจำลอง

เมื่อเห็นคงหนิงมาถึง เด็กสาวก็ลืมตาขึ้น พร้อมกับแย้มยิ้มบางๆ “มือปราบหนิง พวกเรามาเริ่มกันเถอะ”

แม้คงหนิงจะแซ่คง แต่ทุกคนกลับเรียกเขาว่ามือปราบหนิง ซึ่งมันทำให้คงหนิงแอบพูดไม่ออกอยู่บ้าง

แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวใส่ใจเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ คงหนิงเอ่ยถาม “มีวิญญาณร้ายปรากฏตัวในเมืองแล้วหรือ?”

เด็กสาวพยักหน้ารับ พลางเอ่ย “เทศกาลสารทจีนใกล้เข้ามา ไอหยินในเมืองก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น หลายวันมานี้ข้าแอบสืบดูตลอด ในที่สุดก็พบวิญญาณร้ายตนหนึ่งที่หลบหนีออกจากประตูนรกมาก่อนเวลา”

“แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากมายนัก แต่ก็เหมาะที่จะให้มือปราบหนิงได้ใช้ฝึกฝนฝีมือ... เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ รีบจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว อย่าได้ชักช้า”

“เทศกาลสารทจีนใกล้เข้ามา พวกปีศาจในเมืองช่วงนี้ดูเหมือนจะกระวนกระวายกันมาก การต่อสู้ก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ”

“ตอนนี้พวกเรายังแหวกหญ้าให้งูตื่นไม่ได้”

[จบแล้ว]