บทที่ 28 รังมังกร

บทที่ 28 รังมังกร

ท้องนภาสลัวรางขณะที่หมู่มวลพฤกษาในป่าขยับขยายกิ่งก้านสูงเสียดฟ้า แสงจันทร์สาดส่องลงกระทบผืนปฐพี มอบกลิ่นอายอันลึกลับและเปี่ยมด้วยมนต์ขลังให้แก่ป่าทั้งผืน บรรยากาศอันเงียบสงบถูกทำลายลงชั่วคราว เมื่อวงเวทปรากฏขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้ถูกฉีกกระชากออกไปในพริบตา หลังจากนั้นเพียงไม่นาน วงเวทก็เลือนหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของเย่เซียวและพรรคพวกที่เดินทางมาถึงยังป่าอสูร

"ทุกคน ยินดีต้อนรับสู่ป่าอสูร"

"หืม ไม่ได้กลับมาเสียตั้งนาน"

เย่เซียวกล่าวแนะนำสถานที่แห่งนี้แก่เอเชียและคนอื่นๆ ในขณะที่เทียแมตบิดขี้เกียจเพื่อยืดเส้นยืดสาย ในเวลานี้เย่เซียวและกลุ่มเพื่อนของเขาหยุดยืนอยู่ที่บริเวณชายป่า เอเชียมองไปรอบๆ ด้วยความรู้อยากเห็น ส่วนยูริคาวะ ฮานะ เองก็เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ เธอคอยมองโน่นจับนี่อยู่ตลอดเวลา ทางด้านเรียสและโซน่าต่างยืนขนาบข้างเย่เซียวพลางกุมมือเขาไว้

สิ่งเดียวที่ดูจะทำลายทัศนียภาพอันสวยงามนี้คือซาจิและอิซเซ ชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังแสดงบทบาทสมมติราวกับเป็นเหลียงซานป๋อกับโรมิโอก็ไม่ปาน ชายร่างใหญ่สองคนกำลังบิดตัวไปมาและกระทำเรื่องน่าบัดสีกลางวันแสกๆ จนยากที่จะหาคำบรรยายใดมาอธิบายได้

อะไรนะ? นั่นเป็นเพราะฉันงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ

แม้ว่าภาพที่เห็นจะดูอุจาดตาไปบ้าง แต่เย่เซียวกลับรู้สึกโล่งอก ต้องยอมรับเลยว่าสภาพจิตใจของโซน่าและเรียสนั้นแข็งแกร่งอย่างแท้จริง พวกเธอไม่คัดค้านความรักที่ผิดทำนองคลองธรรมนี้เลยแม้แต่น้อย หากจะพูดให้ถูกก็คือ เพื่อเห็นแก่หน้าเย่เซียว เรียสจึงมักจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เฮียวโด อิซเซ และเย่เซียวได้พบหน้ากันบ่อยนัก

"เอาล่ะทุกคน เรื่องตามหาสัตว์รับใช้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้ช่วยไปเป็นเพื่อนฉันที่บ้านก่อน"

"ไม่มีปัญหา"

ทุกคนต่างไม่มีใครคัดค้าน ในวินาทีถัดมา แสงสว่างเจิดจ้าก็พุ่งออกมาจากตัวของเทียแมต

"โฮก!!!"

สิ้นเสียงคำรามของมังกร มังกรสีครามขนาดมหึมาก็ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าทุกคน เกล็ดสีฟ้าครามของนางทอประกายระยิบระยับภายใต้แสงจันทร์ ในขณะนี้ มังกรปีศาจได้จุติลงมาแล้ว! ในเวลาเดียวกัน ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ที่กำลังรีบร้อนมุ่งหน้ามาหาเย่เซียว เมื่อได้ยินเสียงคำรามของมังกรก็ชะงักฝีเท้าลงทันที

"บัดซบ ทำไมยัยนี่ถึงยังอยู่ในป่าอสูรอีก!"

ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ถึงกับไปไม่เป็น ไม่ใช่ว่ามังกรปีศาจถูกพากันออกไปแล้วหรอกหรือ? ทำไมนางยังอยู่ที่นี่อีกล่ะ? หลบไปตั้งหลักก่อนจะดีกว่า

"ว้าว นี่คือร่างจริงของพี่สาวเทียแมตหรือคะ? เท่จังเลย!"

ยูริคาวะ ฮานะ มองมังกรยักษ์ตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น ดวงตาของเอเชียเองก็เป็นประกายเช่นกัน

"ขึ้นมาเถอะทุกคน"

เทียแมตเอ่ยปาก เย่เซียวอุ้มยูริคาวะ ฮานะ และเอเชียขึ้นไปวางบนหลังของเทียแมต จากนั้นโซน่าและเรียสก็ขยับตามขึ้นไป

"ว้าว มังกรละ! พวกเราจะได้ขี่มังกรกันแล้ว!"

"เท่สุดยอด! ไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งจะได้เป็นอัศวินมังกรกับเขาด้วย!"

ชิโร่และเฮียวโด อิซเซ ต่างตื่นเต้นสุดขีดเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะตะเกียกตะกายขึ้นไป ในวินาทีต่อมาพวกเขากลับถูกเย่เซียวใช้เชือกมัดเอาไว้เสียก่อน ใช่แล้ว เป็นเชือกเส้นเดิมนั่นแหละ โดยที่ยังเหลือระยะห่างอยู่ไม่กี่เมตร ส่วนจะมัดไว้ทำไมนั้น เดี๋ยวพวกเขาก็คงจะได้รู้กันในไม่ช้า

"เซียว! พี่เซียว! อย่าทำแบบนี้เลย!"

"มังกร! ผมอยากขี่มังกร!"

"มันเป็นความฝันของผมเลยนะ!"

ชายหนุ่มทั้งสองที่ถูกมัดจนเหมือนดักแด้พยายามกระดึ๊บตัวเข้าหาเทียแมตอย่างไม่ยอมลดละ นี่มันคือมังกรเชียวนะ เป็นความฝันสูงสุดในชีวิตของใครหลายคนเลยทีเดียว! เย่เซียวแค่นหัวเราะเมื่อเห็นภาพนั้น เจ้าพวกเซ่อซ่าสองคนนี้ อย่าได้แม้แต่จะคิดฝันจะมาเคลมมังกรของฉันเลย ในวินาทีต่อมา เย่เซียวก็ทะยานขึ้นไปอยู่บนส่วนหัวของเทียแมต

เย่เซียวตบที่ตัวนางเบาๆ

"ออกเดินทางกันได้แล้ว เจ้าสองคนข้างล่างนั่นถูกมัดไว้เรียบร้อยแล้ว เธอช่วยหิ้วพวกเขาไปทีนะ"

"ไม่มีปัญหา"

เทียแมตใช้หางเกี่ยวพันเชือกเอาไว้ จากนั้นนางก็กระพือปีกโผบินขึ้นสู่ท้องนภาในทันที

"อ๊ากกกกกก!!!"

"แม่จ๋า!!!!"

เฮียวโด อิซเซ และชิโร่ที่ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงปลายหางต่างพากันแผดเสียงร้องลั่น ในเวลานี้ประสบการณ์การเดินทางของพวกเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด ใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปไปตามแรงลมบนอากาศ หลังจากที่กลุ่มของพวกเขาจากไปได้ไม่นาน

ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ก็แอบย่องมาถึงจุดที่พวกเย่เซียวเคยอยู่ก่อนหน้านี้ เมื่อมองไปที่พื้นที่อันว่างเปล่า เขาก็ค่อยๆ พึมพำออกมาคำหนึ่ง

"พวกเขหายไปไหนกันหมด?!"

...

ณ ยอดไม้ที่สูงที่สุดในป่าอสูร

เทียแมตหยุดพักที่นั่น หลังจากที่ทุกคนลงจากหลังของนางแล้ว เทียแมตก็คืนร่างกลับเป็นมนุษย์อีกครั้ง ในขณะที่เฮียวโด อิซเซ และชายอีกคนซึ่งรับหน้าที่เป็นสัมภาระตรงส่วนหาง ต่างก็นั่งพิงกำแพงด้วยอาการขาพับขาสั่น

"อ้วก..."

ทั้งสองคนเกาะแขนกันพลางทำท่าจะอาเจียน เย่เซียวมองภาพนี้ด้วยสายตาที่สื่อความหมายว่า 'พวกแกยังริจะแอบดูมังกรของฉันอีกไหม?' จากนั้น ภายใต้การนำทางของเทียแมต ทุกคนก็มาถึงด้านหน้าของรังมังกร

เย่เซียวหยิบแว่นกันแดดออกมาหลายอันแล้วแจกจ่ายให้ยูริคาวะ ฮานะ และเอเชีย ในขณะที่เรียสและโซน่าต่างก็มีแว่นกันแดดของตัวเองอยู่แล้ว เมื่อเห็นดังนั้น สองหนุ่มที่เป็นเบี้ยล่างก็พากันงุนงง ทว่าทันทีที่เทียแมตเปิดประตูบานใหญ่ออก

แสงประกายจากดวงดาวก็พลันทำให้พวกเขาตาพร่า! มันคือแสงแฟลชที่สาดเข้าตาในระยะประชิดอย่างจัง!

"อ๊าก!!! ตาของฉัน!"

"ไม่นะ!!!"

นักเรียนเฮียวโดและนักเรียนซาจิถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าพร้อมกับกุมดวงตาอีกครั้ง เพราะในฐานะราชาแห่งมังกร เทียแมตย่อมมีของสะสมมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่มักจะเป็นของที่ส่องแสงระยิบระยับจนทำให้คนตาบอดได้ง่ายๆ ขนาดเย่เซียวเองก็ยังเคยพลาดท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง

เมื่อมองไปยังกองภูเขาทองคำ เงินตรา และทรัพย์สมบัติจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ตรงหน้า เย่เซียวซึ่งเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

นี่มันเศรษฐีนีตัวจริงชัดๆ

"เทียแมต ของพวกนี้ต้องเอาไปให้หมดเลยใช่ไหม?"

"แน่นอนสิ นี่คือสมบัติที่ฉันสะสมมาเป็นเวลาหลายพันปีเชียวนะ"

เมื่อเผชิญกับคำถามของเย่เซียว เทียแมตก็พยักหน้ายืนยัน เย่เซียวพยักหน้าตอบรับ

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาทำงาน!

"คามุย!"

เมื่อคามุยเริ่มทำงาน สมบัติของเทียแมตที่อยู่ตรงหน้าก็ค่อยๆ เลือนหายไป และภายในมิติคามุยนั้น ก็เกิดฝนเหรียญทองร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ทั่วทั้งห้องก็ไม่หลงเหลือเหรียญทองแม้แต่เหรียญเดียว

"สะดวกจริงๆ เลยนะ"

เทียแมตมองห้องที่ว่างเปล่าแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความทึ่ง อย่างไรเสีย พลังนี้ก็รวดเร็วทันใจสำหรับการขนย้ายสิ่งของจริงๆ

"เอาล่ะ พวกเราไปหาที่โล่งๆ เพื่อตามหาสัตว์รับใช้ให้ฮานะกับเอเชียกันเถอะ"

"ตกลง"

เย่เซียวพยักหน้าเห็นด้วย เพราะภารกิจหลักในครั้งนี้ยังไม่เสร็จสิ้นดี เพียงไม่นาน กลุ่มของพวกเขาก็มาถึงยังที่ว่างแห่งหนึ่ง

"พี่สาวเทียแมตคะ เราจะตามหาสัตว์รับใช้กันได้อย่างไรหรือคะ?"

"ง่ายมาก รอฉันสักครู่นะ"

หลังจากพูดจบ เทียแมตก็กระแอมไอเบาๆ ทันใดนั้นศีรษะของนางก็ถูกปกคลุมด้วยเกล็ดมังกร ก่อนที่นางจะแผดเสียงออกมา

"โฮก!!!"

(ทุกคน จงมารวมตัวกันที่นี่เดี๋ยวนี้!!!)

ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ที่กำลังตามหาพวกเย่เซียวอยู่ หันไปมองตามที่มาของเสียงคำรามมังกรนั้นด้วยความมึนพง

มังกรเฒ่าเฝ้ารังคนนั้นเป็นอะไรไปอีกละนั่น? ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน เลื่อนลั่นไปทั่วบริเวณ แม้แต่ท้องฟ้าก็กลับกลายเป็นสีดำมืดมิด

เหล่าสัตว์อสูรที่บินได้ต่างมารวมตัวกัน และทุกคนต่างมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เทียแมตอยู่

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ค่อยๆ หันหัวกลับไปมองช้าๆ เพียงเพื่อจะพบกับกลุ่มฝุ่นตลบที่ม้วนตัวอยู่เบื้องหลังของเขา แม้แต่สัตว์รับใช้ที่หาตัวจับได้ยากก็ยังพากันปรากฏตัวออกมา ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ลอบกลืนน้ำลายพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ออกมาอย่างยอมรับชะตากรรม เขาหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาผูกปิดตาไว้

เขาหยิบบุหรี่ที่แสนเสียดายออกมาจุดสูบเงียบๆ จากนั้นก็สูดควันเข้าไปเต็มปอดจนถึงระดับสูงสุด

"ฟู่..."

วินาทีถัดมา

ตูม!

ร่างของเขาพุ่งทะยานราวกับดาวตกข้ามท้องฟ้า และแว่วเสียงของผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์รับใช้ออกมาแต่ไกล

"ฉันจะต้องกลับมาแน่นอน!!!"