ตอนที่ 30 สัตว์อสูรคลุ้มคลั่ง แผนการของฉู่เจียง

เจียงไห่กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ถ้าเจ้าคิดจะลงมือกับฉินอวี่ พวกข้าจะไม่ยืนดูเฉย ๆ แน่”

“ส่วนโควต้าสำนักในรอบนี้ เจ้าอย่าได้หวังเลย อย่าคิดฝันสูงเกินตัว”

“แล้วก็อย่าประเมินตัวเองสูงไปนัก”

ตราบใดที่พวกเขายังร่วมมือกัน ในการทดสอบสัตว์อสูรที่กำลังจะมาถึงนี้ก็ยังมีโอกาสกดดันฉู่เจียงได้

เมื่อเลือกที่จะเป็นพันธมิตรกับฉินอวี่แล้ว เวลาสำคัญแบบนี้ย่อมต้องออกมาหนุนหลังกัน

ในใจเขายังอดดูแคลนฉู่เจียงไม่ได้—ชายผู้นี้ดูไม่รู้จักประเมินสถานการณ์เอาเสียเลย

พรสวรรค์ที่ฉินอวี่แสดงออกมานั้น เห็นได้ชัดว่าเหนือกว่าคนในกลุ่มนี้ไปไกล

แต่ฉู่เจียงกลับยังยึดติดกับศักดิ์ศรีไร้สาระ คิดแต่จะเอาคืนให้ได้

สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ก็แข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย ฉู่เจียงยังปากเก่งไม่เลิก...

“เด็ดขาด ห้ามรับฉู่เจียงเป็นศิษย์เด็ดขาด... สามคนนั้น (หมายถึงกลุ่มเจียงไห่) ต้องไม่พอใจแน่ ในฐานะพี่ใหญ่ของฝ่ายนอก กลับคุกคามศิษย์ขัดเกลาร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“ไม่มีความเป็นผู้นำเลยแม้แต่น้อย”

เขาส่ายหัวเบา ๆ ความคิดจะรับฉู่เจียงเป็นศิษย์ที่เคยมี ก็สลายหายไปสิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น หากรับฉู่เจียงเป็นศิษย์จริง แล้ววันหนึ่งฉินอวี่เติบโตขึ้นมา ก็อาจกลายเป็นภัยต่อตัวเอง

ตำแหน่งอาวุโสใหญ่ฝ่ายนอกที่เขานั่งอยู่ทุกวันนี้ ไม่ได้มาเพราะความโง่เขลา

พรสวรรค์ของฉินอวี่ที่แสดงออกมาในตอนนี้ อย่างน้อยก็เทียบเท่าระดับดินชั้นต่ำ

ตราบใดที่ไม่ตายกลางทาง ด้วยรากฐานที่ทะลวงขีดจำกัดนี้ อนาคตต้องกลายเป็นจงซือเทียนหยวนอย่างแน่นอน

หรืออาจไปถึงระดับเดียวกับอาวุโสอู่และหลินอู่เหรินก็เป็นได้

กลายเป็นหนึ่งในเสาหลักของสำนักในอนาคต

ถ้าฉู่เจียงกลายเป็นศิษย์ของตน แล้วไปผูกเวรกับคนแบบนั้น สุดท้ายก็ต้องซวยไปด้วยกัน

ผู้อาวุโสใหญ่ตัดสินใจในใจแล้ว ต้องรีบตัดขาดความสัมพันธ์กับฉู่เจียงให้เร็วที่สุด

คนประเภทนี้ รับเป็นศิษย์ก็มีแต่จะพากันพัง

ทันใดนั้น มือขวาของเขาก็เปล่งแสงสว่างพุ่งเข้าไปในช่องทางเบื้องหน้า

“วู้ม วู้ม วู้ม!”

ช่องทางค่อย ๆ สว่างขึ้น ทางเดินหินโบราณสีเขียวทอดยาวปรากฏต่อสายตาทุกคน

“การทดสอบสัตว์อสูร เริ่มต้นแล้ว”

“ศิษย์ทุกคนไปรับยันต์ส่งตัว แล้วเข้าไปได้”

ทั้งสามสิบสองคนทยอยเดินเข้าสู่ช่องทาง

ฉินอวี่กับจางอู่เดินเป็นกลุ่มสุดท้าย

นอกจากคนของทั้งสองสาย ยังมีศิษย์สร้างรากฐานขั้นหนึ่งครึ่งหนึ่ง และมีหนึ่งคนที่อยู่สร้างรากฐานขั้นสอง

ที่เหลือเป็นศิษย์ขัดเกลาร่างกายขั้นสูงสุด

ฉินอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อย “ดูเหมือนฉู่เจียงจะวางแผนอะไรไว้ก่อนหน้า คนทั้งสี่ของเราถึงได้เจอกับพวกฉู่เจียงตลอด มันดูแปลก ๆ”

จางอู่ก็พยักหน้า “เป็นไปได้มาก ฉู่เจียงฝังรากลึกในฝ่ายนอก จะซื้อเจ้าหน้าที่ซักสองคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

“อย่าลืมว่าแค่ขัดเกลาร่างกายขั้นสูงสุด ถ้าโจมตีเต็มแรงแบบไม่ให้ตั้งตัว ก็ทำร้ายคนสร้างรากฐานขั้นหนึ่งหรือสองได้เหมือนกัน”

“ถ้าเจอจังหวะสำคัญ อาจถึงขั้นฆ่าได้เลย”

“เพราะงั้น... เขาน่าจะซื้อตัวคนไว้ไม่น้อย”

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉู่เจียงถือเป็นขาใหญ่ของฝ่ายนอก

ด้วยพื้นเพเป็นคนจากตระกูลผู้ฝึกยุทธ์

แถมในตระกูลยังมีปรมาจารย์รุ่นก่อนที่เป็นถึงระดับตี้เสวียน

ว่ากันว่าผูกมิตรกับผู้อาวุโสฝ่ายนอกหลายคนเป็นอย่างดี

พรสวรรค์ของเขาเองก็ไม่ธรรมดา

จึงมีผู้อาวุโสฝ่ายนอกและเจ้าหน้าที่หลายคนที่อยากผูกสัมพันธ์ด้วย

ฉินอวี่ฟังแล้วก็เข้าใจ

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขากับจางอู่ก้าวเข้าสู่ทางเดินหินโบราณ มุ่งหน้าสู่ช่องทางลึกลับ

เดินไปข้างหน้าได้ไม่นาน แสงสว่างก็ปรากฏขึ้น

เบื้องหน้าคือป่าโบราณ ต้นไม้สูงใหญ่ทะยานขึ้นสู่ฟ้า

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังเป็นระยะ

คลื่นพลังเลือดไหลเวียนปะทะกันในอากาศ

“ดูท่าที่นี่จะมีสัตว์อสูรไม่น้อย”

“นี่เป็นการส่งตัวแบบสุ่ม ต้องระวังโดนลอบโจมตี”

จางอู่เอ่ยเสียงต่ำ คอยระแวดระวังรอบด้าน

มีเพียงฉินอวี่ที่ยังคงสงบนิ่ง เพราะสัตว์อสูรสร้างรากฐานขั้นสาม สำหรับเขาแล้ว

แค่ใช้คัมภีร์จินกัง ก็สามารถสังหารได้อย่างง่ายดาย

ที่ผ่านมาก็แค่บนเวทีประลองยังไม่ได้เจอกับฉู่เจียง ไม่อย่างนั้นแค่ชักดาบชิงกังออกมาก็จบเรื่องแล้ว

ไม่ต้องยุ่งยากอะไรขนาดนี้

ไพ่ตายสองใบของเขายังไม่ได้เผยออกมา

ตอนนี้... เป้าหมายคือการได้เป็นศิษย์สำนักใน

แค่นั้นก็พอแล้ว

และเมื่อออกไป ก็จะท้าทายศิษย์สืบทอดโดยตรงอีกหนึ่งคน

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอ

“โครม!”

ขณะนั้นเอง เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังสนั่น

พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไป

ร้อยเมตรทางทิศตะวันตก มีหมีดำร่างยักษ์ซุ่มอยู่ในพงไม้ สายตาเต็มไปด้วยความละโมบ

มันจ้องฉินอวี่กับจางอู่ ราวกับอยากจะกลืนกินทั้งคู่

“ไม่คิดว่าจะเจอเร็วขนาดนี้”

“เจ้าตามข้ามา”

ฉินอวี่เดินออกไปอย่างไม่รีบร้อน ชักดาบชิงกังออกมา เหยียบเท้าขวาลงพื้น ร่างพุ่งทะยานดั่งลูกกระสุน

“ฉัวะ!”

เสียงอากาศแหวกดังสนั่น เลือดเนื้อกับเหล็กปะทะกัน

หมีดำขั้นหวงเจียถูกฟันขาดเป็นสองท่อน ดวงตาแข็งค้างล้มลงกับพื้น

“นี่... สมกับเป็นของวิเศษ”

“ดีที่ข้าคิดได้ก่อน ไม่อย่างนั้นตอนประลองใหญ่ ข้าคงตายไปแล้ว”

จางอู่ขนลุกซู่ เหงื่อเย็นไหลท่วมหลัง

มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ

เพราะในหมีดำตัวนั้น เขาเห็นภาพจุดจบของตัวเอง

ทั้งสองเริ่มออกเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ค้นหาภายในแดนลับ

ความเร็วในการสังหารก็รวดเร็วสุดขีด

แม้แต่ศิษย์สร้างรากฐานขั้นสอง ก็ทานดาบฉินอวี่ไม่ไหว

ดาบชิงกัง... คมกริบจนเกินจะบรรยาย

แม้แต่ฉินอวี่เองก็ยังอดตกใจไม่ได้

มันง่ายดายราวกับหั่นแตงหั่นผัก

ไม่นาน คะแนนของฉินอวี่ก็ทะยานถึงสี่สิบแต้ม

…………

ขณะเดียวกัน ณ มุมหนึ่งในแดนลับสัตว์อสูร

ศิษย์สร้างรากฐานที่ติดตามฉู่เจียงมาทั้งหมด ได้รวมตัวกันครบถ้วน

“ต่อไปนี้ ให้ตั้งค่ายกลป้องกันตรงนี้ ห้ามปล่อยให้สัตว์อสูรตัวไหนบุกเข้ามาได้แม้แต่ตัวเดียว”

“ข้าจะเป็นคนล่อฝูงสัตว์อสูรเอง อุปกรณ์ที่ข้ายืมมาให้พวกเจ้าก็เอาไว้รับมือสัตว์อสูรนี่แหละ”

ฉู่เจียงกล่าวด้วยแววตาแน่วแน่ มองไปรอบทิศอย่างมั่นใจ

เขานำหว่านหุนเซียงจากตระกูลมา เพียงแค่โปรยออกไป กลิ่นนี้จะปลุกเลือดสัตว์อสูรให้คลุ้มคลั่งยิ่งขึ้น

ครั้งนี้เขาเตรียมมาเยอะมาก มากพอจะก่อให้เกิดคลื่นสัตว์อสูรขนาดย่อม

พวกสัตว์อสูรขั้นหวงเจียทนกลิ่นนี้ไม่ไหวแน่

แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตเข้าสู่จิตวิญญาณก็ยังต้านไม่อยู่

เพราะฉะนั้น ขอแค่พวกเขาตั้งค่ายกลป้องกันไว้ รอให้ฝูงสัตว์เข้ามาจัดการเจียงไห่ ฉินอวี่ และคนอื่น ๆ

แค่นี้ก็เพียงพอ

พวกนั้นแค่กดยันต์ส่งตัวก็ต้องถูกส่งออกไป คะแนนทั้งหมดก็จะกลายเป็นศูนย์

แต่เดิมแผนนี้ตั้งใจจะใช้กับเจียงไห่

ไม่คาดคิดว่าจะมีฉินอวี่โผล่มาอีกคน

แต่จะกำจัดพร้อมกันก็ไม่มีปัญหาอะไรสำหรับฉู่เจียง

“เจ้าเอาหว่านหุนเซียงชุดนี้ ไปวางแถว ๆ ที่ฉินอวี่อยู่ ถึงเวลานั้น... สัตว์อสูรทั้งหมดจะกรูกันเข้าใส่เขา”

ฉู่เจียงชี้ไปที่หนึ่งในกลุ่ม สายตาเป็นประกายเย็นเยียบ

ไม่มีใครรอดจากฝูงสัตว์อสูรได้!

เพราะพื้นที่นี้ถูกอาวุโสใหญ่ฝ่ายนอกขีดวงไว้แล้ว คลื่นสัตว์อสูรจะกวาดล้างทุกอย่างในบริเวณนี้

ขอแค่พวกเขาเตรียมค่ายกลไว้ให้พร้อม ก็จะต้านทานได้!