บทที่ 7: ทาสกึ่งมนุษย์ผู้น่าสงสัย

หลังจากเดินค้นหาอยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเลวี่ก็พบทาสที่เหมาะสม

"ทาสช่างฝีมือที่นี่มีทักษะอะไรบ้าง?" เลวี่เอ่ยถาม

พ่อค้าทาสรูปร่างผอมแห้ง หน้าเสี้ยมแก้มตอบราวกับลิง เมื่อเห็นลูกค้าผู้มีกำลังทรัพย์ก็แสดงความกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

"ฮ่าๆ นายน้อย ท่านช่างตาแหลมคมยิ่งนัก! ทาสช่างฝีมือของข้านั้นยอดเยี่ยมที่สุด และข้าก็มีทาสที่มีทักษะทุกประเภทเลยขอรับ ดูสิขอรับ พวกนี้คือทหารผ่านศึกที่เคยออกรบ พวกนี้มีความรู้เรื่องวิชาการแพทย์อยู่บ้าง สองสามคนนี้เป็นช่างตัดผม แล้วก็พวกนี้คือช่างไม้ ช่างตัดเสื้อ และพ่อครัว ท่านต้องการกี่คนหรือขอรับ? ซื้อมากข้ามีส่วนลดให้นะขอรับ!"

"ที่นี่ไม่มีช่างตีเหล็กหรือช่างสลักหินบ้างเลยหรือ?"

"มีขอรับ แต่ช่างตีเหล็กกับช่างสลักหินราคาจะแพงกว่านะขอรับ!"

"เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา ฉันต้องการช่างตีเหล็ก ช่างสลักหิน ช่างไม้ ช่างก่ออิฐ และหมอรักษาสัตว์ พวกเขาราคาเท่าไหร่?"

ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน เลวี่ก็ต้องซื้อให้ได้ ช่างตีเหล็กและช่างสลักหินนั้นมีความสำคัญต่อเขามากที่สุด

เมื่อได้ยินน้ำเสียงใจป้ำและต้องการทาสหลากหลายประเภทเช่นนี้ พ่อค้าทาสก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้นไปอีก

"ช่างไม้ ช่างก่ออิฐ และหมอรักษาสัตว์ ราคาคนละยี่สิบเหรียญทองขอรับ ช่างสลักหินราคาคนละยี่สิบห้าเหรียญทอง ส่วนช่างตีเหล็กราคาคนละสามสิบเหรียญทองขอรับ"

เลวี่คำนวณในใจอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินดังนั้น

"ฉันเอาหมอรักษาสัตว์สองคน ช่างไม้สามคน ช่างก่ออิฐห้าคน ช่างสลักหินสี่คน และช่างตีเหล็กห้าคน รวมเป็นสี่ร้อยห้าสิบเหรียญทอง ฉันจะไม่ต่อราคากับนาย แต่ขอแถมช่างตัดเสื้อ พ่อครัว และช่างตัดผมอย่างละคนได้ไหม?"

ใบหน้าของพ่อค้าทาสเจื่อนลงทันทีที่ได้ยิน เขาอุตส่าห์คิดว่านี่จะเป็นธุรกิจรายใหญ่ระดับหลายพันหรือหลักหมื่นเหรียญทอง แต่กลับกลายเป็นว่ามีมูลค่าแค่ไม่กี่ร้อยเหรียญทองเท่านั้น

"นายน้อย ท่านเคี้ยวยากกว่าพวกชอบต่อราคาเสียอีก! แถมท่านยังซื้อน้อยเกินไป ทำไมไม่ซื้อเพิ่มอีกล่ะขอรับ? ท่านก็รู้อยู่ว่าทาสที่นี่ราคาถูกมากแล้ว หากท่านนำพวกเขากลับไปขายที่แผ่นดินใหญ่ รับรองว่าท่านจะได้กำไรเป็นสองเท่าเลยนะขอรับ"

อันที่จริง ราคาที่เลวี่เสนอนั้นก็ไม่ถือว่าต่ำแล้ว ในบรรดาทาสสามคนที่เขาขอเป็นของแถม มีเพียงช่างตัดเสื้อเท่านั้นที่มีราคาค่างวดอยู่บ้าง ใครจะไปรู้ล่ะว่าช่างตัดผมกับพ่อครัวจะเป็นพวกแอบอ้างมาหรือเปล่า?

ดังนั้น เมื่อเคลย์เห็นว่าพ่อค้าทาสมีท่าทีอิดออด เขาก็แค่นเสียงเย็นชาออกมาทันที

"หึ! ทาสของเจ้าที่นี่ก็เป็นแค่พวกของเหลือเดนจากพ่อค้าทาสบนแผ่นดินใหญ่ทั้งนั้น ไม่ใช่สินค้าคุณภาพดีอะไรเลย หากนายท่านของข้าไม่ได้เพิ่งเข้ารับตำแหน่งในดินแดนพายุคลั่งและกำลังต้องการทาสช่างฝีมือเหล่านี้อย่างเร่งด่วน ใครจะไปซื้อสินค้าชั้นเลวของเจ้ากัน? อย่าให้มันมากนักเลย"

เมื่อได้ยินว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือบารอนแห่งดินแดนพายุคลั่งคนใหม่ ซึ่งก็คือคนที่กำลังจะไปทิ้งชีวิตอีกคน พ่อค้าทาสก็ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วย และตอบตกลงทันที

"โอ้ ที่แท้ก็ท่านบารอนแห่งดินแดนพายุคลั่งนี่เอง ขออภัยด้วยขอรับ ขออภัยจริงๆ ในเมื่อท่านนำไปใช้ในดินแดนของท่านเอง ถ้าเช่นนั้นก็เอาตามที่ท่านลอร์ดว่ามาเลยขอรับ ข้าจะแถมช่างตัดเสื้อ พ่อครัว และช่างตัดผมให้อย่างละคน และข้าจะยกครอบครัวของทาสเหล่านี้ให้ท่านลอร์ดไปด้วยเลยขอรับ"

เลวี่ถึงกับอึ้ง มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ? เขาไม่คาดคิดเลยว่าพ่อค้าทาสคนนี้จะใจป้ำถึงเพียงนี้!

"ถ้าอย่างนั้นก็ขอบใจมาก!"

จากนั้นพ่อค้าทาสก็ปล่อยให้เลวี่เลือกทาสที่เขาต้องการ หลังจากเลือกและจับกลุ่มรวมกันเสร็จ พ่อค้าทาสก็รีบนำครอบครัวของทาสเหล่านี้มาให้

หญิงวัยกลางคนสองคนกับเด็กผอมโซที่ดูน่าจะอายุราวหกเจ็ดขวบอีกสองคน

เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของเลวี่ก็มืดครึ้มลงทันที

"นี่คือครอบครัวทั้งหมดที่นายพูดถึงงั้นรึ?"

พ่อค้าทาสเห็นสีหน้าทะมึนทึงของเลวี่ก็ยิ้มแห้งๆ ออกมา

"ใช่แล้วขอรับท่านบารอน พวกนางคือภรรยาและลูกของพ่อครัวกับช่างตัดเสื้อขอรับ ส่วนทาสคนอื่นๆ ล้วนเป็นชายโสด ไม่มีครอบครัวหรอกขอรับ แหะๆ!"

'บัดซบเอ๊ย สุดท้ายก็ยังเป็นพ่อค้าทาสหน้าเลือดอยู่ดี หลอกลวงความรู้สึกกันได้'

ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกปั่นหัว เลวี่จึงฉีกยิ้มเหี้ยมและเอ่ยขึ้นทันที:

"ดีมาก นายเป็นพ่อค้าทาสที่ใจกว้างจริงๆ นายชื่ออะไรล่ะ? วันหลังฉันจะมาใช้บริการใหม่นะ"

คุนต์ผู้เป็นพ่อค้าทาสสังเกตเห็นความไม่พอใจของเลวี่ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ผู้หนุนหลังของเขานั้นไม่ใช่คนที่จะไปต่อกรด้วยได้ง่ายๆ

ยิ่งไปกว่านั้น บารอนตัวน้อยคนนี้ก็คงยากที่จะรอดชีวิตกลับมาจากดินแดนพายุคลั่งได้

"ท่านลอร์ดกล่าวชมเกินไปแล้วขอรับ ข้ามีนามว่าคุนต์ ยินดีต้อนรับท่านเสมอในครั้งหน้านะขอรับ"

เมื่อเห็นเช่นนั้น เลวี่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงกับพ่อค้าทาสอีก เขาโยนถุงเหรียญทองให้

"เอาล่ะ นี่คือเงินมัดจำสองร้อยห้าสิบเหรียญทอง ฉันจะพักอยู่ที่นี่อีกราวสิบกว่าวัน เก็บทาสพวกนี้ไว้ที่นี่และดูแลให้ดี ให้พวกเขากินให้อิ่ม เพราะพวกเขาจะต้องทำงานให้ฉันเมื่อเรากลับไปที่ดินแดนพายุคลั่ง ฉันจะจ่ายค่าอาหารให้เอง"

"เอ๊ะ! สองร้อยห้าสิบ... ท่านลอร์ด... แบบนี้ไม่ดีมั้งขอรับ..."

แต่เลวี่คร้านที่จะใส่ใจเขา เขาพาเคลย์และคนอื่นๆ เดินดูรอบๆ ในบริเวณอื่นต่อไปทันที ทิ้งให้คุนต์ยืนหน้าซีดลำบากใจอยู่เบื้องหลัง

อีกฟากหนึ่งของตลาดค้าทาสคือโซนทาสอมนุษย์

เมื่อเลวี่เดินทางมาถึงพื้นที่ทาสอมนุษย์ เขาก็ต้องตกตะลึงในทันที

ที่นี่มีทาสหน้าตาประหลาดมากมาย ไม่เพียงแต่เลวี่คนปัจจุบันจะไม่เคยเห็นเท่านั้น แต่แม้แต่ในความทรงจำของเลวี่คนเดิมก็ไม่มีบันทึกเกี่ยวกับอมนุษย์เหล่านี้อยู่เลย

จากคำอธิบายของเคลย์ เลวี่จึงได้เรียนรู้เกี่ยวกับสายพันธุ์อมนุษย์เหล่านี้อย่างรวดเร็ว ทาสอมนุษย์ที่นี่แบ่งออกเป็นสองประเภทหลักๆ:

ประเภทแรกคือบีสต์แมนเผ่าต่างๆ เช่น ก็อบลิน มนุษย์หมู มนุษย์หัวแกะ และอื่นๆ

ทาสบีสต์แมนเหล่านี้มีจำนวนมากที่สุด เพราะท้ายที่สุดแล้ว ที่นี่ก็คือแนวหน้าในการทำสงครามกับพวกมัน แม้ว่าสงครามจะจบลงไปกว่าครึ่งปีแล้ว แต่ก็ยังมีชนเผ่าบีสต์แมนกระจัดกระจายอยู่ตามเทือกเขารกร้างอีกมากมาย

อย่างไรก็ตาม บีสต์แมนนั้นดุร้ายและต้อนให้เชื่องได้ยากเกินไป แถมยังกินจุเป็นอย่างมาก

ด้วยเหตุนี้ ทาสบีสต์แมนจึงมักจะมีราคาถูกที่สุดและขายออกยากที่สุด มีเพียงราชวงศ์และขุนนางชั้นสูงบางกลุ่มทางตอนใต้เท่านั้นที่ยินดีจะซื้อพวกมันไป เพราะต้องการนำไปใช้ในการทดลองเวทมนตร์

ส่วนอีกประเภทหนึ่งก็คือ เผ่ากึ่งมนุษย์ ใบหน้าของกึ่งมนุษย์นั้นไม่มีความแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปเลย แต่ดวงตา ใบหู ฟัน และอวัยวะบางส่วนจะคล้ายคลึงกับสัตว์ป่า และพวกเขาทุกคนล้วนมีหาง

ยกตัวอย่างเช่น กึ่งมนุษย์หมาป่าขาว กึ่งมนุษย์สิงโตหิมะ กึ่งมนุษย์จิ้งจอกแดง เป็นต้น

แม้ว่าเผ่ากึ่งมนุษย์จะมีลักษณะคล้ายคลึงกับมนุษย์มากกว่า ทว่าสังคมมนุษย์กลับไม่อาจยอมรับพวกเขาได้ โดยกล่าวหาว่ากึ่งมนุษย์คือมนุษย์ที่ถูกสาปและเป็นตัวกาลกิณี

ดังนั้น โดยทั่วไปแล้วเผ่ากึ่งมนุษย์จึงมักอาศัยอยู่ในอาณาเขตของพวกบีสต์แมน ด้วยความที่เผ่าพันธุ์บีสต์แมนนั้นมีหลากหลายอยู่แล้ว การเปิดรับความแตกต่างจึงมีมากกว่า

อย่างไรก็ตาม แม้พวกกึ่งมนุษย์จะถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี แต่หญิงสาวของเผ่ากึ่งมนุษย์บางเผ่ากลับเป็นที่โปรดปรานของบรรดาขุนนาง ซึ่งถือว่าเป็นรองก็แค่ทาสเผ่าเอลฟ์เท่านั้น

อย่างเช่นหญิงสาวกึ่งมนุษย์หมาป่าขาวที่เลวี่กำลังมองอยู่นี้ ก็แทบจะทำเอาเขาก้าวขาไม่ออกเลยทีเดียว

'สาวหูสัตว์!'

แม้แต่เลวี่ที่เคยชินกับสาวงามเอไอหลากหลายรูปแบบจากโซเชียลมีเดียบางแอป ก็ยังไร้ซึ่งภูมิต้านทานใดๆ เมื่อได้เห็นกึ่งมนุษย์หมาป่าขาวนัยน์ตาสีฟ้าและมีใบหูแหลมชี้ผู้นี้

ขณะที่เลวี่กำลังสอบถามราคาด้วยความกระตือรือร้น

ทันใดนั้น สัญญาณเตือนจากหน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

"ค้นพบหญิงสาวกึ่งมนุษย์หมาป่าขาวซึ่งเป็นมหานักรบระดับสี่ อันตรายอย่างยิ่ง"

"หืม? มหานักรบระดับสี่งั้นรึ!"

เมื่อเห็นสัญญาณเตือนภัย เลวี่ก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวในทันที นี่คือความแข็งแกร่งของผู้ใช้พลังระดับกลางเลยนะ! ป้อมปราการสีเทาทั้งหมดมีผู้ใช้พลังระดับกลางเพียงแค่สี่คนเท่านั้น

"กึ่งมนุษย์หมาป่าขาวแสนสวยคนนี้ราคาเพียงหนึ่งพันเหรียญทองเท่านั้น คุ้มค่าคุ้มราคาสุดๆ เลยล่ะขอรับ" พ่อค้าทาสกล่าวกลั้วหัวเราะ

"สู้ราคาไม่ไหวหรอก... ไม่มีเงินจ่ายหรอก..."

เลวี่ส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะรีบดึงเคลย์และคนอื่นๆ ให้เดินหนีออกไปจากตลาดค้าทาสอย่างรวดเร็ว