บทที่13:ปรมาจารย์สมุนไพรเอเลียส

บทที่13:ปรมาจารย์สมุนไพรเอเลียส

หลังจากบอกให้สวีเฟิงรออยู่ตรงนั้น

พนักงานต้อนรับก็รีบวิ่งออกจากโถงหลักของศาลากลางเมืองทันที ก่อนพุ่งขึ้นไปยังชั้นบนอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์นี้สร้างความสนใจให้ผู้เล่นรอบข้างไม่น้อย

หลายคนเริ่มหันมามองสวีเฟิงด้วยความสงสัย

“หืม? ผู้เล่นคนนั้นทำอะไรน่ะ?”

“ทำไมพนักงานต้อนรับถึงดูร้อนรนขนาดนั้น?”

“ปกติNPCพวกนี้แทบไม่มีอารมณ์ชัดเจนเลยนะ”

“แต่ผู้เล่นคนนั้นกลับทำให้เธอรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนได้”

“หมอนั่นใส่ชุดมือใหม่กับถือคทามือใหม่…”

“งั้นก็น่าจะเป็นสายนักเวทสินะ”

“อาจเป็นจอมเวท นักอัญเชิญ อาร์เคนเมจ หรือไม่ก็นักบวชศักดิ์สิทธิ์”

ผู้เล่นหลายคนเริ่มพูดคุยกันอย่างรวดเร็วทั้งเดาคลาสของสวีเฟิง

และสงสัยว่าเขาไปทำอะไรมา

ส่วนสวีเฟิงนั้น

เขาแกล้งทำเป็นทั้งหูหนวกและตาบอด ไม่สนใจเสียงซุบซิบนินทารอบตัวเลยแม้แต่น้อย

แต่ลึกๆ แล้วเขาก็กำลังอึ้งกับปฏิกิริยาของพนักงานต้อนรับไม่น้อยเช่นกัน

ทำไมเธอถึงต้องแสดงปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นด้วย?

ตามปกติแล้วNPCในช่วงต้นเกมแทบจะไม่มีอารมณ์ชัดเจนนัก

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่สวีเฟิงกล้าเผยสมุนไพรวิเศษออกมาตรงนี้

แต่ดูเหมือนว่า เขาจะคำนวณพลาดอีกครั้งแล้ว

‘หรือว่านี่จะเป็นผลของปรากฏการณ์ผีเสื้อกันนะ…’

‘เพราะสมุนไพรที่ฉันมี ไม่ควรปรากฏในช่วงเวลานี้’

‘มันเลยทำให้พฤติกรรมของNPCผิดปกติไปงั้นเหรอ?’

สวีเฟิงครุ่นคิดเงียบ ๆ

พร้อมขมวดคิ้วแน่น

เขาเริ่มตระหนักได้ว่า ต่อจากนี้จำเป็นต้องระมัดระวังการกระทำของตัวเองให้มากกว่าเดิม

การรู้เหตุการณ์ในอนาคตถือเป็นข้อได้เปรียบมหาศาลก็จริง

และมันช่วยให้เขาฉวยโอกาสจากสิ่งต่างๆ ได้

แต่ทุกอย่างต้องทำอย่างรอบคอบ

เขาจะปล่อยให้ความโลภชั่ววูบ ทำให้สูญเสียผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่าไม่ได้เด็ดขาด

คนที่ยืนอยู่เหนือผู้อื่นได้เสมอ

ต้องเป็นคนที่มองไกล และวางแผนล่วงหน้าให้มากพอ

‘โชคดีที่ฉันรู้ตัวตั้งแต่เนิ่น ๆ…’

‘ไม่อย่างนั้นเรื่องคงแย่แน่’

สวีเฟิงคิดในใจ ก่อนจะเริ่มทบทวนแผนการซื้อขายที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ เขาตั้งใจจะกอบโกยกำไรครั้งใหญ่ในทันที

แต่ตอนนี้ คงต้องเลื่อนแผนนั้นออกไปก่อน

เพราะเขาไม่สามารถเสี่ยง ให้เกิดปัญหาหรือทำตลาดพังตั้งแต่ช่วงต้นเกมได้

นั่นไม่ใช่วิธีคิดของนักหากำไรที่แท้จริง

และแน่นอน

เขาไม่มีทางปล่อยให้พวกลูกคุณหนูสายเปย์ หรือผู้เล่นกระเป๋าหนักพวกนั้น

ใช้ชีวิตกันง่ายๆ แน่นอน

ในเมื่อพวกมันเต็มใจบริจาคเงินให้เขาอยู่แล้ว

แล้วเขาจะไม่รีดพวกมันจนหมดตัวได้ยังไงกัน?

อันที่จริงหากปล่อยให้พวกมันใช้ชีวิตสบายเกินไปต่างหาก ที่นับว่าเป็นอาชญากรรมเสียยิ่งกว่า

ขณะที่สวีเฟิงกำลังคิดแผนชั่วร้ายอยู่ในใจ

แม้สีหน้าภายนอกของเขาจะไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

แต่กลิ่นอายและแรงกดดันที่แผ่ออกมาตามธรรมชาติ กลับทำให้ผู้เล่นบางคนเริ่มระแวดระวังตัวขึ้นมา

หลายคนถึงขั้นรู้สึกหวาดๆ

พร้อมสงสัยว่า ชายคนนี้กำลังวางแผนอะไรอันตรายอยู่กันแน่

ภายในเวลาไม่กี่นาที

ผู้เล่นส่วนใหญ่ที่ทำธุระในศาลากลางเมืองเสร็จแล้ว ต่างรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่มีใครอยากอยู่ใกล้สวีเฟิง ที่ดูทั้งลึกลับและน่ากลัวแบบนี้

แต่การกระทำของพวกเขา กลับไม่ส่งผลต่อสวีเฟิงแม้แต่น้อย

เขายังคงสงบนิ่ง และรอการกลับมาของพนักงานต้อนรับอย่างอดทน

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

ไม่นานนัก พนักงานต้อนรับก็เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมชายชราคนหนึ่ง

ชายชรามีผมสีเงิน พร้อมเคราแพะสีขาวบริเวณคาง

แม้ภายนอกจะดูสูงวัย

แต่รูปร่างของเขากลับแข็งแรง จนให้ความรู้สึกเหมือนชายวัยหนุ่มมากกว่า

“ต้องขออภัยที่ทำให้รอนาน”

“แต่ท่านคือนักผจญภัยที่มีสมุนไพรวิเศษหายากเหล่านั้นใช่หรือไม่?”

ชายชราถามขึ้นทันที โดยไม่แม้แต่รอให้พนักงานต้อนรับแนะนำตัวเสียก่อน

สวีเฟิงพยักหน้ารับ ขณะเดียวกันก็กวาดตามองรอบด้านอย่างเงียบๆ

แม้NPCในช่วงต้นเกม จะยังไม่ได้เหมือนมนุษย์จริงนัก

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาจะโง่เขลาหรือสื่อสารกับผู้เล่นไม่ได้เลย

ดังนั้น สวีเฟิงจึงเข้าใจได้ทันทีว่า

ชายชราคนนี้กำลังส่งสัญญาณว่า เขาต้องการคุยเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวภายในห้องก่อน

“อา ดูเหมือนข้าจะเสียมารยาทไปหน่อย”

“เชิญตามข้าขึ้นมาข้างบนเถอะ”

ชายชรายิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางเดิมที่เขาลงมา

หลังจากชายชราเริ่มเดินขึ้นบันได

พนักงานต้อนรับก็รีบเดินนำทางสวีเฟิงอย่างสุภาพทันที

ส่วนผู้เล่นที่เหลืออยู่ภายในศาลากลางเมืองนั้น

ทุกคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก

สายตาทั้งหมดจับจ้องไปยังสวีเฟิง ที่สามารถเดินตามพวกเขาขึ้นไปชั้นบนได้อย่างไร้อุปสรรค

“ผู้เล่นคนนั้นขึ้นไปข้างบนได้ยังไงกัน!?”

“เป็นไปไม่ได้…”

“การจะขึ้นชั้นบนได้ ต้องทำเควสต์สะสมกับมีค่าชื่อเสียงถึงเกณฑ์ก่อนนะ!”

“แต่อีกฝ่ายกลับปลดล็อกเงื่อนไขได้แล้วงั้นเหรอ?”

“ฉันต้องรีบแจ้งหัวหน้ากิลด์เดี๋ยวนี้!”

ผู้เล่นจำนวนมากเริ่มแตกตื่นกันทันที

บางคนรีบติดต่อเพื่อน บางคนรีบส่งข่าวให้หัวหน้าทีมหรือหัวหน้ากิลด์ของตัวเอง

เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในศาลากลางเมือง

‘หึ พวกนี้กำลังช่วยโฆษณาให้ฉันฟรีๆ เลยนี่นา’

‘สงสัยฉันคงต้องตอบแทนพวกมัน ด้วยการรีดเงินออกมาให้หมดตัวสินะ’

สวีเฟิงหัวเราะในใจเบา ๆ เมื่อได้ยินความวุ่นวายในโถงด้านล่าง

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง

สวีเฟิงก็มาถึงหน้าห้องห้องหนึ่ง

บนป้ายหน้าประตูเขียนเอาไว้ว่า“ปรมาจารย์สมุนไพรเอเลียส”

ฝีเท้าของสวีเฟิงหยุดชะงักทันที

ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ชื่อ “เอเลียส” อย่างแน่วแน่

‘ชายชราคนนี้คือ…ปรมาจารย์สมุนไพรเอเลียสงั้นเหรอ!?’

สวีเฟิงตกตะลึงไม่น้อย

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดเลย ว่าจะได้พบตัวละครระดับนี้ตั้งแต่ช่วงต้นเกม

“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าคะ นักผจญภัย?”

พนักงานต้อนรับถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าสวีเฟิงหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู

สวีเฟิงหลุดออกจากภวังค์ทันที

ก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติ แล้วส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่มีอะไรครับ”

“เมื่อกี้ผมแค่กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่”

เขาตอบกลับ โดยไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมมากนัก

พนักงานต้อนรับไม่ได้สงสัยอะไร

เธอเพียงพยักหน้า ก่อนเชิญสวีเฟิงไปนั่งบนโซฟานุ่มสบาย

ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับชายชรา

เมื่อสวีเฟิงนั่งลง และพนักงานต้อนรับปิดประตูห้องเรียบร้อยแล้ว

ชายชราก็เริ่มแนะนำตัวเองทันที

“ยินดีที่ได้รู้จัก นักผจญภัย”

“ข้าชื่อเอเลียส เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร”

“และข้าก็สนใจสมุนไพรวิเศษหายาก ที่หาได้ยากในภูมิภาคนี้เป็นพิเศษ”

เอเลียสกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฟังดูสงบนิ่งอย่างมาก

แต่น่าเสียดายดวงตาและภาษากายของเขา กลับทรยศความรู้สึกที่แท้จริงออกมา

ด้วยสายตาอันเฉียบคมของสวีเฟิง

เขาสามารถมองออกได้ทันทีว่า ชายชราตรงหน้ากำลังเต็มไปด้วย ความคาดหวังและความตื่นเต้น

ตามนิสัยปกติของตัวเองแล้ว

สวีเฟิงคงค่อยๆ หย่อนเหยื่อล่ออีกฝ่ายอย่างช้าๆ เพื่อรีดผลกำไรให้ได้มากที่สุด

แต่ตอนนี้

เมื่อรู้ว่าชายตรงหน้า จะกลายเป็นบุคคลระดับตำนานและมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในดีไวซ์เวิลด์ในอนาคต

สวีเฟิงจึงตัดสินใจ…ที่จะยอมเสียผลประโยชน์ไปบ้างในครั้งนี้

‘คิดซะว่าเป็นการลงทุนล่วงหน้า…’

‘เพื่อผลตอบแทนอันมหาศาลในอนาคตแล้วกัน’สวีเฟิงคิดในใจอย่างเงียบ ๆ