บทที่12:เมืองริเวอร์วูด

บทที่12:เมืองริเวอร์วูด

เมืองริเวอร์วูดคือศูนย์กลางอันคึกคักของเหล่านักผจญภัยมือใหม่

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับพลังงานบางอย่างกำลังแผ่ซ่านอยู่ทั่วทั้งเมือง

ผู้เล่นมากมายเดินขวักไขว่ไปตามถนนหิน รวมถึงตลาดที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ภายในเขตตลาด สามารถพบเห็นป้ายไม้แกะสลักอย่างประณีตได้ทั่วไป

ป้ายเหล่านั้นถูกแขวนอยู่หน้าร้านค้าและกิลด์ฮอลล์ต่างๆ เชื้อเชิญให้ผู้คนเข้าไปสำรวจและค้นพบสิ่งใหม่

เพื่อเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับเมืองแห่งนี้

เหล่าNPC ที่แทบแยกไม่ออกจากมนุษย์จริงๆ ก็เดินไปมาบนท้องถนนเช่นกัน

พวกเขาคอยมอบเควสต์ รวมถึงคำแนะนำให้แก่นักผจญภัยหน้าใหม่

ผู้เล่นส่วนใหญ่สวมเพียงชุดเกราะพื้นฐาน และถืออาวุธธรรมดา ๆ

แต่ดวงตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ขณะมองดูภาพและเสียงของโลกเสมือนแห่งนี้

ส่วนใจกลางของเมืองริเวอร์วูดนั้น

คือลานกลางเมือง

สถานที่ที่ผู้เล่นจำนวนมากมารวมตัวกัน

บางกลุ่มตั้งปาร์ตี้กันสดๆตรงนั้น ขณะที่บางคนกำลังแลกเปลี่ยนข้อมูล

รวมถึงกลยุทธ์สำหรับเควสต์ถัดไปของพวกเขา

“ปาร์ตี้ล่าฮ็อบก็อบลินขาดอีก5คน!ต้องเลเวล 2 ขึ้นไป!”

“ทีมผจญภัยก่อตั้งใหม่ KillingGods เปิดรับสมาชิก! ไม่จำกัดเลเวล!”

“รับผู้เล่นเลเวล3ขึ้นไปลงดันเจียนเพลิงลุกโชน!”

เสียงตะโกนรับสมัครสมาชิกดังมาจากทุกทิศทาง

ทั้งคนที่กำลังหาปาร์ตี้ และคนที่กำลังมองหาทีมเข้าร่วม

สวีเฟิงเองก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงเสียงพวกนี้ได้ เพราะถูกบังคับให้ฟังเต็ม ๆ

‘พวกนี้ว่างกันจริง ๆ…’

‘มายืนตะโกนรับคนกลางลานแบบนี้

ก็เสียเวลาเปล่าเท่านั้นแหละ’

‘มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่จะโชคดีได้ผู้เล่นเก่ง ๆ ไปจริงๆ’

สวีเฟิงคิดในใจ มองภาพเหล่าผู้เล่นในลานกลางเมืองด้วยความขบขันเล็กน้อย

ถ้าเป็นผู้เล่นระดับโปรจริง ๆ

พวกนั้นไม่มีทางมายืนตะโกนหาปาร์ตี้วุ่นวายอยู่ที่นี่แน่นอน

สิ่งที่พวกเขาจะทำ คือสร้างชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตัวเอง

เพื่อให้กิลด์ชื่อดังเป็นฝ่ายเข้าหาแทนต่างหาก

แม้เกมจะเพิ่งเปิดได้ไม่นาน

แต่เมืองเริ่มต้นแห่งนี้ กลับมีระบบและสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายแล้ว

ตั้งแต่ช่างตีเหล็กที่สามารถตีอาวุธ ไปจนถึงโรงเตี๊ยมที่เสิร์ฟอาหารร้อน ๆ

รวมถึงศาลากลางเมือง ที่ผู้เล่นสามารถไปจัดตั้งกิลด์ของตัวเองได้เช่นกัน

เพราะรอบนอกเมืองนั้น

เต็มไปด้วยผืนป่าหนาทึบ ที่อัดแน่นไปด้วยมอนสเตอร์และสมบัติที่ซ่อนอยู่

ราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ผู้เล่นออกผจญภัย

และพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเอง ท่ามกลางอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่ภายใน

เป้าหมายหลักของเมืองเริ่มต้น

ก็คือการกระตุ้นให้ผู้เล่นรู้สึกว่า พวกเขามีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามต้องการ

นอกจากนี้ ยังมีคำแนะนำและข้อมูลมากมายจากเหล่าNPC

เพื่อช่วยเหลือผู้เล่นมือใหม่ที่ยังไม่เข้าใจระบบของเกม

เป็นครั้งคราวก็จะมีNPCเดินเข้ามาหาสวีเฟิงโดยตรง

พร้อมขอให้เขาช่วยทำเควสต์ต่างๆ

และทุกครั้ง สวีเฟิงก็จะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนตามปกติ

ก่อนปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยอ้างว่าเขากำลังทำเควสต์อื่นอยู่แล้ว

แน่นอน มันเป็นคำโกหกล้วนๆ

เพราะเขายังไม่ได้รับเควสต์อะไรเลยแม้แต่อันเดียว

‘ฉันโดนดีบัฟหนักขนาดนี้แล้ว…’

‘จะให้ไปทำเควสต์ที่ไม่ให้ค่าประสบการณ์ทำไมกัน?’

สวีเฟิงแทบอยากกลอกตา ทุกครั้งที่NPCประเภทนี้เข้ามาหาเขา

ต่างจากเกมส่วนใหญ่ ที่มักมอบค่าประสบการณ์ให้เมื่อทำเควสต์สำเร็จ

ในดีไวซ์เวิลด์ มีเควสต์จำนวนมากที่ไม่ให้ค่าประสบการณ์เลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะเควสต์ในเมืองเริ่มต้น

ส่วนใหญ่จะไม่มอบค่าประสบการณ์ เพื่อรักษาสมดุลของเกม

และป้องกันไม่ให้ผู้เล่นกักตุนเควสต์จนเกินไป

ดังนั้น สวีเฟิงจึงไม่มีความสนใจจะทำเควสต์เหล่านั้นเลย

แม้ภารกิจจะเป็นเพียงการไปกำจัดมอนสเตอร์ไม่กี่ตัวก็ตาม

เพราะนอกจากเขาแล้ว ผู้เล่นคนอื่นไม่ได้ติดดีบัฟลดค่าประสบการณ์ 99% แบบนี้

และย่อมเต็มใจทำเควสต์เหล่านั้นกันอยู่แล้ว

สวีเฟิงสูดหายใจลึก

ก่อนจะเมินฝูงชนรอบตัวแล้วค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังศาลากลางเมือง

เมื่อสวีเฟิงมาถึงและก้าวเข้าสู่ศาลากลางเมือง

สิ่งแรกที่ต้อนรับเขาคือกำแพงไม้โอ๊กแข็งแรง ซึ่งประดับด้วยผืนผ้าทอลวดลายเรียบง่ายแต่สง่างาม

ภาพบนผืนผ้าเหล่านั้น บอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์และตำนานท้องถิ่นของเมืองริเวอร์วูด

บรรยากาศภายในศาลากลางเมือง ให้ความรู้สึกโอ่อ่าอย่างเรียบง่าย

พื้นหินขัดเงาถูกเหยียบย่ำมานับครั้งไม่ถ้วน จนเรียบลื่นจากฝีเท้าของผู้มาเยือนและเจ้าหน้าที่ต่างๆ

หน้าต่างบานใหญ่เปิดรับแสงธรรมชาติ สาดส่องเข้ามาภายในอาคารอย่างอบอุ่น

ส่วนบนเพดาน มีโคมระย้าธรรมดาแขวนอยู่ เพื่อให้แสงสว่างเพิ่มเติมในยามจำเป็น

ต้นไม้กระถางไม่กี่ต้นช่วยเพิ่มสีเขียวให้กับห้อง

ขณะที่แผนที่และแผนผังที่ติดอยู่ตามกำแพง ก็แสดงข้อมูลเกี่ยวกับตัวเมืองและพื้นที่โดยรอบเอาไว้

ใกล้กับทางเข้า

มีพนักงานต้อนรับนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เล็ก ๆ

ท่าทางของเธอดูเป็นมืออาชีพ แต่ก็ยังให้ความรู้สึกเป็นมิตรในเวลาเดียวกัน

เธอคอยต้อนรับผู้มาเยือน และแนะนำพวกเขาไปยังส่วนต่าง ๆ ของศาลากลางเมือง

เมื่อเห็นสวีเฟิงเดินเข้ามา

หญิงสาวก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นทันที

“สวัสดีค่ะ นักผจญภัย”

“วันนี้มีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

สวีเฟิงไม่ได้อ้อมค้อมแม้แต่น้อย

เขาตอบกลับตรงประเด็นทันที

“สวัสดี ผมต้องการแลกเปลี่ยนสมุนไพรวิเศษหายากบางส่วนเป็นเงิน”

“และผมต้องการทำการซื้อขายในห้องส่วนตัว”

พนักงานต้อนรับชะงักไปเล็กน้อยกับคำขอนี้

แต่ไม่นาน เธอก็กลับมาควบคุมสีหน้าได้ตามเดิม

“นักผจญภัย ท่านแน่ใจหรือว่าต้องการใช้ห้องส่วนตัวในการซื้อขาย?”

พนักงานต้อนรับถามกลับด้วยท่าทีมึนงงเล็กน้อย

“หากสมุนไพรที่ท่านกล่าวถึงเป็นของหายากจริง แน่นอนว่าจะไม่มีปัญหาอะไรค่ะ”

“แต่ถ้าไม่ใช่ ท่านจะต้องชำระค่าธรรมเนียมสำหรับการจัดเตรียมห้องและบุคลากรเพิ่มเติม”

กล่าวโดยสรุปแล้ว

พนักงานต้อนรับกำลังพยายามเตือนสวีเฟิงอย่างสุภาพ ให้คิดทบทวนอีกครั้งเกี่ยวกับการตัดสินใจนี้

ท้ายที่สุดแล้ว ในช่วงเริ่มต้นเกมแบบนี้

ผู้เล่นส่วนใหญ่ยังแทบไม่มีเงินพออัปเกรดอุปกรณ์ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรวิเศษหายาก ที่มีค่าพอให้ทางเมืองสนใจดังนั้นความจริง เธอไม่ได้ดูถูกสวีเฟิง

แต่มันคือความจริงของสถานการณ์ในตอนนี้ต่างหาก

“วางใจได้ครับ คุณพนักงานต้อนรับ”

สวีเฟิงยิ้มบางๆ

ก่อนจะหยิบสมุนไพรชนิดหนึ่ง ที่เขากวาดมาจากสวนสมุนไพรมหัศจรรย์ออกมา

เขาแสดงมันให้เธอดูอย่างแนบเนียน โดยระวังไม่ให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด

ปัง!

ฝ่ามือของพนักงานต้อนรับฟาดลงบนโต๊ะไม้ทันที

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

เธอกลืนน้ำลายอย่างประหม่า ก่อนรีบพูดออกมา

“กรุณารอสักครู่นะคะ นักผจญภัย”

“ฉันจะไปเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรมาเดี๋ยวนี้”