บทที่8:โกยให้หมด

บทที่8:โกยให้หมด

สวนสมุนไพรมหัศจรรย์

หลังจากใช้คำพูดตบตาจนสามารถเข้ามาภายในได้สำเร็จ รวมถึงสร้างเหตุผลเพียงพอให้ยามลาดตระเวนยอมปล่อยเขาให้เข้ามาก่อน

สวีเฟิงก็ถูกยามอีกกลุ่มพาเดินเข้าไปด้านในอย่างสุภาพ

“สวนสมุนไพรแห่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง”

“เจ้าสามารถนำออกไปได้เฉพาะสิ่งที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น”

“หากแตะต้องสิ่งที่ไม่ควรได้รับ…จะมีบทลงโทษ”

หนึ่งในยามเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

แม้น้ำเสียงจะฟังดูดุดัน

แต่สวีเฟิงกลับรู้สึกว่า มันไม่ใช่อารมณ์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย

เหมือนเป็นเพียงชุดคำสั่งโปรแกรมเสียมากกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งท่าทาง สีหน้า และคลื่นอารมณ์ของยามล้วนไม่สอดคล้องกับน้ำเสียงที่ใช้เลยแม้แต่น้อย

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาแกล้งทำตัวเป็นคนหยิ่งยโส

สวีเฟิงตั้งใจควบคุมทั้งท่าทาง สีหน้า รวมถึงอารมณ์ของตัวเองให้สอดคล้องกับน้ำเสียงโอหัง

แน่นอนว่า พวกยามอาจไม่ได้สนใจรายละเอียดการแสดงของเขาเลยก็จริง

แต่ถึงอย่างนั้น มันไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำแบบขอไปทีเพราะสำหรับสวีเฟิงหากจะหลอกใครสักคน ก็ต้องทำให้สมบูรณ์แบบที่สุด

ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องทำให้สุดทางไม่อย่างนั้นก็อย่าทำเลยดีกว่า

นี่คือคติของสวีเฟิง!

“วางใจได้ ข้ายังไม่โง่พอจะเมินกฎของสวนสมุนไพรมหัศจรรย์หรอก”

สวีเฟิงตอบกลับอย่างสงบนิ่งแต่ลึกๆแล้ว เขากลับกำลังหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเขาเป็นตัวปลอมมาตลอด

ให้เอาเฉพาะสิ่งที่ได้รับอนุญาตงั้นเหรอ?

เรื่องตลกชัดๆ!

ตั้งแต่แรกเขาไม่เคยได้รับอนุญาตอะไรทั้งนั้น

และสวีเฟิงก็คำนวณเวลาไว้เรียบร้อยแล้ว

ทั้งเวลาที่ต้องใช้เก็บสมุนไพร และเวลาที่คำโกหกของเขาจะถูกเปิดโปง

ดังนั้น

ทันทีที่เขาเก็บสมุนไพรที่ต้องการเสร็จ

พวกยามก็น่าจะรู้ตัวแล้วว่า พวกมันถูกเขาหลอกมาตลอด

แต่ถึงตอนนั้น

เขาก็คงถูกระบบส่งออกจากสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบททดสอบไปแล้วโดยอัตโนมัติ

“พวกเราจะเฝ้าอยู่ด้านนอก”

“หากมีคนอยู่ภายในสวนมากเกินไป จะส่งผลกระทบต่อสภาพแวดล้อมของสมุนไพร”

เหล่ายามกล่าวจบ ก่อนจะไปประจำตำแหน่งอยู่ตรงทางเข้าสวนสมุนไพร

“หึ พูดเหมือนพวกเราเป็นตัวสร้างมลพิษให้สวนอย่างนั้นแหละ”

สวีเฟิงแค่นหัวเราะเยาะ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน

ขณะเดียวกัน ในใจของเขาก็กำลังกล่าวขอบคุณพวกยามอย่างจริงใจสุดๆ

เพราะการที่พวกมันยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

นั่นหมายความว่า

เวลาที่เขาแอบเก็บสมุนไพร ก็จะไม่มีใครคอยจ้องดูอยู่ตลอดเวลา

ช่วยให้เขาไม่ต้องเสียเวลาหาข้ออ้างเพิ่มเติมอีกด้วย

พวกยามพวกนี้…จะใจกว้างกันจริงๆ

‘ดูเหมือนโชคร้ายของฉัน กำลังเริ่มเปลี่ยนเป็นโชคดีแล้วสินะ’

ถ้าเขาควบคุมอารมณ์ไม่ได้ล่ะก็ ป่านนี้คงมีน้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มไหลออกมาแล้ว

แม้ภายในใจจะตื่นเต้นและดีใจจนแทบบ้า

แต่ทั้งหมดก็ถูกซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด

บนใบหน้า สีหน้าของสวีเฟิงแทบไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแสดงอารมณ์ออกมา

นี่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้มา จากการเคยอยู่ในระดับบริหารของกิลด์ในอดีต

หากเป็นคนอื่นที่พยายามเลียนแบบ

คงทำได้ยากมาก เว้นแต่ว่าจะเคยผ่านประสบการณ์แบบเดียวกับเขา

สวีเฟิงหันกลับไปมองด้านหลังเล็กน้อย

ก่อนจะประเมินแนวสายตาของเหล่ายามอย่างรวดเร็ว

และพบว่าตราบใดที่เขาเดินไปทางด้านข้างของสวนพวกยามก็จะไม่สามารถมองเห็นเขาได้โดยตรง

และแม้สวีเฟิงจะอยากปิดประตูมากแค่ไหนเขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันที

เพราะมันจะยิ่งเพิ่มความสงสัย และทำให้พวกยามระแวดระวังมากขึ้น

หลังจากเลี้ยวขวาเข้าไปด้านใน

ดวงตาของสวีเฟิงก็เปล่งประกายขึ้นทันที

เบื้องหน้าของเขาคือสมุนไพรวิเศษหายากจำนวนมาก รวมถึงพืชพิเศษที่แทบไม่อาจพบเห็นได้จากภายนอก

“ถ้าไม่เอาพวกนี้กลับไปด้วย…คงเป็นบาปแล้วล่ะ”

สวีเฟิงพึมพำเบาๆ ขณะยังคงรักษาจังหวะการเดินให้สงบนิ่งและสม่ำเสมอ

แม้พวกยามจะมองไม่เห็นตัวเขา

แต่พวกมันยังคงได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่

ดังนั้น หากเขาแสดงอาการตื่นเต้น หรือรีบร้อนเกินไป

ก็ไม่ต่างจากการส่งสัญญาณเตือนให้พวกยามรู้ตัว

มีเพียงการรักษาความสงบนิ่ง เคลื่อนไหวอย่างมั่นคงและเป็นธรรมชาติเท่านั้น

ที่จะทำให้พวกยามลดความสงสัยในตัวเขาลงเรื่อยๆ

นี่คือข้อได้เปรียบ จากการที่สวีเฟิงเคยสัมผัสความน่ากลัวของเหล่า NPCยามพวกนี้มาก่อนในอดีต

ส่วนคนอื่นๆ น่ะเหรอ?

พวกนั้นต้องพลาดด้วยตัวเองก่อน ถึงจะได้เรียนรู้บทเรียนนี้

เมื่อมาถึงหน้าสมุนไพรต้นหนึ่ง สวีเฟิงก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“บัวเพลิงสุริยัน…”

“สมุนไพรชั้นยอดที่ช่วยเพิ่มความต้านทานธาตุไฟ

และเสริมพละกำลังทางกายภาพ”

“ตราบใดที่ฉันปรุงมันออกมาได้ ก็สามารถหาเงินได้มหาศาลแน่นอน”

สวีเฟิงเปิดช่องเก็บของทันที ก่อนจะกวาดบัวเพลิงสุริยันไปแทบทั้งหมดอย่างไม่ลังเล

หลังจากนั้น เขาก็มุ่งหน้าไปยังเป้าหมายถัดไปทันที

“บุปผาดารา”

“เฟิร์นเงาจันทร์”

“กล้วยไม้เถาน้ำแข็ง”

รวมถึงสมุนไพรวิเศษอีกมากมาย

ท้ายที่สุดสมุนไพรวิเศษทั้งหมดก็ได้พบ “บ้านที่แท้จริง”ของพวกมันแล้ว

นั่นก็คือ…ช่องเก็บของของสวีเฟิง

โชคดีที่สมุนไพรชนิดเดียวกัน สามารถรวมอยู่ในช่องเก็บของเดียวได้

ไม่อย่างนั้น สวีเฟิงคงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแน่ ที่ไม่สามารถปล้นพวกมันกลับไปทั้งหมดได้

เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างช้าๆ

ขณะเดียวกัน พวกยามที่อยู่ด้านนอกก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ มากขึ้นเรื่อยๆ

แต่โชคดีที่ตอนนี้เกมยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น

พวกยามจึงยังไม่ได้มีปฏิกิริยาหรือการตัดสินใจที่ซับซ้อนมากนัก และยังคงประจำตำแหน่งอยู่เหมือนเดิม

หลังจากเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่

สมุนไพรกว่า70เปอร์เซ็นต์ภายใน สวนสมุนไพรมหัศจรรย์ก็ถูกสวีเฟิงกวาดเกลี้ยงไปเรียบร้อย

เหลือไว้เพียง…

เหลือไว้เพียงสมุนไพรบริเวณส่วนกลางอีกประมาณ30เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ยังไม่ถูกแตะต้อง

‘สมุนไพรตรงกลางพวกนั้นหายากก็จริง…’

‘แต่ไม่ได้ล้ำค่าถึงขนาดต้องเสี่ยง’

‘อีกอย่าง ถ้าพวกยามเห็นฉันกวาดจนหมดจริงๆ พวกมันต้องเริ่มตอบสนองแน่นอน’

สวีเฟิงคิดในใจอย่างเยือกเย็น

เขาเป็นคนโลภก็จริง

แต่ไม่ถึงขั้นโลภจนไม่รู้ขีดจำกัดของตัวเอง

สวีเฟิงขยับมือเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าตัวเองเริ่มเหนื่อยล้าขึ้นมาแล้ว

เพราะผลกระทบจากสภาพแวดล้อมของ สวนสมุนไพรมหัศจรรย์ทำให้เขาสามารถเก็บสมุนไพรพวกนี้ได้ โดยแทบไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ

ท้ายที่สุดแล้ว สมุนไพรวิเศษระดับนี้ตามปกติจะพบได้ในธรรมชาติและไม่ใช่สิ่งที่เก็บง่ายๆ อยู่แล้ว

ไม่ก็จะมีมอนสเตอร์ระดับสูงเฝ้าอยู่ หรือไม่ก็สภาพแวดล้อมอันตรายที่คอยขัดขวางผู้เล่น

หลังจากคำนวณเวลาอย่างรวดเร็ว

สวีเฟิงก็รู้ว่า

เขาเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่นาที ก่อนจะถูกส่งออกจากสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบททดสอบโดยอัตโนมัติ

แต่ในขณะที่สวีเฟิงกำลังคำนวณเวลาเงียบๆ อยู่นั้น

จู่ๆเขาและเหล่ายามก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากไกลๆ

“เจ้าคนนั้นโกหก!”

“จับมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”

“บัดซบ…ดันมาตอนนี้พอดีเลยงั้นเหรอ?”

สวีเฟิงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด ก่อนจะพุ่งตัวตรงไปยังทางเข้าสวนทันที

ตอนแรก เหล่ายามที่อยู่ด้านนอกยังคงงุนงงกับการกระทำของเขา

แต่ไม่นาน พวกมันก็เข้าใจได้ว่าสวีเฟิงไม่ได้มีความคิดจะยอมจำนนเลยแม้แต่น้อย

“ยืนรออยู่ข้างนอกให้สนุกล่ะกัน”

สวีเฟิงยิ้มบางๆ ออกมา

ก่อนจะปิดประตูลงอย่างลื่นไหลและเป็นธรรมชาติสุดๆ

ราวกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เขาก่อเรื่องแบบนี้เลยแม้แต่น้อย