บทที่9:ขี้ขลาดและขี้กลัว

บทที่9:ขี้ขลาดและขี้กลัว

หลังจากปิดประตูอย่างแน่นหนา

สวีเฟิงก็ยิ้มขื่นออกมา พร้อมสงสัยว่ามีใครกำลังเล่นตลกกับเขาอยู่หรือเปล่า

ทำไมกันนะ?

ทั้งๆ ที่เหลือเวลาอีกแค่ประมาณหนึ่งนาที ก่อนที่เขาจะถูกส่งออกไปอยู่แล้วแท้ๆ

แล้วทำไมพวกยามถึงต้องมาตรวจสอบข้อมูลเอาตอนนี้ด้วย?

รอให้เขาถูกส่งออกไปก่อนค่อยตรวจไม่ได้หรือไง!?

‘เฮ้อ…หรือว่านี่จะเป็นระบบของดีไวซ์เวิลด์กำลังแกล้งฉันอยู่’

‘หรือไม่ก็บทลงโทษที่ฉันพยายามโกงเพื่อชิงความได้เปรียบตั้งแต่ช่วงต้นเกม?’

สวีเฟิงเกาหัวเบาๆ ขณะครุ่นคิดถึงความบังเอิญจนน่าหงุดหงิดนี้

แต่น่าเสียดายเขาแทบไม่มีเวลาจะคิดอะไรต่อ

เพราะเสียงทุบประตูจากด้านนอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

“ไอ้คนโกหกต่ำช้า เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

“ไม่อย่างนั้น บทลงโทษของเจ้าจะยิ่งรุนแรงกว่าเดิม!”

เหล่ายามตะโกนด้วยความเดือดดาล

“โอ้ ตอนนี้พวกแกเพิ่งอยากทำตัวเหมือนมนุษย์ แล้วคิดจะหลอกฉันกลับงั้นเหรอ?”

สวีเฟิงกลอกตา รู้สึกว่าสถานการณ์ตรงหน้าช่างน่าขำสิ้นดี

เห็นได้ชัดว่า ถ้าเขาเชื่อคำพูดที่ว่าบทลงโทษจะไม่รุนแรงล่ะก็เขาก็คงโง่เต็มทีแล้ว

ทั้งหลอกลวงพวกยาม ทั้งกวาดสมุนไพรจากสวนสมุนไพรเกือบหมด

ไม่ว่าเรื่องไหน…ก็เป็นความผิดร้ายแรงทั้งนั้น

ปัง!

เสียงกระแทกประตูดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง สะท้อนไปทั่วทั้งสวนสมุนไพร

ทำให้สวีเฟิงเริ่มตื่นตัวมากขึ้น

เขาดันแว่นขึ้นเล็กน้อย

ก่อนจะตระหนักได้ว่า ตัวเองประเมินความโกรธและความต้องการจับกุมของพวกยามต่ำเกินไป

แต่ถึงสถานการณ์จะดูเลวร้ายเพียงใด

สวีเฟิงกลับสงบนิ่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

“หยุดทุบประตูสักทีได้ไหม?”

“ฉันจะเปิดให้อยู่แล้ว แต่แรงกระแทกเมื่อกี้ทำให้สวนข้างในเสียหายไปเยอะเลย”

เขาตะโกนออกไปเสียงดัง

“ดีที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิด!”

“รีบเปิดประตูแล้วรับบทลงโทษซะ!”

“ข้าสัญญาว่าหากเจ้าให้ความร่วมมือ พวกเราจะเมตตาเจ้าเป็นพิเศษ!”

เสียงยามตอบกลับมาทันที

“ฉันก็อยากเปิดเร็วๆ เหมือนกัน”

“แต่ต้องขอบคุณคนที่ทุบประตูนั่นแหละ ตอนนี้ข้างในเละไปหมดแล้ว”

“ดินกระจายเต็มพื้น สมุนไพรหลายต้นยังถูกกระแทกจนหลุดรากอีก”

“ถ้าฉันไม่รีบจัดการตอนนี้ พวกมันจะสูญเสียสรรพคุณทางยาเอาได้”

ทันใดนั้น บรรยากาศด้านนอกก็เงียบลงทันที

ราวกับพวกยามกำลังครุ่นคิดว่า ควรจัดการอย่างไรต่อดี

ส่วนสวีเฟิงน่ะเหรอ?

แน่นอนว่าเขากำลังพูดมั่วล้วนๆ

สวนสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์จะพังเพราะโดนทุบประตูไม่กี่ครั้งงั้นเหรอ?

เรื่องไร้สาระชัด ๆ!

แต่จุดประสงค์หลักของคำพูดพวกนั้น ก็คือการถ่วงเวลาต่างหาก

ขณะเดียวกัน มันยังทำให้พวกยามต้องหยุดคิดชั่วคราวอีกด้วย

เพราะในมุมมองของพวกมัน สวีเฟิงถูกขังอยู่ข้างในอยู่แล้ว

ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรีบจับกุมทันที

แต่หากสมุนไพรได้รับความเสียหาย หรือสูญเสียสรรพคุณทางยา

เพราะถ้าพวกมันไม่ยอมปล่อยให้เขาจัดการล่ะก็ความผิดก็จะตกอยู่ที่พวกยาม ไม่ใช่เขา

มันคือคำโกหกที่ทั้งร้ายกาจและเจ้าเล่ห์ ซึ่งสวีเฟิงแต่งขึ้นสดๆ ตรงนั้นเลย

และไม่เพียงแต่ได้ผลอย่างยอดเยี่ยมเท่านั้น

มันยังช่วยให้เขามีเวลาพอ จะกวาดสมุนไพรอีก30เปอร์เซ็นต์ที่เหลือได้อีกด้วย

ก่อนหน้านี้ เขาจำเป็นต้องระวังการกระทำของตัวเอง

และหลีกเลี่ยงการแตะต้องสมุนไพรส่วนกลาง ที่อยู่ในสายตาของพวกยามโดยตรง

แต่ตอนนี้

ในเมื่อหน้ากากสุภาพของเขาถูกเปิดโปงไปแล้ว

ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องเกรงใจอีกต่อไป

การปล่อยสมุนไพรล้ำค่าแบบนี้ทิ้งไว้ ทั้งๆที่มีโอกาสเอามันไปได้

สำหรับสวีเฟิงแล้วนั่นต่างหากคือบาปของจริง

บาปที่ร้ายแรงเสียจน อาจทำให้ทั้งตระกูลถูกสาปไปอีกหลายชั่วอายุคนเลยทีเดียว

“ขอเทพเกมจงอวยพร…ที่สร้างNPCให้หลอกง่ายขนาดนี้เถอะ”

สวีเฟิงภาวนาอย่างจริงใจ ขณะกวาดสมุนไพรทั้งสวนอย่างรวดเร็ว

ผลประโยชน์ที่เขาได้รับในวันนี้

หากใช้มันอย่างถูกวิธีล่ะก็ สามารถเปลี่ยนเป็นเงินจริงได้มากกว่าหลายเท่าตัวแน่นอน

แต่ในขณะที่เขากำลังฉลองอยู่ในใจนั้นเอง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง

และครั้งนี้ รุนแรงกว่าเดิมมาก

‘อะไรกัน? พวกมันไม่โดนหลอกงั้นเหรอ?’

‘ไม่สิ…เป็นไปไม่ได้’

‘ตอนที่ฉันพูดเรื่องสมุนไพรเสียหาย พวกยามชัดเจนว่าลังเลไปแล้ว’

สวีเฟิงตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ

เขาไม่เข้าใจว่า อะไรที่ทำให้พวกยามกลับมาตัดสินใจได้เด็ดขาดขนาดนี้

ต้องมีตัวแปรบางอย่าง ที่ทำให้แผนตบตาของเขาล้มเหลวแน่ๆ

เมื่อสถานการณ์เริ่มเปลี่ยนไปในทางเลวร้ายอย่างรวดเร็ว

สวีเฟิงก็ถอยไปยังสุดกำแพง พยายามเว้นระยะห่างจากประตูทางเข้าให้มากที่สุด

“ถ้าตอนนี้ฉันไม่ใช่นักบวชศักดิ์สิทธิ์ แต่เป็นจอมเวทล่ะก็ คงถ่วงเวลาได้มากกว่านี้…”

เขาขมวดคิ้วแน่น เริ่มตระหนักถึงข้อเสียของคลาสนักบวชศักดิ์สิทธิ์ในช่วงต้นเกม

ในฐานะนักบวชศักดิ์สิทธิ์เลเวล1 เขามีสกิลที่ใช้งานได้ค่อนข้างจำกัด

จำเป็นต้องเพิ่มเลเวลก่อน ถึงจะปลดล็อกความสามารถที่มีประโยชน์มากขึ้น

ปัจจุบัน ต้นไม้สกิลของสวีเฟิงมีทั้งหมด 5 สกิล

• ฟื้นฟู
• เกราะคุ้มครองศักดิ์สิทธิ์
• แสงพิพากษา
• พรแห่งความกล้า
• เพลิงศักดิ์สิทธิ์

และจากทั้งหมดนั้นมีเพียง “เพลิงศักดิ์สิทธิ์” เท่านั้น ที่สามารถสร้างความเสียหายให้ศัตรูได้จริงๆ

ทันทีที่สวีเฟิงเสริมบัฟสนับสนุนให้ตัวเองเสร็จ

เสียงระเบิดดังสนั่นก็กึกก้องไปทั่วสวนสมุนไพร

ตูมมม!

ประตูถูกพังเปิดออกด้วยพละกำลังอันรุนแรงของเหล่ายาม

เศษไม้และซากประตูกระจายปลิวไปทั่วบริเวณ

“ยอมจำนนเดี๋ยวนี้!”

“ไม่อย่างนั้น เจ้าจะได้พบกับความตายอันแสนทรมาน ไอ้คนโกหกต่ำช้า!”

หนึ่งในยามยกหอกขึ้น พร้อมตะโกนเตือนด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“ในเมื่อเป็นแบบนี้…ก็ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่เปิดทางเลือกให้ข้าแล้ว”

สวีเฟิงถอนหายใจอย่างจนใจ ตระหนักได้ว่าคงหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้าไม่ได้อีกต่อไป

แต่แทนที่จะตื่นตระหนก

สวีเฟิงกลับหยิบ “บัวเพลิงสุริยัน” ที่เก็บมาได้ก่อนหน้านี้ออกมาอย่างใจเย็น

เขาประคองสมุนไพรล้ำค่าไว้ในมือซ้าย

ก่อนจะร่ายสกิลเพลิงศักดิ์สิทธิ์

เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกขึ้นใกล้สมุนไพร จนเหล่ายามถึงกับสูดลมหายใจด้วยความตกใจ

“อย่าบีบข้าไปมากกว่านี้…”

“ข้าเป็นเพียงคนที่ค่อนข้างขี้ขลาดและขี้กลัว”

“หากพวกเจ้าขยับกะทันหัน หรือส่งเสียงดังเกินไป…”

“สมุนไพรต้นนี้อาจเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจก็ได้”

น้ำเสียงของสวีเฟิงสั่นเล็กน้อย ราวกับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจริงๆ

แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เหล่ายามลังเลขึ้นมาทันที

เพราะพวกมันเห็นชัดเจนว่า เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์นั้นอยู่ใกล้สมุนไพรเกินไปจริงๆ