บทที่7:การหลอกลวง

บทที่7:การหลอกลวง

ด้วยเป้าหมายในการเก็บสมุนไพรวิเศษหายากภายใน สถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบททดสอบ เพื่อนำไปปรุงโพชันคุณภาพสูงระดับหายาก

สวีเฟิงจึงเริ่มลงมือทันที

แม้ NPC บนถนนจะดูแข็งทื่อ และไร้ชีวิตชีวาอยู่บ้าง

แต่สวีเฟิงก็ยังสามารถสื่อสารกับพวกเขาได้ ด้วยวิธีอ้อม ๆ

เขาจะเริ่มจากการทักทายอย่างสุภาพ พูดคุยด้วยท่าทีเป็นมิตรปกติ

แม้คำตอบที่ได้รับจะเป็นเพียงบทสนทนาตายตัว

แต่ด้วยการเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง

สวีเฟิงก็สามารถค่อยๆ ต่อจิ๊กซอว์ทีละชิ้น จนได้ข้อมูลที่ต้องการออกมา

ท้ายที่สุด สวีเฟิงก็ใช้เวลาไปเกือบอีกสิบนาที กว่าจะระบุตำแหน่งที่มีสมุนไพรวิเศษหายากจำนวนมากได้สำเร็จ

และชื่อของสถานที่นั้นก็ตรงไปตรงมาจนน่าเบื่อสุด ๆ

“สวนสมุนไพรมหัศจรรย์”

‘พวกยามลาดตระเวนของสวนสมุนไพรมหัศจรรย์ อาจไม่แข็งแกร่งเท่าผู้พิทักษ์แห่งสถานศักดิ์สิทธิ์…’

‘แต่ด้วยค่าสถานะปัจจุบันของฉัน การเผชิญหน้าตรงๆก็ยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี’

สวีเฟิงสบถในใจอย่างเงียบ ๆ

ทำไมสวนสมุนไพรถึงต้องมียามเฝ้าด้วย?มันก็แค่สวนที่ปลูกสมุนไพรเท่านั้นเอง ปล่อยให้เหล่าสมุนไพรน่าสงสารเติบโตอย่างสงบไม่ได้หรือไง?

คนพวกนี้ต้องขาดความมั่นใจขนาดไหน ถึงขั้นส่งยามมาเฝ้าสวนกันเลยทีเดียว

น่ารังเกียจเกินไปแล้ว! ระแวงเกินเหตุชัดๆ!

สวีเฟิงสูดหายใจลึก พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเองลง

ก่อนจะเริ่มสังเกตพวกยามลาดตระเวนอย่างละเอียด

เขาตั้งใจจะวิเคราะห์สถานการณ์ก่อน

และถ้าหากมันเป็นไปไม่ได้จริงๆเขาก็คงทำได้เพียงยอมแพ้

ท้ายที่สุดแล้ว แค่สามารถเข้ารับพิธีชำระล้างได้สำเร็จ

ผลประโยชน์ที่เขาได้รับ ก็มากเกินกว่าเป้าหมายเดิมไปไกลแล้ว

ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของสวนสมุนไพรมหัศจรรย์ สวีเฟิงเฝ้ามองเหล่า NPC เดินผ่านเข้าออกพื้นที่อยู่ตลอดเวลา

ตลอดช่วงเวลานั้น พวกยามลาดตระเวนแทบไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย ยังคงประจำตำแหน่งอย่างเงียบๆ

เวลาผ่านไปอีกหลายนาที

ทันใดนั้น สวีเฟิงก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

ยามลาดตระเวนเริ่มแสดงปฏิกิริยาต่อ NPC คนหนึ่ง NPC คนนั้นแต่งกายหรูหรากว่าคนทั่วไปอย่างชัดเจน ราวกับมีสถานะสูงกว่า

และท่าทีของเหล่ายามก็คล้ายกำลังแสดงความเคารพต่ออีกฝ่าย

“น่าสนใจแฮะ…”สวีเฟิงพึมพำเบาๆ พร้อมลูบคางครุ่นคิดกับสิ่งที่เห็น

จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้าเพื่อตรวจสอบเวลา

ก่อนจะพบว่า ตัวเองเสียเวลาไปกับการเฝ้าสังเกตเกือบ10นาทีแล้ว

“ช่างมันเถอะ…เสี่ยงหน่อยก็แล้วกัน”

“ยังไงพอหมดเวลา ฉันก็ต้องถูกเตะออกจากที่นี่อยู่ดี”

“ในเมื่อเป็นแบบนั้น…ก็ต้องเดิมพันดูสักครั้ง”

สวีเฟิงตัดสินใจแน่วแน่ เขาจัดเสื้อผ้าของตัวเองเล็กน้อย

แม้อยากจะหาเสื้อผ้าหรูๆ แบบที่NPCพวกนั้นสวมใส่ เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

แต่เวลาของเขามีน้อยเกินไป

สวีเฟิงสูดหายใจลึก

ก่อนจะแสดงท่าทีมั่นใจ ปล่อยบรรยากาศราวกับขุนนางผู้สูงศักดิ์

แล้วเดินตรงไปยังเขตของสวนสมุนไพรมหัศจรรย์อย่างสง่าผ่าเผย

“หยุดอยู่ตรงนั้น ที่นี่เป็นเขตส่วนบุคคล”

“หากไม่ได้รับอนุญาต ห้ามผู้ใดเข้าไปเด็ดขาด”

หนึ่งในยามลาดตระเวนสังเกตเห็นเขาเข้า

ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ราวกับมนุษย์จริงๆ ไม่มีผิด

อาวุธของเหล่ายามถูกยกขึ้นมาข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงชัดเจนว่าหากสวีเฟิงไม่ยอมถอยออกไป

สถานการณ์คงกลายเป็นความรุนแรงในไม่ช้า

แต่ถึงอย่างนั้น สวีเฟิงก็ยังคงสงบนิ่ง

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาอีกด้วย

“หึ…แค่ยามลาดตระเวนตัวเล็กๆ ยังกล้าขวางทางข้า?”

สวีเฟิงจ้องพวกยามด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ผู้พิทักษ์แห่งสถานศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้อนุญาตให้ข้าเข้ามาที่นี่”

“หลังจากผ่านพิธีชำระล้างสำเร็จ ข้ายังได้รับสิทธิ์ให้เก็บสมุนไพรบางส่วนอีกด้วย”

“แต่พวกเจ้ากลับมาขวางทางข้า?”

“หรือว่าพวกเจ้ากำลังคิดจะขัดขวางการเติบโตของข้า”

“และป้องกันไม่ให้ข้ากลายเป็นกำลังสำคัญของสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งบททดสอบกัน?”

เหล่ายามลาดตระเวนชะงักไปชั่วขณะเห็นได้ชัดว่า พวกมันสับสนกับการระเบิดอารมณ์ของสวีเฟิงอย่างมาก

ดูเหมือนยามลาดตระเวนกำลังพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ

แต่สวีเฟิงจะปล่อยให้มันมีเวลาคิดได้อย่างไร?

ในการตบตาคนอื่น สิ่งสำคัญที่สุดคือการแสดงท่าทีให้เหนือกว่าและมั่นใจเข้าไว้

และสิ่งที่คนส่วนใหญ่มักลืมก็คือ

“อย่าเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้คิด”

เพราะยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไร คำโกหกก็ยิ่งมีโอกาสแตกมากขึ้นเท่านั้น

“อะไร? หรือพวกเจ้าไม่เชื่อข้า?”

สวีเฟิงยังคงแสดงท่าทีหยิ่งผยอง พร้อมกางแขนออกอย่างโอหัง

“ใช้ตาของพวกเจ้ามองให้ดี”

“ไม่เห็นหรือว่าข้าผ่านพิธีชำระล้างมาแล้ว?”

“หรือคิดว่าข้ากล้าพอจะเอานามของผู้พิทักษ์แห่งสถานศักดิ์สิทธิ์มาแอบอ้างหลอกคนอื่น?”

แม้ยามลาดตระเวนจะยังคงสงสัยอยู่บ้าง

แต่มันก็หรี่ตาลง ก่อนจะเริ่มตรวจสอบสวีเฟิงอย่างละเอียดมากขึ้น

ไม่กี่วินาทีต่อมา

สีหน้าของยามลาดตระเวนก็เปลี่ยนไปทันทีเพราะมันมองเห็น “สภาวะหลังผ่านพิธีชำระล้าง” บนตัวของสวีเฟิงจริงๆ

ความลังเลเริ่มปรากฏขึ้นบนสีหน้าของยามลาดตระเวน

เห็นได้ชัดว่ามันกำลังไม่แน่ใจว่าควรจัดการอย่างไรต่อ

ขณะเดียวกัน สวีเฟิงก็เริ่มสบถในใจอย่างเงียบๆ

‘บัดซบ การผ่านพิธีชำระล้างเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์และเกิดขึ้นได้ยากมาก’

‘ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรสิ’เดิมที เขาหวังว่าด้วยท่าทีโอหังของตัวเองรวมถึงหลักฐานว่าเขาผ่านพิธีชำระล้างมาแล้ว

จะทำให้ยามพวกนี้ยอมเปิดทางทันที โดยไม่คิดตรวจสอบเพิ่มเติม

เพราะถ้ามีใครไปเช็กข้อมูลจริงๆ ล่ะก็คำโกหกของเขาแตกแน่นอน

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ

ยามลาดตระเวนยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

‘เฮ้อ…ดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกแล้วสินะ’ สวีเฟิงพึมพำในใจอย่างจนปัญญา

สวีเฟิงแค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ

ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า แล้วตะโกนใส่พวกยามลาดตระเวนทันที

“ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่”

“แต่เวลาของข้ามีจำกัด”

“ข้าจะเข้าไปเก็บสมุนไพรเดี๋ยวนี้”

“ส่วนพวกเจ้าก็ใช้เวลานั้นไปตรวจสอบข้อมูลของข้าได้เลย”

“ยังไงข้าก็อยู่ที่นี่ ไม่ได้หนีไปไหนอยู่แล้ว”

คำพูดของเขา แทบไม่ต่างจากการบอกว่า

เขายินดีอยู่ภายใต้การควบคุมตัวและหากถูกจับได้ว่าโกหก พวกยามก็สามารถลงโทษเขาได้ทุกเมื่อ

แต่ในทางกลับกันหากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง

การปล่อยให้เขาเข้าไปเก็บสมุนไพรล่วงหน้า ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรเลย

เพราะมันคือสิทธิ์ที่เขาได้รับหลังจากผ่านพิธีชำระล้างอยู่แล้ว

“ได้…เจ้าสามารถเข้าไปได้”

“แต่ก่อนที่ข้อมูลจะได้รับการยืนยัน เจ้าจะยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากสวน”

ยามลาดตระเวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์เช่นเดิม

‘ฮ่า ๆ ๆ สำเร็จ!’

สวีเฟิงแทบระเบิดเสียงหัวเราะออกมาภายในใจ

แต่ภายนอก เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับอย่างสงบนิ่งเท่านั้น