บทที่ 8  การเก็บเกี่ยว

บทที่ 8  การเก็บเกี่ยว

เมื่อเสียงโห่ร้องดังขึ้น ผู้คนรอบข้างก็เริ่มเฝ้าอยู่ที่หน้าหลุมน้ำแข็งของตัวเอง รอให้ปลาตัวใหญ่โผล่ออกมา

หลังจากนั้นไม่นานหลี่หูก็ตะโกนขึ้นด้วยความประหลาดใจว่า

“ดูสิ หลุมของข้ามีปลาขึ้นมาแล้ว!”

ยังไม่ทันพูดจบหลี่หูก็ใช้ฉมวกไม้ไผ่แทงลงไปทันที ผิวน้ำเปลี่ยนเป็นสีแดง เมื่อหลี่หูยื่นมือลงไปในน้ำแข็งก็สามารถดึงปลาตัวใหญ่เหมือนของ มู่เฟิง ขึ้นมาได้

ปลาตัวใหญ่ขนาดพอๆกับ มู่เฟิง ที่พึ่งแทงขึ้นมา มันดิ้นไปดิ้นมาไม่กี่ครั้งก่อนจะสิ้นลม

ผิวทะเลสาบนั่นหนาวเน็บมาก เมื่อปลาตายมันตัวแข็งอย่างรวดเร็ว

หลี่หูรู้สึกตื่นเต้นเขามองไปที่ มู่เฟิง และพูดว่า

“จับปลาได้จริงๆ!เผ่าของเราไม่ขาดแคลนอาหารแล้ว!”

“อืม!” มู่เฟิง พยักหน้าและมองไปที่ปลาตัวใหญ่ เขาประเมินคร่าวๆน้ำหนักของมันประมาณ 10 -20 จิน เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าปลาที่นี่จะตัวใหญ่ขนาดนี้!”

ไม่รอให้เขาพูดจบคนอื่นๆก็เริ่มโห่ร้อง “พวกเจ้าดูสิข้าก็จับได้ 1 ตัวเหมือนกัน!”

“ฮ่าๆๆ มาดูเร็วเข้าข้าเองก็ได้ปลาเช่นกัน!”

“รีบมาช่วยข้าหน่อยทางนี้ปลาตัวใหญ่มากข้าลากขึ้นมาไม่ไหว!”

………

เสียงตะโกนและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องอย่างต่อเนื่อง

หมิงกวง และหลี่หูมองปลาตัวใหญ่ที่จับขึ้นมาทีละตัวใบหน้าของพวกเขาแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น พวกเขาตะโกนโวกเวกโวยวายไปมาขณะที่จับปลา

ไป๋หยา ดีใจตื่นเต้นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้มและโห่ร้องเช่นเดียวกัน

“พี่ มู่เฟิง ช่างร้ายกาจจริงๆท่านคิดวิธีนี้ได้อย่างไร!”

มู่เฟิง ยิ้มและตอบกลับไปว่า “ตราบใดที่สามารถแก้ปัญหาเรื่องอาหารของเผ่าได้ก็เพียงพอแล้ว”

“ข้าเองก็จะจับมันด้วยเช่นกัน!” ไป๋หยา กล่าวดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เตรียมยกฉมวกไม้ไผ่ในมือขึ้น

“อื้ม!” มู่เฟิง พยักหน้า “ปลาตัวต่อไปที่โผล่ออกมาข้าจะให้เจ้าเป็นคนลงมือ!”

“เย้!” ดวงตากลมโตของนางเมื่อเวลายิ้มหรี่ลงเป็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว และงดงามอย่างบอกไม่ถูก

“ข้าเก่งมากนะจะบอกให้!”

ไม่นานหลุมน้ำแข็งที่ทั้งสองคนเฝ้าก็ปรากฏปากปลาที่ใหญ่กว่าเมื่อครู  มู่เฟิงก้มตัวลงและส่งสัญญาณให้กับ ไป๋หยา

เมื่อได้รับสัญญาณแล้ว ไป๋หยา  พยายามใช้แรงทั้งหมดทิ่มไม้ไผ่ลงไปอย่างรวดเร็ว!

แต่ไม่รู้เพราะว่าใช้แรงเกินไปหรือผิวน้ำแข็งลื่นเกินไป  ไป๋หยา พุ่งเข้าไปในหลุมน้ำแข็งทันที ราวกับว่าจะตกลงไปในนั้น

“ไป๋หยา!”  มู่เฟิง รู้สึกชาไปถึงหนังศีรษะเขารีบโผกอด ไป๋หยา เอาไว้แล้วล้มลงกับพื้น

การช่วยเหลือชีวิตคนอย่างเร่งด่วน  มู่เฟิง จึงไม่ได้ทันระวังเขากดตัวของหญิงสาวภายใต้ร่างของเขามือของเขาจับอยู่ที่หน้าอกของนาง แม้ว่าจะมีขนสัตว์อยู่ระหว่างกลางแต่ยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นและยืดหยุ่น

“อ๊าาา” มู่เฟิง กรีดร้อง เขาเพิ่งมีปฏิกิริยาตอบกลับรีบดึงมือออกแล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาอยากที่จะยื่นมือออกไปเพื่อดึง ไป๋หยา ลุกขึ้นแต่เขากลับหดมืออย่างลังเล

ใบหน้าเล็กๆของไป๋หยาเองก็แดงระเรื่อ ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามอง มู่เฟิง โดยตรง  นางปัดน้ำแข็งบนตัวพลางมองไปที่หลุมน้ำแข็งแล้วอุทานว่า

“พี่ มู่เฟิง เร็วเข้า ฉมวก!”

พูดจบนางก็กระโจนเข้าใส่อีกครั้งคอเสื้อหนังของ ไป๋หยา เปิดออก ราวกับแสงแห่งฤดูใบไม้ผลิพุ่งออกมา  มู่เฟิงรีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย

แต่ทันใดนั้นเขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็วคว้า ไป๋หยา เอาไว้ในอ้อมกอดก่อนที่จะหยิบฉมวกไม้ไผ่ที่ลอยอยู่ในโพรงน้ำแข็งมันกำลังที่จะยุบตัวลงไป

เห็นได้ชัดว่า ไป๋หยา นั้นสามารถแทงปลาตัวใหญ่ได้  มู่เฟิง ออกแรงดึงฉมวกขึ้น และรู้สึกได้ว่าแรงต่อต้านมีน้ำหนักมากกว่าตัวที่เขาจับก่อนหน้านี้

“รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า!”  มู่เฟิง ตะโกนเสียงดัง

หลี่หูที่อยู่ด้านข้างไม่ไกลนักกำลังยุ่งอยู่กับการเอาตัวปลาใหญ่ขึ้นมาจากน้ำแข็ง ได้ยินดังนั้นก็ทุบไปที่ปลาที่ยังดิ้นอยู่ เพื่อให้มันสงบลงจากนั้นรีบเดินมาหา  มู่เฟิง ยื่นมือออกไปจับไม้ไผ่ที่อยู่บนผิวน้ำ

“ย่าส์!” หลี่หูตะโกนเสียงดัง เขาใช้แขนข้างเดียวยกปลาตัวใหญ่ที่ไป๋หยาแทงได้ขึ้นมาจากน้ำ

“ใหญ่มาก!”นี่เป็นครั้งแรกที่ ไป๋หยา เห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้นางอดดีใจไม่ไหว ได้แต่กรีดร้อง

“อ๊า ข้าจับปลาตัวใหญ่ที่สุดได้!”

พูดไปนางก็เข้ากอด มู่เฟิง และหัวเราะพร้อมกับกระโดด

“เห็นไหม ข้าจับปลาตัวใหญ่ได้!”

“อื้ม!” มู่เฟิง ถูกหญิงสาวกอดจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาของเขาพยายามเหล่ไปมองที่อื่น “เจ้าแข็งแกร่งมาก!”

หลี่หูตื่นเต้นเช่นกันเขาหัวเราะเสียงดัง หันไปมองรอบๆมีปลาอยู่มากมายหลายตัวในหลุมน้ำแข็งของคนอื่นๆ ดังนั้นอาหารในเผ่าจึงไม่ต้องกังวลไปอีกหลายวัน

“ท่านหัวหน้าเผ่า!”หลี่หูคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มือของเขายกขึ้นสูงและกล่าวด้วยความยินดี

“ท่านหัวหน้าเผ่าขอบคุณที่ชี้แนะ!”

ในเวลานี้ทุกคนรอบข้างเห็นการกระทำของหลี่หู พวกเขาวางฉมวกไม้ไผ่ลงและคุกเข่าเช่นกัน

“ขอบคุณหัวหน้าเผ่าที่ชี้แนะ!”

ไป๋หยา สัมผัสถึงสิ่งที่ผิดปกติจึงตระหนักได้ถึงความจริงจังของสถานการณ์ นางเองก็ปล่อย มู่เฟิง แล้วคุกเข่าตาม

มู่เฟิง เห็นการกระทำของพวกเขาและรู้สึกจนปัญญาเขารีบยื่นมือออกไปพยุงหลี่หูให้ลุกขึ้นแล้วพยุง หมิงกวง กับ ไป๋หยา ขึ้น

“ทุกคนไม่จำเป็นจะต้องทำเช่นนี้พวกเราเป็นเผ่าเดียวกัน ตั้งแต่ยังเด็กข้าเองก็ได้แต่เฝ้ามองและถูกเลี้ยงดูมาโดยพวกท่าน ดังนั้นนี่เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยที่ข้าจะทำให้กับเผ่าเท่านั้น ข้านับถือพวกท่านเป็นทั้งลุงและพี่ชาย!”

“ต่อไปทุกคนไม่ต้องทำความเคารพเช่นนี้อีกและเรียกข้าว่า มู่เฟิง ก็พอ”

ในขณะเดียวกัน มู่เฟิง ก็ถอนหายใจอีกครั้ง

“ดูเหมือนว่าการสนับสนุนความเสมอภาคของทุกคนในสังคมเดิมนี้จะเป็นเรื่องยากมาก!”

ถึงอย่างนั้นทุกคนที่อยู่รอบข้างต่างมีสีหน้าฮึกเหิมและจิตใจเต้นแรง หัวหน้าเผ่าของพวกเขาแตกต่างจากเผ่าอื่นๆ พวกเขายินดีที่จะให้ มู่เฟิง เรียกพวกเขาว่าลุงหรือพี่ชาย

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ชายหนุ่มคนนี้สามารถนำพาพวกเขาไปยังทิศทางที่ถูกต้องได้