บทที่ 7 การขุดน้ำแข็ง

บทที่ 7 การขุดน้ำแข็ง

ภูเขาต้าหลงอยู่ไม่ไกลจากเผ่าต้าเจียง แต่เนื่องจากเผ่าต้าเจียงทุกล้อมรอบด้วยภูเขาทั้ง 3 ด้าน  มู่เฟิง จึงจำเป็นต้องข้ามภูเขาทางเหนือเพื่อไปยังภูเขาต้าหลง

มู่เฟิง จำได้ว่าเมื่อ 2 ปีก่อน  หมิงกวง พาพวกเขามาจับปลาที่ภูเขาต้าหลง แต่ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูร้อน น้ำแข็งในทะเลสาบละลายพวกเขาถือท่อนไม้รอปลาอยู่ริมฝั่งจากนั้นจึงลงไปจับปลา

แต่ครั้งนี้ มู่เฟิง พาพวกเขาไปยังภูเขาต้าหลง เครื่องมือที่นำติดตัวมาด้วยไม่ได้เหมือนก่อน

ก่อนมา มู่เฟิง ได้ให้หลี่หูและ หมิงกวง พาคนไปตัดไม้ไผ่ที่อยู่ด้านหลังภูเขามาไม่น้อยจากนั้นตัดไม้ไผ่จนคมกริบเพื่อทำเป็นฉมวกง่ายๆ

ตลอดทาง มู่เฟิง ถามหมิงกวงอีกครั้งว่า “ใกล้กับเผ่าก็คือป่าน่าจะมีสัตว์ป่าอยู่ด้วยทำไมต้องออกไปหาอาหารที่ไกลๆ”

หมิงกวง ตอบอย่างจนปัญญา “ในป่าใหญ่ที่อยู่ใกล้เผ่า มีสัตว์ป่าอยู่ก็จริงแต่พวกมันเจ้าเล่ห์เกินไปพวกเราจับไม่ได้!”

“จับไม่ได้หรอ?” มู่เฟิง รู้สึกแปลกใจ “มันคือตัวอะไร?”

“ไม่ใช่สัตว์ป่าที่ร้ายกาจอะไรมากมายเพียงแต่ว่ามันวิ่งเร็วมาก มันคือหลินหยาง”

หมิงกวง ส่ายหัว หลินหยางตัวนี้วิ่งเร็วยิ่งกว่ากวางเขาในป่าเสียอีก!”

“หลินหยางจงใจปรากฏตัวใกล้กับเขตการล่าสัตว์ของพวกเรา ตราบใดที่เราเข้าใกล้มันจะหนีออกไป และทำให้เกิดการเคลื่อนไหวซึ่งทำให้สัตว์ป่าตัวอื่นๆรู้ตัว!”

มู่เฟิง รู้สึกประหลาดใจ สัตว์ที่มีชื่อว่าหลินหยางต้องมีไอคิวสูงมาก เมื่อเห็นสีหน้าของ หมิงกวง ก็เห็นได้ชัดว่าทำอะไรกับสัตว์ตัวนี้ไม่ได้

มู่เฟิง พยายามค้นหาคำว่า  หลินหยาง อย่างละเอียดในสมองของเขาไม่นานภาพแพะป่าตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้น มันไม่ต่างจากแพะในชาติที่แล้วสิ่งที่แตกต่างก็คือขนของมันเป็นสีเหลืองอมน้ำตาลแซมสีขาว  3สีที่เด่นชัด และร่างกายดูแข็งแรง

“อืม พวกเราจะเลี้ยงแพะป่าตัวนี้ต่อไป!”  มู่เฟิง พยักหน้าและกล่าว รู้สึกประหลาดใจจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านหัว... มู่เฟิง  ตอนนี้อาหารของเผ่ายังไม่เพียงพอจะเลี้ยงพวกมันได้อย่างไร!”

“ตอนนี้ไม่เพียงพอก็ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะไม่พอเสียหน่อย!” มู่เฟิง หัวเราะ

“วางใจเถอะ วันนี้พวกเราพากันขึ้นภูเขาเพื่อหาอาหารให้เพียงพอก่อนที่จะคิดหาวิธีจับสัตว์ป่าตัวอื่น!”

“อุกะอุกะ” (รับทราบ)

ไม่นานเขาก็มาถึงยอดเขาต้าหลง ภูเขาแห่งนี้มีทะเลสาบขนาดใหญ่จริงๆดูเหมือนสนามฟุตบอลสองแห่งรวมกัน

เมื่อทุกคนมาถึงทะเลสาบ พวกเขาต่างมองกันไปมาสุดท้ายก็หันมามอง มู่เฟิง “มู่…. มู่เฟิง  ที่นี่มีแต่น้ำแข็ง ทำอย่างไรดี?”

ในที่สุดคนในเผ่าก็เริ่มปรับตัว เริ่มจากการเปลี่ยนเรียกหัวหน้าเผ่าเป็นชื่อของ มู่เฟิง แทน

แม้ว่าใบหน้าของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจแต่ดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ง่ายมาก!” มู่เฟิง ยิ้มและพูด “เอามีดกระดูกออกมาแล้วเริ่มเจาะน้ำแข็ง!”

“ทำไมพวกเราถึงต้องทำอะไรแบบนั้น?” หมิงกวง ถามแปลกๆ “เรามาที่นี่เพื่อจับปลาไม่ใช่หรอ?”

มู่เฟิง ไม่ตอบและถามกลับว่า “ปลาอยู่ที่ไหน?”

หมิงกวง นิ่งอึ้ง สักครู่ก็เลยออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “ในน้ำน่ะสิ...แต่ว่าตอนนี้มันเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว…” จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้แล้วร้อง

“ออ ข้าเข้าใจแล้ว!”

มู่เฟิง พยักหน้า “เข้าใจก็ดีแล้วอย่ามัวแต่นิ่งงันไปขุดน้ำแข็งและพยายามอย่าตกลงไปในโพรงน้ำแข็งเองเสียล่ะ!”

“อุกะอุกะ”ฝูงชนเริ่มเจาะน้ำแข็งตามคำสั่งของ มู่เฟิง

ไป๋หยา รู้สึกเหน็บหนาวจนใบหน้าแดงระเรื่อน่ารักมาก นางขยับเข้าไปใกล้กับ มู่เฟิง แล้วพูดว่า

“พี่ มู่เฟิง  แบบนี้จะได้ผลหรอ พวกเราแค่เจาะน้ำแข็งก็ใช่ว่าจะมีปลารออยู่ด้านล่างเสียหน่อย!”

“วางใจเถอะไม่ว่าพวกเราจะขุดน้ำแข็งที่ไหน ตราบใดที่มีโพรงน้ำแข็งปลาก็จะโผล่มา!” มู่เฟิง กล่าวอย่างหนักแน่น

ในเวลาเดียวกันเขาก็คิดในใจ “ถ้าคุณเคยตกปลาในฤดูหนาวของทะเลสาบซากันในภาคตะวันออกเฉียงเหนือจะไม่น่าแปลกใจเลย!”

“ทำไมล่ะ?” ดวงตากลมโตยังคงกะพริบตาปริบๆถามอยู่ข้างๆ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเย็นของผิวทะเลสาบหรือไม่ ดวงตาของ ไป๋หยา ปกคลุมไปด้วยหมอก

“เพราะปลาที่ถูกแช่แข็งในน้ำ จะรู้สึกเบื่อและจะออกมาสูดอากาศในจุดที่อากาศถ่ายเท!”

“เป็นแบบนี้นี่เอง!” ไป๋หยา คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “งั้นข้าอยู่กับท่านตรงนี้ได้หรือไม่”

“ได้สิ!” มู่เฟิง หัวเราะ “เราจะรอตรงโพรงน้ำแข็งตรงนี้เพื่อรอปลาโผล่ออกมา!”

“เย้!”

หลังจากนั้น คน 40-50 คนก็ขุดหลุมน้ำแข็งสำเร็จและเก็บมีดกระดูกก่อนที่จะหันมามอง มู่เฟิง

“มู่เฟิง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร?”หลี่หูและ หมิงกวง ถามพร้อมกัน

“ตอนนี้แค่รอให้ปลาโผล่ออกมาเราก็ใช้ฉมวกไม้ไผ่ของเราก็พอ”

“แต่ปลามันจะโง่ขนาดมาปรากฏตัวให้เราเห็นเลยเหร….” หมิงกวง ยังพูดไม่ทันจบ หลุมน้ำตรงหน้าของเขาก็มีการเคลื่อนไหว

ปากปลาขนาดเกือบครึ่งกำปั้นปรากฏขึ้นในโพรงน้ำแข็งและเริ่มหายใจ

หมิงกวง ตกตะลึงไปครู่หนึ่งราวกับไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง

“อ๊าาา” ไป๋หยา อุทานออกมาแล้วมองไปที่โพรงน้ำแข็ง

“มีปลาจริงๆด้วย!”

มู่เฟิง หยิบฉมวกไม้ไผ่ขึ้นและรีบวิ่งไปทาง หมิงกวง จากนั้นแทงฉมวกลงไปที่ปากของปลา

“พรูด!”มีเสียงอู้อี้ดังขึ้น  มู่เฟิง รู้สึกเพียงฝ่ามือของเขาสั่นระริกคนอื่นๆมองไปที่ มู่เฟิง อย่างประหม่า เขาก้มตัวลงมองไปที่โพรงน้ำแข็ง

“ไม่โดนงั้นหรอ?” ไป๋หยา ตึงเครียด ดวงตาชุ่มฉ่ําเต็มไปด้วยความคาดหวัง

คาดไม่ถึงว่าจู่จู่ มู่เฟิง ก็คุกเข่าลงและยื่นมือเข้าไปในโพรงน้ำแข็งแล้วร่างบางอย่างขึ้นมาจากผิวน้ำ จากนั้นทรุดตัวลงนั่งบนน้ำแข็ง

ปลาตัวใหญ่กระโดดดีดไปมาอยู่บนน้ำแข็งซึ่งมีความยาวประมาณ 1 เมตร

เมื่อเห็นว่าปลาตัวใหญ่เกือบจะดิ้นตกลงไปในโพรงน้ำแข็ง  หมิงกวง ที่อยู่ด้านข้างรีบคว้าฉมวกไม้ไผ่ที่อยู่ด้านข้างแทงลงบนตัวปลาอย่างรวดเร็ว

ปลาตัวใหญ่กระโดดดิ้นอีก 2-3 ครั้งก่อนที่จะนอนนิ่งบนน้ำแข็งไม่ขยับเขยื้อน

“อูววว”ฝูงชนโห่ร้อง “มีปลาจริงๆด้วย!”