บทที่ 2 กระท่อมในป่าและแม่มดน้อยแห่งพงไพร

บทที่ 2 กระท่อมในป่าและแม่มดน้อยแห่งพงไพร

ทว่า ก่อนที่จะเริ่มฝึกฝนเวทมนตร์ ฉันต้องพักผ่อนให้เต็มอิ่มเสียก่อน~

"อ๊า~~"

เมื่อเดินออกจากห้องใต้ดิน ไอแซกก็มายืนบิดขี้เกียจสุดตัวอยู่ภายในห้องนอน จากนั้นเขาจึงถอดเสื้อคลุมและหมวกพ่อมดออก ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงและเข้าสู่นิทราอย่างล้ำลึก

ในห้วงความฝัน ละอองเวทมนตร์ได้แผ่ซ่านออกจากกระดูกสันหลังของไอแซก มันคอยปรับเปลี่ยนโครงสร้างร่างกายของเขาอย่างเงียบเชียบ...

"หง่าง~ หง่าง~"

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงระฆังจากโบสถ์ประจำหมู่บ้านได้ปลุกไอแซกให้ตื่นจากภวังค์ เขาฝืนร่างลุกจากเตียงเดินตรงไปยังหน้าต่างแล้วเลื่อนผ้าม่านเปิดออก มือขวาพาดขึ้นบดบังแสงแดดเล็กน้อยขณะทอดสายตามองสำรวจอาณาเขตของตนเอง

ใช่แล้ว อาณาเขต

แม้จะไร้ซึ่งสิทธิ์ในการสืบทอด ทว่าการเกิดมาในชาติตระกูลขุนนางก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสิ้นเนื้อประดาตัวเสียทีเดียว หลังจากแยกตัวออกมาเป็นอิสระจากตระกูล ตาเฒ่าโซโลมอนก็ยังคงมอบบรรดาศักดิ์บารอนและดินแดนผืนหนึ่งให้แก่เขา ซึ่งก็เพียงพอให้เขาใช้ชีวิตที่เหลือไปวันๆ ได้อย่างสุขสบายไร้กังวล

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นอาณาเขต ทว่าแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีประชากรราวสองถึงสามร้อยคนกับที่ดินทำกินอีกไม่กี่แปลง พร้อมด้วยปราสาทหลังย่อมๆ อีกหนึ่งหลังเท่านั้น หากจะเรียกว่าเป็นลอร์ดขุนนางผู้ครองนคร ดูเหมือนเขาจะเหมาะกับคำว่าเศรษฐีที่ดินเสียมากกว่า

อันที่จริงเขาควรจะได้รับดินแดนที่กว้างขวางกว่านี้ เพราะตระกูลโซโลมอนกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นและมีที่ดินเหลือเฟือพอให้จัดสรร การมอบดินแดนระดับบารอนให้เขานั้นถือเป็นเรื่องกล้วยๆ

ทว่าทั้งข้อดีและข้อเสียต่างก็เป็นผลพวงมาจากคำว่ากำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นนี่แหละ

ในเวลานี้ขุมกำลังของตระกูลโซโลมอนกำลังแข็งแกร่งและมีโอกาสที่จะขยับขยายขึ้นไปเป็นระดับเอิร์ล ดังนั้นการแบ่งแยกดินแดนในยามนี้จึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้โดยปริยาย ท้ายที่สุดแล้ว มีเพียงการรวมศูนย์อำนาจเท่านั้นจึงจะสามารถทำการใหญ่ให้ลุล่วงได้

อย่างไรก็ตาม ไอแซกก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับเรื่องนี้แต่อย่างใด เพราะแต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยมีความทะเยอทะยานในด้านนั้นอยู่แล้ว ดินแดนขนาดเล็กก็มีข้อดีของมัน อย่างน้อยมันก็ปลอดภัย สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางอาณาเขตของตระกูลโซโลมอน ทั้งยังแร้นแค้นและยากต่อการเข้าโจมตี ซึ่งนั่นก็ทำให้ไอแซกมีเวลามากพอที่จะพัฒนาตัวเอง

ไอแซกตระหนักดีว่านี่คือโลกแห่งพลังเหนือธรรมชาติ ที่ซึ่งความแข็งแกร่งส่วนบุคคลมีความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อเขามีพลัง อำนาจก็ย่อมจะตามมาเองตามธรรมชาติ

สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือสภาพแวดล้อมที่สงบสุขมั่นคง เพื่อค่อยๆ สั่งสมความแข็งแกร่งโดยอาศัยนิ้วทองคำของเขา ขอเพียงแค่เก็บตัวเงียบๆ ไม่ทำตัวโดดเด่นก็พอ!

แต่จะว่าไปแล้ว...

"จุ๊ จุ๊~" เมื่อทอดสายตามองไปยังทุ่งสมุนไพรที่เป็นของเขา มุมปากของไอแซกก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น พื้นที่แห่งนี้ล้วนถูกปลูกประดับไปด้วยหญ้าจันทร์เงิน ซึ่งเป็นหนึ่งในส่วนผสมหลักสำหรับปรุงยาลับของอัศวิน ความต้องการในท้องตลาดมีสูงและราคาก็ค่อนข้างแพง ดังนั้นผลกำไรจึงถือเป็นกอบเป็นกำไม่ใช่น้อย

ทันใดนั้น...

"หืม?!" รูม่านตาของไอแซกหดเกร็งลงอย่างฉับพลัน ทางด้านซ้ายมือภายนอกปราสาท มีผืนป่า... โผล่ขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?

[กระท่อมในป่า อุทิศตนเพื่อให้บริการแก่พ่อมดทุกท่าน ก่อตั้งขึ้นโดยแม่มดน้อยแห่งพงไพรผู้ยิ่งใหญ่ รับซื้อและจัดจำหน่ายสิ่งของตลอดจนความรู้ทุกแขนงที่เกี่ยวข้องกับพ่อมด ที่ใดมีพ่อมด ที่นั่นย่อมมีพงไพร ที่ใดมีพงไพร ที่นั่นย่อมมีกระท่อมในป่า]

เมื่อสัมผัสได้ถึงข้อมูลที่จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว ไอแซกก็หรี่ตาลงและกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพบกับสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่า เห็นได้ชัดว่าพงไพรแห่งนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นมาในวันนี้ ทว่าแปลกประหลาดเหลือเกินที่กลับไม่มีใครใส่ใจมันเลยแม้แต่น้อย

หากจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ใช่ว่าไม่มีใครใส่ใจ แต่เป็นเพราะแนวคิดเรื่อง [พงไพร] ได้ถูกฝังรากลึกลงไปในการรับรู้ของพวกเขา ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว สิ่งนี้สามารถสังเกตได้จากเส้นทางการลาดตระเวนของทหารยามประจำปราสาท ตำแหน่งเดิมของพงไพรแห่งนั้นคือทุ่งสมุนไพร ซึ่งตามปกติแล้วพวกเขาจะต้องเดินเข้าไปเพื่อตรวจตรา

ทว่าผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่า ตอนนี้พวกเขากลับเปลี่ยนเส้นทางไปลาดตระเวนอยู่บริเวณรอบนอกของพงไพรแล้วจึงเดินกลับมา ยิ่งไปกว่านั้น ทุ่งสมุนไพรดั้งเดิมก็ยังอันตรธานหายไปอย่างลึกลับ ความสูญเสียในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย มันกินพื้นที่ไปถึงหนึ่งในสามของ... หืม?

ทันใดนั้น แววตาอันตึงเครียดของไอแซกก็พลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย เพราะหลังจากที่สังเกตดูอย่างละเอียด เขาก็พบว่าพื้นที่ส่วนใหญ่ที่หายไปนั้นคือทุ่งสมุนไพรที่อยู่นอกอาณาเขตของเขา ซึ่งนั่นก็คือทุ่งสมุนไพรของตระกูลโซโลมอน ที่ในทางนิตินัยแล้วถือเป็นทรัพย์สินของพี่ชายคนโตของเขานั่นเอง

ถ้าอย่างนั้นก็...

ไม่เป็นไรหรอก

หลังจากจ้องมองพงไพรแห่งนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ไอแซกก็จัดการล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนไปสวมชุดคลุมพ่อมด แล้วก้าวเดินออกจากประตูไปพร้อมกับหมวกพ่อมดที่เหน็บไว้ข้างเอว เขาตัดสินใจว่าจะขอศึกษาคาถาเวทมนตร์ของตัวเองดูก่อน จากนั้นค่อยแวะไปที่กระท่อมในป่าเพื่อดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นกันแน่

"นายน้อยไอแซก"

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องนอนออกมา ชายชราในชุดสูทสีดำก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ชายชราผู้นี้มีนามว่า สมิธ แฮงค์ เขาเป็นอดีตทหารผ่านศึกผู้มากประสบการณ์ของตระกูลโซโลมอน เช่นเดียวกับเหล่าทหารยามทั้งสิบนายที่กำลังลาดตระเวนอยู่ภายนอก เขาได้ติดตามมารับใช้ไอแซกตั้งแต่ตอนที่ตระกูลทำการแบ่งแยกทรัพย์สิน

เขาคือหนึ่งในกำลังคนเพียงน้อยนิดที่ถูกจัดสรรมาให้เป็นกรณีพิเศษ

"มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?" ไอแซกเอ่ยถามด้วยความสงสัย แม้ว่าสมิธจะเป็นผู้คุ้มกันที่ทางตระกูลจัดหามาให้ แต่อย่างไรเสียสถานที่แห่งนี้ก็คือปราสาท เขาจึงไม่จำเป็นต้องมาคอยตามติดแจขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งในระดับอัศวิน ต่อให้มีนักลอบสังหารบุกเข้ามา เขาก็สามารถพุ่งทะยานจากทุกซอกทุกมุมของปราสาทมาถึงตัวไอแซกได้ในพริบตา

อัศวินในโลกใบนี้ไม่ได้ไร้ขีดความสามารถเหมือนอย่างในนิยายเกี่ยวกับพ่อมดที่เขาเคยอ่านในชาติก่อน เส้นทางของอัศวินก็นับเป็นอีกหนึ่งวิถีทางสู่พลังเหนือธรรมชาติที่แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง แม้ว่าพวกเขาจะถือกำเนิดขึ้นมาจากน้ำมือของเหล่าพ่อมด แต่ในปัจจุบันพวกเขาไม่ได้มีความด้อยไปกว่าพวกพ่อมดเลยแม้แต่น้อย

แต่น่าเสียดายที่ไอแซกเกิดมาพร้อมกับร่างกายที่อ่อนแอขี้โรค การฝึกฝนในวิถีแห่งอัศวินมีแต่จะทำให้เขาเหนื่อยตายเสียเปล่าๆ!

มิฉะนั้น การเลือกเดินบนเส้นทางของอัศวินก็ถือเป็นทางเลือกที่ดีไม่เลวเลยทีเดียว

แน่นอนว่าการเป็นพ่อมดย่อมดีกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับพ่อมดแห่งตำนาน ความเข้ากันได้ของมันกับนิ้วทองคำที่เขามีนั้นช่างสูงส่งจนน่าเหลือเชื่อ!

"นายน้อยกลายเป็นพ่อมดแล้วจริงๆ หรือขอรับ?" สมิธมองดูไอแซกด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อวานนี้ ตอนที่ไอแซกบอกกับเขาว่าจะไปประกอบพิธีกรรมเพื่อก้าวขึ้นเป็นพ่อมด เรื่องนั้นทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวนอยู่ไม่น้อย เหตุผลก็ง่ายๆ เป็นเพราะอัตราการเสียชีวิตของบรรดาพ่อมดนั้นอยู่ในระดับที่สูงลิ่วจนน่าตกใจนั่นเอง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่ามันเป็นพิธีกรรมที่เก็บตกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

"ใช่แล้ว ฉันทำสำเร็จ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไอแซกก็แย้มยิ้มพร้อมกับชูมือขวาขึ้น เปลวเพลิงสีเขียวขนาดเท่าเมล็ดถั่วพลันลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วของเขา นี่คือเวทมนตร์ของเขาเอง

"ซี๊ด~~" สมิธสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มอันปลาบปลื้มใจ เขาค้อมศีรษะลงต่ำและเอ่ยแสดงความยินดีออกมาจากใจจริง "ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับ นายน้อย"

"ใช่แล้ว ฉันบอกนายแล้วไงว่าฉันจะต้องทำสำเร็จ" ไอแซกกล่าวด้วยความมั่นใจ

สมิธพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ยถาม "เช่นนั้น นายน้อยขอรับ เราจำเป็นต้องแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านผู้นำตระกูลและคนอื่นๆ ทราบด้วยหรือไม่ขอรับ?"

"ตอนนี้ยังก่อน" ไอแซกส่ายหน้า "รอไปก่อนอีกสักพักเถอะ อย่างไรเสียอีกหนึ่งเดือนเราก็ต้องกลับไปอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยสร้างความประหลาดใจให้พวกเขาดีกว่า"

สมิธพยักหน้ารับและไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เขาเพียงแค่เดินตามหลังไอแซกไปอย่างเงียบๆ

การสร้างความประหลาดใจนั้นเป็นเพียงเรื่องรอง แต่จุดประสงค์หลักที่แท้จริงก็คือการรอจนกว่าเขาจะก้าวขึ้นเป็นพ่อมดอย่างเป็นทางการเสียก่อน ไม่ว่าเรื่องใดการทำตัวให้รอบคอบและหนักแน่นเข้าไว้ย่อมเป็นสิ่งที่ถูกต้องเสมอ

และอีกอย่าง...

ไอแซกลอบปรายตามองสมิธที่เดินตามอยู่เบื้องหลัง แม้แต่ชายผู้นี้ก็ยังไม่ตระหนักถึงความผิดปกติของพงไพรแห่งนั้นเลย ของสิ่งนั้นมันต้องมีอะไรบางอย่างแอบแฝงอยู่จริงๆ สินะ~

ระหว่างทางที่เดินไปยังห้องรับประทานอาหาร ไอแซกก็ไม่ได้ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เขาเปิดหน้าต่างสถานะส่วนตัวขึ้นมาเพื่อตรวจสอบดูว่านิ้วทองคำของเขามีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นหรือไม่หลังจากที่ก้าวขึ้นเป็นพ่อมด แม้ว่าการเพิ่มอัตราความสำเร็จได้อย่างไร้ขีดจำกัดจะสร้างความพึงพอใจให้เขาอย่างล้นเหลือแล้วก็ตาม แต่มันคงจะดียิ่งกว่านี้หากความสามารถของมันถูกยกระดับให้แข็งแกร่งขึ้นไปอีก

ทว่าน่าเสียดายที่นิ้วทองคำยังคงเหมือนเดิมทุกประการ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ มากนัก

——

การผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจปีศาจ 14% +

โพชั่นสกัดแก่นแท้สายเลือด 51% +

หัตถ์แห่งพระเจ้า 42% +

——

สองรายการแรกคือคาถาเวทมนตร์ที่ไอแซกกำลังเรียนรู้อยู่ในปัจจุบัน ตัวเลขเปอร์เซ็นต์แสดงถึงระดับความเชี่ยวชาญที่เขามี ส่วนเครื่องหมาย '+' ที่อยู่ด้านหลังนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับอัปเกรดเพิ่มแต้ม แต่มีไว้เพื่อกดย่อขยายรายละเอียด

เมื่อกดขยายออกมา มันจะแสดงเนื้อหาส่วนของเวทมนตร์ที่ไอแซกยังไม่เข้าใจในเวลานี้ เพื่อช่วยให้เขาสามารถตรวจสอบจุดบกพร่องและเติมเต็มช่องโหว่เหล่านั้นให้สมบูรณ์

รายการที่สามคืออสูรรับใช้และเวทมนตร์ติดตัวที่เขากำลังบ่มเพาะขึ้นมาหลังจากการประกอบพิธีกรรม พ่อมดทุกคนล้วนครอบครองสิ่งเหล่านี้ และอสูรรับใช้ตลอดจนเวทมนตร์ติดตัวที่แต่ละคนได้รับหลังจากก้าวขึ้นเป็นพ่อมดก็ย่อมแตกต่างกันออกไป เพียงแค่ชั่วข้ามคืนมันก็เพิ่มขึ้นมาถึงสี่สิบสองเปอร์เซ็นต์แล้ว และนั่นเป็นเพียงการปล่อยให้มันบ่มเพาะเติบโตเองตามธรรมชาติเท่านั้น ถือได้ว่าประสิทธิภาพของมันอยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว หากได้ศึกษาคาถาเวทมนตร์เพิ่มเติมอีกสักหน่อย การบ่มเพาะก็คงจะเสร็จสมบูรณ์ภายในคืนนี้เป็นแน่