บทที่ 34 โซออนมายา?
บทที่ 34 โซออนมายา?
บทที่ 34 โซออนมายา?
คำประกาศของกรรมการดังก้องไปทั่วสนาม หลังจากเงียบกริบไปชั่วอึดใจ เสียงเชียร์ราวกับคลื่นสึนามิก็ระเบิดดังสนั่นมาจากอัฒจันทร์
“ทำได้เยี่ยมมาก! สุดยอดไปเลย!”
“นี่แหละการต่อสู้ที่คู่ควรแก่การรับชม!”
“อุจิวะ ชิกะ เอาชนะพลเรือโทแห่งศูนย์บัญชาการได้จริง ๆ ด้วย... พลเรือโทนั่นของปลอมรึเปล่าวะ?”
“หุบปากไปเลย! ชั้นรู้จักพลเรือโทคนนั้นดี ฝีมือเขาระดับท็อปในบรรดาพลเรือโทเลยนะโว้ย!”
“ไม่ว่าจะยังไง วันนี้พวกเราก็ได้เป็นสักขีพยานการถือกำเนิดของตำนานแล้ว”
“ชิกะ! ชั้นอยากมีลูกกับนายจังเลย!”
...
เทียบกับผู้ชมที่กำลังคลั่งไคล้เบื้องล่าง เหล่านายทหารระดับสูงบนแท่นประธานกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก... แน่นอนว่าเป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น
อาคาอินุตบพนักเก้าอี้เสียงดังปัง ประกาศด้วยน้ำเสียงที่ห้ามใครปฏิเสธ
“ชั้นต้องการตัวอุจิวะ ชิกะ!”
อาโอคิจิไม่เล่นด้วย เขาเท้าคางตามเดิมแล้วถามกลับสั้น ๆ
“เหตุผล?”
แขนขวาของอาคาอินุเปลี่ยนสภาพเป็นแมกม่า หยดลาวาร้อนระอุหยดลงพื้นส่งเสียงฉ่าและควันดำโชยคลุ้ง เขาตอบเสียงเย็น
“เพราะชั้นคือพลเรือเอก”
อาโอคิจิแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน แขนของเขาเองก็เริ่มแปรสภาพเป็นน้ำแข็ง แผ่ไอเย็นยะเยือกออกมา เขาไม่คิดจะไว้หน้าอาคาอินุแม้แต่น้อย จ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วพูดเน้นทีละคำ
“งั้นชั้นก็เป็นพลเรือเอกเหมือนกัน... นายบอกว่าอยากได้ แล้วชั้นต้องประเคนให้งั้นสิ?”
“ดูเหมือนแกจงใจจะขัดขาชั้นสินะ?”
“เหอะ... ใครจะไปกล้าขัดขาคนอย่างแก? คนที่สั่งฆ่าชาวบ้านบริสุทธิ์ทั้งลำเรืออย่างแกน่ะ?”
“ทำตัวเป็นเด็กไปได้ เพื่อความยุติธรรม การเสียสละเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
“เหลวไหลสิ้นดี! สังหารผู้บริสุทธิ์เรียกว่าความยุติธรรมตรงไหน?!”
ทั้งสองคนเริ่มมีอารมณ์รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สถานการณ์ทำท่าจะบานปลายจนควบคุมไม่อยู่ คิซารุที่นั่งอยู่ใกล้ที่สุดกลับไม่มีทีท่าจะห้ามทัพ หนำซ้ำร่างกายยังเริ่มกลายเป็นอนุภาคแสง เตรียมตัวชิ่งหนีเป็นคนแรกถ้าเกิดการตะลุมบอนขึ้น
เซ็นโงคุยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด นักเรียนข้างล่างจะคิดยังไง? ศักดิ์ศรีของกองทัพเรือจะเอาไปไว้ที่ไหน? ใบหน้าเขามืดครึ้ม ตวาดเสียงต่ำอย่างเกรี้ยวกราด
“พอได้แล้ว! อยากจะสร้างความอับอายให้กองทัพเรือหรือไง?!”
สิ้นเสียง ออร่าที่แฝงด้วยสายฟ้าสีดำก็ระเบิดออกมาจากร่างของเซ็นโงคุ เพื่อสยบสถานการณ์ให้เร็วที่สุด เขาจึงใช้ ‘ฮาคิราชันย์’ กดดันทันที... ในฐานะจอมพลผู้บัญชาการสูงสุด ฮาคิราชันย์ของเซ็นโงคุย่อมไม่ธรรมดา
อาคาอินุและอาโอคิจิที่เป็นเป้าหมายหลักของแรงกดดันนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ทั้งคู่จำต้องสงบปากสงบคำลง
เมื่อเห็นทั้งสองเงียบลงแล้ว เซ็นโงคุก็คลายฮาคิราชันย์ แล้วพูดเสียงเย็น
“เรื่องสังกัดหลังเรียนจบ ห้ามใครเข้าไปแทรกแซงทั้งนั้น... อุจิวะ ชิกะ จะเป็นคนเลือกเอง!”
อาคาอินุอยากจะแย้งต่อ แต่ซึรุที่นั่งเงียบมาตลอดปรายตามองเขาด้วยสายตาเย็นชา เห็นดังนั้นเขาจึงจำต้องกลืนคำพูดลงคอ ต่อให้เขาจะหัวรั้นแค่ไหน ก็ไม่อาจงัดข้อกับทั้งเซ็นโงคุและซึรุพร้อมกันได้
ยังไงซะ กองทัพเรือในตอนนี้ก็ยังตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของ ‘สายพิราบ’ เขาทำได้เพียงอดทนไปก่อน อาคาอินุกำหมัดแน่น คิดด้วยความเจ็บใจ
‘บ้าเอ๊ย... ถ้าเพียงแต่ชั้นได้เป็นจอมพลเรือล่ะก็...’
ความขัดแย้งของสองพลเรือเอกไม่ได้กระทบกิออนแม้แต่น้อย ในเวลานี้สายตาของเธอจับจ้องไปที่ชิกะกลางเวทีเพียงคนเดียว เธออยากจะวิ่งลงไปกอดเขาให้แน่น ๆ ช่างหัวเงื่อนไขข้อเดียวอะไรนั่นเถอะ ต่อให้เป็นสิบข้อเธอก็ยอม
เธอตัดสินใจเลือกแล้ว... รุ่นน้องที่อ่อนกว่าเธอเป็นสิบปีคนนี้ มักจะนำความประหลาดใจและความปลอดภัยมาให้เธอเสมอ เรื่องอายุไม่ใช่อุปสรรค อีกอย่างถ้าว่ากันตามจริง ชิกะไม่ได้มีวุฒิภาวะแค่ 17 ปีสักหน่อย
บนอัฒจันทร์ ไอน์เอามือปิดปากแน่น น้ำตาคลอเบ้า สำหรับเธอแล้ว ชัยชนะของชิกะที่สร้างปาฏิหาริย์ให้กองทัพเรือ มันน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าชัยชนะของตัวเองเสียอีก ตอนนี้เธอมีเพียงความยินดีมอบให้ชายหนุ่มในดวงใจ!
ชิกะที่ยืนอยู่กลางเวทีสัมผัสได้ถึงสายตาร้อนแรงสองคู่ที่ส่งมาจากคนละทิศทาง เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าเป็นสายตาของใคร เขาได้ยินเสียงตะโกนของไอน์ท่ามกลางกลุ่มควันเมื่อครู่ด้วย... ต่อให้เป็นท่อนไม้ก็ยังดูออกว่าเด็กสาวคิดยังไงกับเขา
แต่ปัญหาคือ... เขามีกิออนอยู่แล้ว ถึงตอนนี้จะยังไม่ใช่แฟนกันจริง ๆ แต่ก็ถือว่าเป็น ‘ของตาย’ ที่รู้ผลล่วงหน้าไม่ใช่เหรอ?
ชิกะชื่นชมไอน์มาก เด็กสาวที่มีความมุ่งมั่นและกล้าหาญที่กล้าพูดปกป้องเขาในโรงอาหาร ได้สร้างความประทับใจที่ไม่มีวันลืมให้กับเขาไปนานแล้ว
‘น่าเสียดายจริง ๆ!’
ชิกะถอนหายใจเบา ๆ แล้วยกนิ้วโป้งชูขึ้นไปทางแท่นประธาน
บนแท่นประธาน กิออนส่งยิ้มยั่วยวน ริมฝีปากแดงสดเผยอขึ้นเล็กน้อย ขยับปากบอกว่า
‘แข่งจบแล้ว... จะรออยู่ที่หน้าหอพักนะ’
‘ซี๊ด... ทางกองทัพต้องตั้งฉายาให้เธอผิดแน่ ๆ อย่างนี้มันต้องเป็น จิ้งจอกชมพู ไม่ใช่กระต่ายชมพูแล้วมั้ง?!’
ชิกะคำรามในใจ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปรับรางวัลแล้วบึ่งกลับหอ ความตื่นเต้นก็พุ่งพล่าน... รางวัลที่แท้จริงรออยู่ข้างหน้าต่างหาก!
ต้องยอมรับเลยว่า คำวิจารณ์ของโลลิต้าผมส้มคนนั้น (นามิ?) ช่างแม่นยำ ยุติธรรม และเฉียบขาดจริง ๆ
ไอน์บนอัฒจันทร์เห็นฉากส่งสัญญาณรักนั้นเข้าเต็มตา หัวใจเธอบีบตัวแน่นราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที เพื่อนร่วมห้องรีบถามด้วยความเป็นห่วง
“ไอน์ เป็นอะไรไป? แผลเก่ากำเริบเหรอ? ให้ชั้นช่วยพยุงกลับไปพักไหม?”
ไอน์ฝืนยิ้ม โบกมือปฏิเสธอย่างอ่อนแรง บอกว่าไม่เป็นไรไม่ต้องห่วง จากนั้นเธอก็เงียบไป สายตาเหม่อมองแผ่นหลังของชิกะบนเวที น้ำตาใส ๆ สองสายไหลอาบแก้ม เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา
“ชั้นรู้ตัวแล้วล่ะ... นายอาจไม่ใช่ดวงจันทร์ของชั้น แต่ชั่วขณะหนึ่ง... แสงจันทร์นั้นเคยสาดส่องมาที่ชั้นจริง ๆ”
...
และแล้ว การประเมินผลประจำปีก็จบลงอย่างสวยงามหลังจากเซ็นโงคุกล่าวปิดงาน
หลังจบการแข่งขัน ชิกะถูกกรรมการพาตัวมายังห้องทำงานของเซ็นโงคุ
นายทหารระดับสูงคนอื่น ๆ ถูกเซ็นโงคุไล่กลับไปหมดแล้ว โดยเฉพาะอาคาอินุกับอาโอคิจิ... ใครจะไปรู้ว่าถ้าสองคนนั้นเจอหน้าชิกะจัง ๆ จะเปิดศึกน้ำลายกันอีกหรือเปล่า?
ตัดปัญหาเรื่องคนน่ารำคาญทิ้งไป เซ็นโงคุมองชิกะด้วยความชื่นชม เด็กหนุ่มคนนี้สร้างเซอร์ไพรส์ให้เขามากมายในเวลาไม่ถึงปี
‘ได้ยินว่าแม่หนูกิออนชอบเจ้าเด็กนี่เป็นพิเศษ... ทำไมไม่รีบ ๆ รวบหัวรวบหางซะทีนะ? คนที่ชั้นเล็งไว้ไม่มีทางแย่หรอกน่า’
เซ็นโงคุได้แต่คิดในใจ ไม่กล้าพูดออกมา... แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเกรงใจซึรุหรอกนะ ไม่ใช่อย่างแน่นอน!
ชิกะเห็นเซ็นโงคุเงียบไปนาน จึงแกล้งกระแอมไอสองทีเพื่อเรียกสติ
เซ็นโงคุสะดุ้งหลุดจากภวังค์ แล้วแกล้งไอแก้เก้อตาม... ต้องบอกว่าการไอแก้เขินนี่มันใช้ได้ผลเสมอในสถานการณ์กระอักกระอ่วน
เซ็นโงคุปรับสีหน้ากลับมาเคร่งขรึมตามปกติ หยิบกล่องหรูหราสามใบออกมาจากตู้เซฟ แล้วดันมาตรงหน้าชิกะ
กล่องทั้งสามใบนี้คือรางวัลที่กองทัพเรือเตรียมไว้ให้ชิกะ... ผลปีศาจระดับเทพสามผล ให้เลือกได้ตามใจชอบ!