บทที่ 33 ฮาคิเกราะ: ยกระดับ

บทที่ 33 ฮาคิเกราะ: ยกระดับ

ชิกะและคาเคยืนอยู่คนละฝั่งของเวที ต่างฝ่ายต่างปรับจังหวะลมหายใจ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าประหลาด ผู้ชมรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวจะพลาดช็อตสำคัญ

หลังดูเชิงกันครู่หนึ่ง ชิกะเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน เขาเข้าสู่ ‘โหมดเซียน’ ความเร็วพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว คาเคตั้งรับไม่ทันถูกชิกะซัดกระเด็นไปหยุดอยู่เกือบขอบเวที

ชิกะไม่ปล่อยให้คาเคได้พักหายใจ ระดมโจมตีระลอกต่อไปทันที คราวนี้คาเคเตรียมตัวมาดี เขาเบี่ยงตัวหลบหมัดได้อย่างสวยงาม แต่ทว่าวินาทีถัดมา เขากลับถูกกระแทกปลิวออกไปอีกครั้ง

“แค่ก!”

คาเคกระอักเลือดออกมาคำโต เขาปาดเลือดที่มุมปากด้วยความสับสน... เมื่อกี้เขาหลบพ้นชัด ๆ แล้วทำไมถึงยังโดนโจมตีได้?

ทันใดนั้น เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาเงยหน้ามองชิกะแล้วถามเสียงหลง

“ฮาคิเกราะขั้นสูง? แกก็ใช้มันเป็นด้วยเรอะ?”

ฮาคิเกราะขั้นสูง หรือที่รู้จักกันในชื่อ ‘ริวโอ’ ในภาควาโนคุนิ คือเทคนิคที่ทำให้ผู้ใช้สามารถโจมตีศัตรูได้โดยไม่ต้องสัมผัสตัวโดยตรง หรือขั้นที่สูงกว่านั้นคือการส่งฮาคิเข้าไปทำลายจากภายใน ผู้ที่เชี่ยวชาญฮาคิระดับนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับท็อปของท้องทะเลทั้งสิ้น

แม้ปากจะถามออกไป แต่ในใจคาเคมั่นใจไปแล้วว่าการโจมตีเมื่อครู่ของชิกะคือการประยุกต์ใช้ฮาคิเกราะขั้นสูง

ไม่ใช่แค่เขา เหล่านายทหารระดับสูงบนแท่นประธานก็คิดเช่นนั้น

คนเหล่านี้ล้วนเป็นขุมกำลังระดับสูงของกองทัพเรือ ย่อมรู้จักฮาคิเกราะขั้นสูงดี แต่คำถามคือ... นักเรียนฝึกหัดคนหนึ่งจะไปฝึกจนเชี่ยวชาญขนาดนี้ได้ยังไง?

คิซารุเหลือบมองเซเฟอร์แล้วเอ่ยแซว

“หลักสูตรสอนฮาคิเกราะขั้นสูงนี่บรรจุลงในค่ายฝึกตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย? เด็กใหม่สมัยนี้นี่ ‘โควาฮีเน้~’ (น่ากลัวจังน้า) จริงไหมครับอาจารย์เซเฟอร์?”

เซเฟอร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้ว่าคิซารุกำลังแซะเรื่องที่เขาแอบติวเข้มให้ชิกะ ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงที่เถียงไม่ได้ แต่ทว่า... ไอ้วิธีโจมตีของชิกะเมื่อกี้นี้ เขาเองก็รู้ดีว่ามัน ‘ไม่ใช่’ ฮาคิเกราะขั้นสูง เพราะเขายังไม่ได้สอนให้!

หลังไตร่ตรองครู่หนึ่ง เซเฟอร์ก็เอ่ยช้า ๆ

“นั่นไม่ใช่ฮาคิเกราะขั้นสูง... วิธีโจมตีเมื่อกี้เป็นเทคนิคเฉพาะตัวของเจ้าชิกะมัน เรียกว่า ‘โหมดเซียน’ การเข้าโหมดนั้นจะทำให้ดึงพลังงานธรรมชาติมาใช้ห่อหุ้มหมัดและเท้าได้ ผลลัพธ์เลยดูคล้ายกับฮาคิเกราะขั้นสูง”

เซ็นโงคุช่วยเสริมอีกแรง

“มีความแตกต่างอยู่จริง ๆ... เมื่อกี้อุจิวะ ชิกะ ไม่ได้ใช้ฮาคิเลย แขนของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงของสีฮาคิ”

เมื่อโดนแย้งถึงสองคน คิซารุก็เงียบปากไป ยังไงซะการหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผลก็ไม่ใช่สไตล์เขา แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นคนจ่ายเงินเดือนเขาด้วย

บนเวที ชิกะไม่ได้อธิบายอะไรให้คาเคฟัง อาศัยจังหวะที่ลมหายใจของคาเคยังติดขัดจากการโจมตีเมื่อครู่ เขายกมือขึ้นแล้วใช้ ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์’ ระดับพลังสูงสุดใส่คาเคทันที

แรงดึงดูดมหาศาลปะทุขึ้น ในทิศทางที่ฝ่ามือชิกะหันไป แผ่นหินปูพื้นเวทีแตกระแหงเป็นทางยาว แม้แต่ผู้ชมที่นั่งอยู่ด้านหลังคาเคยังแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ เกือบจะถูกดูดลอยมาหาชิกะ ทั้งที่ชิกะพยายามควบคุมขอบเขตพลังแล้วแท้ ๆ

คาเคที่เพิ่งบาดเจ็บ ถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดอย่างกะทันหัน

“บ้าเอ๊ย! อย่าได้ใจให้มันมากนักนะไอ้เด็กใหม่!”

คาเคที่โดนไล่ต้อนมาตลอดเริ่มโมโห แขนขวาของเขาถูกเคลือบด้วยฮาคิเกราะอีกครั้ง แต่คราวนี้สีของฮาคิเปลี่ยนไปเป็นสีดำอมแดงระเรื่อ... นี่คือฮาคิเกราะขั้นสูงของจริง

คาเคเหวี่ยงหมัดกลางอากาศอย่างรุนแรง ปล่อยคลื่นพลังที่รุนแรงกว่าเดิมพุ่งสวนกลับไปหาชิกะ

ชิกะสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาใช้ ‘ข่ายเทพพิชิตฟ้า’ ต้านรับ แต่ผลลัพธ์กลับน้อยนิด ไม่รอช้า เขารีบสร้าง ‘แท่งดำ’ ขึ้นมาด้วยมืออีกข้างเพื่อกันไว้ข้างหน้า

เปรี้ยะ!

แท่งดำหักสะบั้นในพริบตา คราวนี้เป็นฝ่ายชิกะที่ถูกซัดกระเด็น เขาต้องฝืนใช้พลังวิถีสวรรค์ต้านแรงกระแทก กว่าจะทรงตัวได้ก็ปลิวไปไกลกว่าสิบเมตร

คาเคพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว ความมั่นใจกลับมาเต็มเปี่ยม เขาไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป ดึงแขนทั้งสองข้างมาไว้ที่เอว รวบรวมพลังครู่หนึ่งแล้วกระแทกหมัดคู่ใส่ชิกะ

“โบอา อิมแพ็ค!! (หมูป่าทลายภูผา)”

คลื่นกระแทกโปร่งใสรูปร่างเหมือนหมูป่ายักษ์ปรากฏขึ้นกลางเวที มันส่งเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ชิกะด้วยความเร็วสูง

ชิกะที่เพิ่งทรงตัวได้กำลังจะโดนชนเข้าอย่างจัง... บนแท่นประธาน กิออนจิกเล็บลงบนต้นขาแน่น ส่วนไอน์ที่นั่งอยู่ข้างล่างก็กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ทุกคนรู้ดีว่าท่าไม้ตายของคาเคนี้รุนแรงแค่ไหน ใครโดนเข้าไปอย่างน้อยก็ต้องหนังถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว

ตูม!!!

ฝุ่นควันและเศษหินระเบิดกระจายปกคลุมทั่วใจกลางเวที นายทหารที่คุมกันรอบเวทีรีบวิ่งเข้ามากางม่านพลังป้องกันไม่ให้เศษหินปลิวไปโดนคนดู

“ชิกะ!!!”

เสียงตะโกนด้วยความเป็นห่วงดังขึ้น คนอื่นอาจไม่สนใจ แต่กิออนบนแท่นประธานหันขวับไปมองทันที

เจ้าของเสียงคือ ไอน์... เมื่อเห็นชิกะหายไปในกลุ่มควัน เธอไม่อาจเก็บซ่อนความรู้สึกได้อีกต่อไป

เห็นว่าเป็นนักเรียนหญิงหน้าตาดี กิออนก็อดเบ้ปากไม่ได้ แอบคิดในใจว่าชิกะนี่ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวสินะ... แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหึงหวง เธอยังไม่รู้ชะตากรรมของชิกะ จึงรีบปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วหันกลับไปจ้องมองกลางเวทีเขม็ง

ผ่านไปเนิ่นนาน ฝุ่นควันจึงค่อยจางลง

ร่างของชิกะปรากฏสู่สายตา เขาไม่ได้ล้มลง แต่กำลังก้มหน้ามองมือขวาที่ยื่นออกไปรับคลื่นกระแทกเมื่อครู่ ควันขาวจาง ๆ ยังลอยกรุ่นออกมาจากมือของเขา

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดคือหลังมือของเขา... ลวดลายวงกลมสีดำปรากฏเด่นชัด มีเส้นสีดำหนาทึบห้าเส้นเชื่อมต่อไปยังปลายนิ้วทั้งห้า และในตอนนี้ วงกลมดำนั้นกำลังเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะ ราวกับ ‘หัวใจสีดำ’

ชิกะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยเสียงเบา

“ฮาคิเกราะ... ยกระดับ”

ฮาคิเกราะยกระดับ? มันคืออะไร? คาเคมึนงง อาจารย์ไม่เคยสอนวิชานี้นี่นา!

ชิกะลดแขนลงผ่อนคลายกล้ามเนื้อเล็กน้อย ดวงตาค่อย ๆ ฉายแววอันตราย กลิ่นอายสังหารแผ่ออกมาจากมือขวาจนสัมผัสได้

คาเคไม่กล้าประมาท เกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง เตรียมรับมือการโจมตีระลอกต่อไป

เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังในมือขวาพร้อมระเบิดแล้ว ชิกะก็รัวหมัดขวาออกไปสิบสองครั้งซ้อนในพริบตา

“สิบสองหมัด... เทพผ่าเวหา!”

คลื่นกระแทกรูปกำปั้นสิบสองลูกก่อตัวเป็นกำแพงอากาศ ครอบคลุมพื้นที่กว้างมหาศาลจนแทบไม่มีทางหลบพ้น แถมความเร็วของมันยังสูงลิบลิ่วจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว

คาเครู้ทันทีว่าหลบไม่พ้น เขาตั้งท่าม้า ปักหลักมั่น สีหน้าเด็ดเดี่ยว แล้วตะโกนก้อง

“เทคไก! (กายาเหล็ก)”

ได้ยินคาเคตะโกนชื่อท่า ชิกะก็เปิด ‘มิติประตู’ ล้วงเอาเสื้อชุดใหม่ออกมา แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างสบายใจ

จนกระทั่งเสียง “ตึง!” ดังขึ้น... ร่างของคาเคร่วงลงไปกองกับพื้นเวที

กรรมการรีบพุ่งเข้าไปดู เห็นคาเคตาเหลือกขาว น้ำลายฟูมปาก หมดสติไปเรียบร้อยแล้ว กรรมการจึงหันกลับมาแล้วชูมือประกาศ

“พลเรือโทคาเคหมดสติ! ผู้ชนะในการประลองครั้งนี้คือ...”

กรรมการกลืนน้ำลายเอือก ตั้งสติ แล้วตะโกนสุดเสียง

“อุจิวะ ชิกะ!!!”