บทที่ 30 ผลโมโดะ โมโดะ

บทที่ 30 ผลโมโดะ โมโดะ

ในอีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ของบริดจ์ก็เริ่มขึ้นแล้วเช่นกัน

คู่ต่อสู้ของเขาคือไอน์ และสถานการณ์ของเขาก็ดูไม่สู้ดีนัก

ไอน์เป็นผู้ใช้พลัง ‘ผลโมโดะ โมโดะ’ (ผลย้อนกลับ) สามารถสร้างเปลวไฟสีม่วงเพื่อโจมตี สิ่งมีชีวิตหรือวัตถุใดที่สัมผัสโดนจะถูกย้อนเวลากลับไปในอดีตหลายปี ถือเป็นผลปีศาจสายพารามีเซียที่ ‘ขี้โกง’ สุด ๆ และเป็นของแสลงสำหรับสไตล์การต่อสู้ระยะประชิดของบริดจ์โดยเฉพาะ

โชคยังดีที่ไอน์ยังพัฒนาพลังผลปีศาจไปไม่ถึงขั้นเทพเหมือนในเดอะมูฟวี่ เธอจึงยังยิงเปลวไฟระยะไกลไม่ได้ และต่อให้โดนเข้าไป ก็จะถูกย้อนเวลาไปแค่ 5 ปีเท่านั้น

ในช่วงต้นเกม บริดจ์พลาดท่าโดนเข้าไปทีนึง ร่างกายเลยหดเหลืออายุ 17 ปี แม้ผลกระทบจะไม่มากนัก แต่เขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามอีก เขาถอยไปตั้งหลักที่มุมสนามเพื่อหาช่องโหว่

ไอน์ยืนประจันหน้ากับบริดจ์ สองมือประคองลูกไฟสีม่วงไว้ด้วยความระมัดระวัง เธอเองก็ระแวงการโจมตีของบริดจ์เช่นกัน... ในจังหวะปะทะกันก่อนหน้านี้ บริดจ์แตะโดนไหล่เธอไปแล้ว ถ้าเธอเผลอแม้แต่นิดเดียว การโจมตีครั้งต่อไปของบริดจ์จะเข้าเป้าแน่นอน

การดูเชิงที่ยืดเยื้อแบบนี้เสียเปรียบสำหรับไอน์ ทั้งพละกำลังและทักษะการต่อสู้ เธอเป็นรองบริดจ์ เธอทำได้เพียงพึ่งพาพลังผลปีศาจเพื่อหาจังหวะเผด็จศึก... บริดจ์โดนย้อนเวลาไปแล้วหนึ่งครั้ง ถ้าโดนอีกครั้ง เขาจะกลับไปเป็นเด็กอายุ 12 ขวบ ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงหมดพิษสงในร่างเด็กแน่

บริดจ์เริ่มหมดความอดทน เขาเปิดใช้งานพลังผลฮุกคุ ฮุกคุ อีกครั้ง มือขวาเปลี่ยนสภาพเป็นตะขอ พุ่งยืดเข้าหาไอน์ด้วยความเร็วสูง ไอน์ไม่กล้ารับตรง ๆ รีบใช้ ‘โซล’ หลบฉากออกไป

บริดจ์เชี่ยวชาญท่า ‘ชิกัน’ หนึ่งในวิชาหกรูปแบบ และมันเข้ากับพลังตะขอของเขาที่สุด ตะขอที่พุ่งออกไปแฝงอานุภาพเจาะทะลวงของชิกันไว้ ถ้าไอน์คิดจะใช้มือรับเพื่อใช้พลังผลปีศาจสวนกลับ เธอคงเจ็บหนักและอาจถึงขั้นหมดสภาพต่อสู้

ไอน์โผล่มาอีกมุมหนึ่งของสนาม แต่ตะขอของบริดจ์ก็ตามมาติด ๆ คราวนี้บริดจ์ตัดสินใจทุ่มสุดตัว ยอมแลกกับการโดนย้อนเวลาอีกครั้งเพื่อปิดเกมให้ได้

การใช้โซลต่อเนื่องกินแรงกายมหาศาล หลังจากหลบตะขอได้อย่างเฉียดฉิวอีกครั้ง ไอน์ก็เสียหลักเซเกือบล้ม เธอหอบหายใจมองตะขอที่พุ่งวกกลับมาหาเธออีกรอบ... ราวกับตัดสินใจได้แล้ว คราวนี้ไอน์ไม่หลบ แต่กลับยื่นไหล่เข้าหา

ฉึก!

เลือดสาดกระเซ็น ไหล่ของไอน์ถูกตะขอเกี่ยวทะลุและล็อคคาไว้ เธอใช้มืออีกข้างกดทับตะขอที่ไหล่ตัวเอง ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วก้มหน้าลง เหมือนจะหมดสติไป

บริดจ์คาดไม่ถึงว่าไอน์ที่เป็นผู้หญิงจะใจเด็ดขนาดนี้ กล้าใช้ร่างกายรับการโจมตีตรง ๆ แต่ในสนามรบเขาลังเลไม่ได้ ในสงครามจริงไม่มีใครปรานีเพียงเพราะศัตรูเป็นผู้หญิงหรอก

ในความคิดของเขา ไอน์ที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้แค่ขยับตัวยังยาก อย่าว่าแต่จะใช้พลังผลปีศาจเลย เขาจึงออกแรงดึงที่มือขวา กระชากร่างไอน์ให้ลอยเข้ามาหา... แค่ดึงเข้ามาได้ เขาเชื่อว่าหมัดเดียวก็ปิดเกมได้แล้ว

ทว่า เรื่องราวไม่ได้ง่ายอย่างที่บริดจ์คิด ไอน์ที่ควรจะถูกลากเข้ามา กลับหยุดกึกกลางทาง ร่างที่ดูเหมือนจะหมดสติจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น! ในมือที่กดทับตะขออยู่มีเปลวไฟสีม่วงลุกโชน พลังผลโมโดะ โมโดะ ทำงานทันที เปลวไฟสีม่วงลามเลียจากตะขอพุ่งเข้าใส่ร่างต้นของบริดจ์อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

“บ้าเอ๊ย!!!”

บริดจ์พยายามจะสลายพลังตะขอทันทีที่เห็นไฟม่วง แต่มันสายไปเสียแล้ว ร่างทั้งร่างของเขาเรืองแสงสีม่วง และหลังจากเสียงร้องโหยหวนพิลึกกึกกือจบลง เขาก็กลายสภาพเป็นเด็กชายตัวอ้วนกลมผมสีเหลือง

บริดจ์จ้องมองไอน์ด้วยดวงตาที่เล็กลงกว่าเดิม แม้ร่างกายจะกลายเป็นเด็ก 12 ขวบ แต่เขาไม่เชื่อว่าเขาแพ้ เพราะสภาพของไอน์ก็ย่ำแย่พอกัน

แต่ภาพถัดมาทำให้เขาต้องสิ้นหวัง... ไอน์มองทะลุความคิดของบริดจ์ เธอฝืนยิ้มบนใบหน้าซีดเซียว แล้วยกมือข้างที่ไม่บาดเจ็บขึ้นมาสั่นระริก เปลวไฟสีม่วงอ่อนดวงเล็กปรากฏขึ้น เธอกดมันลงบนแผลที่ไหล่ตัวเอง

เพียงไม่กี่วินาที รูเลือดบนไหล่ของเธอก็เลือนหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น โดยที่รูปร่างหน้าตาของเธอแทบไม่เปลี่ยนแปลง

แม้ไอน์จะยังไม่สามารถเพิ่มจำนวนปีที่ย้อนเวลาได้ แต่เธอกำหนดให้ ‘ลดลง’ ได้ การใช้พลังย้อนเวลาช่วงสั้น ๆ ใส่บาดแผลตัวเอง ทำให้แผลย้อนกลับไปสู่สภาพ ‘ก่อนบาดเจ็บ’ ได้... สมชื่อผลปีศาจสายพารามีเซียที่เกี่ยวกับเวลาจริง ๆ

บริดจ์เห็นไอน์กลับมาสภาพสมบูรณ์ แล้วก้มมองความสูงตัวเองที่สูงแค่เอวไอน์ ก็ได้แต่หัวเราะขืน ๆ เขาเข้าใจแล้วว่าครั้งนี้เขาแพ้ราบคาบ ประเด็นสำคัญคือเขาประเมินความใจสู้ของไอน์ต่ำไปเพราะเห็นว่าเป็นผู้หญิง และวิเคราะห์พลังผลปีศาจของเธอไม่แตกฉานพอ... สรุปสั้น ๆ คือ แพ้อย่างหมดรูป

อันที่จริง เขาไม่ได้สนใจรางวัลการแข่งเหมือนคนอื่นหรอก เพราะเขากินผลปีศาจแล้วและไม่ได้เป็นนักดาบ สิ่งที่เขาคาดหวังที่สุดคือการได้เจอกับเกรฟส์ในการแข่ง แล้วอัดเจ้านั่นให้น่วม ประกาศศักดาทวงสิทธิ์จุดซิการ์ฟรีหนึ่งปี แล้วรอดูหน้าเกรฟส์ทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตอนเรียกเขาว่า ‘ลูกพี่’ ต่างหาก!

ตอนนี้คงเป็นได้แค่ความฝัน... บริดจ์ส่ายหัว แล้วยกมือยอมแพ้อย่างลูกผู้ชาย

เมื่อเห็นเขายอมแพ้ ไอน์ก็คลายพลังผลปีศาจ ทำให้บริดจ์กลับคืนสู่ร่างเดิม

...

กลับมาที่ห้องพักนักกีฬา ไอน์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ตั้งแต่วินาทีที่ตะขอเจาะไหล่จนถึงตอนนี้ ทั้งพลังกายและพลังใจเธอถูกรีดเค้นจนเกลี้ยง รูมเมตของเธอที่เพิ่งแข่งเสร็จเดินเข้ามาเห็นสภาพเข้าพอดี จึงรีบวิ่งเข้ามาหา

เมื่อเข้ามาใกล้ ก็เห็นว่าหน้าไอน์ซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มหน้าผาก และที่ไหล่ยังมีรูเลือดที่เลือดไหลไม่หยุด... นั่นเพราะเมื่อพลังกายหมด พลังผลปีศาจที่ใช้รักษาแผลก็คลายตัวลงโดยอัตโนมัติ บาดแผลจึงกลับมาอีกครั้ง

เพื่อนรีบตะโกนเรียกหน่วยแพทย์ แล้วหันมาถามไอน์ด้วยความเป็นห่วง

“แค่การแข่งซ้อมเฉย ๆ... คุ้มเหรอที่ต้องทุ่มเทขนาดนี้?”

ไอน์พยายามประคองสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้าย ภาพแผ่นหลังของชายหนุ่มร่างสูงปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เธอพึมพำเสียงเบาหวิวราวกับละเมอ

“ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้... แล้วชั้นจะไปยืนเคียงข้างเขาได้ยังไง?”