บทที่ 24 หัวใจฮาคิ
บทที่ 24 หัวใจฮาคิ
บทที่ 24 หัวใจฮาคิ
เมื่อหวนนึกถึงแก่นแท้ของการฝึกฮาคิที่เซเฟอร์สอน ชิกะก็พยายามชักนำสิ่งที่เรียกว่า ‘พลังแฝง’ นี้ออกมาจากร่างกาย
ในฐานะคนที่เคยฝึกฝนในถ้ำริวมานานถึงสองปีครึ่ง ชิกะคุ้นเคยกับการสัมผัสพลังในตัวเองและพลังธรรมชาติเป็นอย่างดี
อย่างช้า ๆ มือของชิกะจนถึงข้อมือก็เริ่มถูกปกคลุมด้วยชั้นสีดำ
เมื่อมองดูมือที่กลายเป็นสีดำสนิท ชิกะสัมผัสได้ถึงขุมพลังที่พลุ่งพล่าน ในสภาวะปัจจุบัน แม้ไม่ต้องเข้าโหมดเซียน เขาก็สามารถระเบิดพลังระดับโหมดเซียนออกมาได้
แต่ชิกะยังไม่พอใจ... ยังมีบางอย่างที่เขายังไม่ได้ลอง นั่นคือ ‘จักระ’ และ ‘พลังธรรมชาติ’!
‘จะเกิดอะไรขึ้นถ้าชั้นเข้าโหมดเซียน แล้วใช้จักระเซียนที่เกิดจากการผสานพลังธรรมชาติกับจักระ มาเสริมความแกร่งให้ฮาคิเกราะ?’
คิดได้ดังนั้น เขาก็เปิดใช้งานโหมดเซียนถ้ำริว อายแชโดว์สีม่วงปรากฏขึ้นรอบดวงตา
ชิกะพยายามอัดฉีดจักระเซียนในร่างเข้าไปยังมือทั้งสองข้างที่เคลือบฮาคิเกราะ แต่ทันทีที่จักระเซียนไหลเข้าไป ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นปราดเข้ามา ราวกับมือทั้งสองข้างกำลังจะปริแตก
เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มใบหน้า ชิกะเกือบจะถอดใจและหยุดการถ่ายเทจักระเซียน
‘ใจร้อนเกินไป...’
ชิกะรู้ตัวว่าเขาข้ามขั้นตอน ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป การเสริมพลังพร้อมกันสองมือมันหนักหนาเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งหัดใช้ฮาคิเกราะอย่างเขา
รอสักพักจนความเจ็บปวดทุเลาลง ชิกะก็เริ่มอัดฉีดจักระเซียนต่อ แต่คราวนี้เขาเล็งไปที่มือขวาข้างถนัดเพียงข้างเดียว
แม้กระบวนการอัดฉีดจะยังเจ็บปวดเจียนตาย แต่เพราะเหลือแค่มือเดียว เขาจึงควบคุมมันได้แม่นยำและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
อย่างช้า ๆ ฮาคิเกราะสีดำทมิฬที่เคลือบมือขวา เริ่มบีบตัวรวมศูนย์ไปที่กลางหลังมือ แสงสีม่วงในเนตรสังสาระของชิกะสว่างวาบ เขาคำรามเสียงต่ำ
“ฮาคิเกราะ... ยกระดับ!”
วินาทีถัดมา ฮาคิเกราะบนมือขวาทั้งหมดก็ควบแน่นจนสมบูรณ์ ก่อตัวเป็นลวดลายวงกลมสีดำคล้ายดวงอาทิตย์ทมิฬอยู่บนหลังมือ
ชิกะจ้องมองลวดลายนั้น แล้วพึมพำกับตัวเอง
“ฮาคิเกราะที่ถูกยกระดับถูกเก็บสะสมไว้ที่นี่ทั้งหมด... มันเหมือนหัวใจอีกดวงที่คอยส่งพลังให้ชั้น งั้นเรียกมันว่า ‘หัวใจฮาคิ’ ก็แล้วกัน”
เพียงแค่คิด ลวดลายวงกลมบนหลังมือก็แผ่เส้นสายสีดำหนาทึบห้าเส้น พุ่งตรงไปยังปลายนิ้วทั้งห้าทันที
เส้นดำทั้งห้านั้นเปรียบเสมือนเส้นเลือดดำใหญ่ ที่คอยสูบฉีดพลังทำลายล้างมหาศาลไปหล่อเลี้ยงทั่วทั้งมือขวาอย่างต่อเนื่อง
“ฮึบ!”
ชิกะกำหมัดแน่นแล้วชกใส่อากาศธาตุ วินาทีที่ปล่อยหมัด ลวดลายวงกลมบนหลังมือก็เต้นตุบราวกับหัวใจที่บีบตัวอย่างรุนแรง เส้นเลือดดำทั้งห้าปูดโปนขึ้น
คลื่นกระแทกอัดอากาศรูปกำปั้นปรากฏขึ้น พุ่งทะยานเข้าใส่เนินเขาขนาดย่อมในระยะไกล
ตูม!!!
เสียงระเบิดกัมปนาท เนินเขาสูงหลายสิบเมตรถูกบดขยี้จนราบเป็นหน้ากลองในพริบตา เศษหินปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ
ชิกะพอใจกับอานุภาพการโจมตีเมื่อครู่มาก แต่เมื่อมองดู ‘หัวใจฮาคิ’ บนแขนที่หดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ยังรู้สึกว่ามันยังไม่สมบูรณ์แบบ
‘กินฮาคิเยอะเกินไป... ฮาคิเกราะที่เพิ่งเริ่มฝึกยังไม่แกร่งพอจะใช้เป็นท่าโจมตีปกติได้’
นึกถึงรูปแบบการโจมตีเมื่อกี้ ชิกะก็นึกถึงท่า ‘หมัดสุญญากาศแปดสิบเทพ’ ของคางุยะขึ้นมา
ถึงพลังจะยังห่างชั้นกันลิบลับ แต่ชิกะก็หน้าด้านตั้งชื่อท่านี้ว่า “หมัดสุญญากาศ” ถือซะว่าเป็น ‘หมัดสุญญากาศแปดสิบเทพ’ เวอร์ชันราคาประหยัดไปก่อน
แน่นอน สักวันมันจะต้องอัปเกรดเป็นเวอร์ชัน ‘ตัวท็อป’ ให้ได้!
เมื่อการยกระดับฮาคิเกราะขั้นต้นสำเร็จ ชิกะก็คลายโหมดเซียน ลวดลายบนมือเลือนหายไป
ทันทีที่กลับสู่ร่างปกติ ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามา ชิกะส่ายหัวเรียกสติ ใช้วิถีสวรรค์ลอยตัวขึ้น แล้วค่อย ๆ บินกลับไปที่หอพัก
...
“ลูกพี่ชิกะ กลับมาแล้วเหรอ!”
ชิกะเปิดประตูห้องเข้าไป แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าปูดบวมของบริดจ์
“บริดจ์ หน้าแกไปโดนอะไรมา? รุ่นพี่มาดักตีเหรอ?”
“อ่า... ฮ่า ๆ ๆ พอดีชั้นเล่นกับเกรฟส์เพลินไปหน่อย เลยเผลอวิ่งไปชนโต๊ะเข้าน่ะ... เฮ้อ ช่วยไม่ได้ ดวงซวยเองแหละ!”
เกรฟส์ที่คาบซิการ์ไว้ในปากเดินเข้ามา กอดคอบริดจ์อย่างสนิทสนม แล้วกระซิบข้างหูพร้อมรอยยิ้มเย็นยะเยือก
“แกนี่มันซุ่มซ่ามจริง ๆ... เอาซิการ์สักมวนไหม? แก้ปวดได้นะ!”
บริดจ์ยิ้มเจื่อนที่ดูน่าเกลียดกว่าร้องไห้ รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน
“ไม่ ๆ ๆ ชั้นไม่ชินกับซิการ์ แล้วก็จะไม่สูบอีกแล้วด้วยจ้า”
“อย่าเกรงใจน่า มามะ เดี๋ยวชั้นจุดให้ ไม่ต้องอายหรอก! เราซี้กันไม่ใช่เหรอ?”
“ไม่เอาครับลูกพี่เกรฟส์ ไม่เอาจริง ๆ!”
“หือ? ไม่ไว้หน้ากันรึไง? จุดซะ!”
“ครับ ๆ จุดก็จุดครับ! แค่มวนเดียวนะ!”
“แล้วยื่นหน้ามาทำไม?”
“ก็ลูกพี่บอกจะจุดให้ผมนี่นา?”
“ชั้นบอกให้แกจุดไฟให้ชั้นต่างหากโว้ย!”
...
‘ไอ้ตัวตลกสองตัวนี้...’
ชิกะส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เดินไปที่เตียงของตัวเอง ก็พบว่าผ้าห่มและข้าวของเครื่องใช้ถูกพับเก็บเรียบร้อยเป๊ะ
‘ชิ... เป็นรูมเมตที่รู้ใจจริง ๆ! ถ้าอยู่บนโลกเก่านะ ชิกะคนนี้คงมอบโล่ ‘ลูกกตัญญู’ ให้ไปแล้ว’
ชิกะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความอิ่มเอมใจ หลับตาลง แล้วผล็อยหลับไปในที่สุด