บทที่ 23 ฝึกฝนฮาคิ

บทที่ 23 ฝึกฝนฮาคิ

ฉากตัดกลับมา... ชิกะมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของเซเฟอร์แล้ว เขายกมือขึ้นเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

น้ำเสียงของเซเฟอร์ฟังดูปกติ ไม่มีแววโกรธเคืองเจือปน

ชิกะเดินอาด ๆ เข้าไป ทำวันทยหัตถ์แบบลวก ๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างถือวิสาสะ นั่งรอเซเฟอร์เปิดบทสนทนาอย่างราชา

ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ภายใต้การดูแลเป็นพิเศษของเซเฟอร์ ทำให้ชิกะสนิทสนมกับครูฝึกคนนี้มาก แม้พฤติกรรมของชิกะจะดูหยาบคายไปบ้าง แต่ลึก ๆ แล้วเขาเคารพเซเฟอร์มาก และเซเฟอร์เองก็รักลูกศิษย์คนนี้เหมือนลูกหลาน

เซเฟอร์กลอกตามองบน ลอบขำในใจ... เจ้าชิกะ ทำตัวราวกับไม่ใช่คนที่เพิ่งไปก่อเรื่องวิวาทใหญ่โตในโรงอาหารมาอย่างนั้นแหละ

เขาวางงานที่ยุ่งวุ่นวายลง นวดขมับเล็กน้อย เงยหน้ามองชิกะแล้วถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“วันนี้สู้กับสโมคเกอร์แล้วได้อะไรกลับมาบ้าง?”

ถ้านักเรียนคนอื่นมาเห็นท่าทีของเซเฟอร์ตอนนี้ คงได้อ้าปากค้างจนกรามค้าง ใครจะไปคิดว่าอาจารย์เซเฟอร์ผู้เข้มงวดและตึงเปรี๊ยะคนนั้น จะมีมุมสบาย ๆ แบบนี้ได้?

แถมอุจิวะ ชิกะ เพิ่งจะก่อเรื่องต่อยตีกลางที่สาธารณะ! ไล่อัดชาวบ้านเขาอยู่ฝ่ายเดียวด้วย! ไม่ลงโทษหนัก ๆ ก็ว่าแปลกแล้ว แต่นี่ยังมาถามไถ่ความรู้สึกอีก?

พูดได้คำเดียวว่า... คนโปรดทำอะไรก็ไม่ผิด!

ชิกะทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ

“ความรู้สึกที่ชัดที่สุดคือ... การแปรสภาพเป็นธาตุของพวกสายโรเกีย รับมือยากเอาเรื่องเหมือนกันครับ”

เซเฟอร์พยักหน้า รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า นี่แหละคือเหตุผลที่เขาเรียกชิกะมา

เขาจะเปิดคลาสเรียนส่วนตัวให้ชิกะ!

หลักสูตรของค่ายฝึกทหารเรือนั้นเป็นไปตามลำดับขั้น แม้จะผ่านมาสองเดือนแล้ว แต่นักเรียนส่วนใหญ่ยังใช้วิชาหกรูปแบบได้ไม่คล่องสักท่าด้วยซ้ำ

ส่วนการสอนฮาคินั้น ปกติต้องรอจนถึงช่วงท้ายของปีสอง

เซเฟอร์มักจะหาเวลามาตรวจสอบพัฒนาการของชิกะอยู่เสมอ และรู้ดีว่าชิกะเชี่ยวชาญวิชาหกรูปแบบจนเข้าขั้นปรมาจารย์แล้ว เผลอ ๆ จะเก่งกว่านายพลบางคนที่จบไปหลายปีแล้วด้วยซ้ำ

ขืนให้เรียนตามหลักสูตรปกติไปพร้อมคนอื่น ก็เสียเวลาเปล่า... และถือเป็นการเสียเวลาของกองทัพเรือด้วย!

ดังนั้น เซเฟอร์จึงรู้สึกว่าการเปิดติวเข้มพิเศษของเขาเป็นเรื่องสมเหตุสมผลและถูกต้องที่สุด พูดง่าย ๆ ก็คือ... เพื่อความยุติธรรมไงล่ะ!

...

“ดีมาก... แกรู้วิธีรับมือพวกสายโรเกียที่มีประสิทธิภาพที่สุดไหม?” เซเฟอร์เกริ่นนำ

“อืม รู้ครับ ฮาคิเกราะใช่ไหม? ตอนสู้กันสโมคเกอร์ก็พูดถึงอยู่” ชิกะตอบสิ่งที่ถูกต้องทันที

“เอ่อ... อื้ม ดีมาก เหตุผลที่ชั้นเรียกแกมาวันนี้ ก็เพื่อจะสอนวิธีฝึกฮาคิให้แกนั่นแหละ!”

เห็นชิกะรู้เรื่องฮาคิเกราะอยู่แล้ว เซเฟอร์ก็เลิกอ้อมค้อม เข้าประเด็นทันที

“ตามชั้นไปที่ลานรกร้างข้างหลัง เดี๋ยวชั้นจะแสดงฮาคิให้ดู” เซเฟอร์ลุกขึ้นแล้วเรียกชิกะให้ตามไป

เมื่อมาถึงลานกว้างรกร้างด้านหลังค่ายฝึก เซเฟอร์หาที่ว่างเหมาะ ๆ ก่อนจะสะบัดเสื้อคลุม ‘ยุติธรรม’ ออกจากไหล่ด้วยท่าทางเล่นใหญ่

พรึ่บ!

เสื้อคลุมยุติธรรมปลิวไสวไปตามลม ก่อนจะร่อนลงไปพาดอยู่บนโขดหินที่ยื่นออกมาอย่างสวยงาม

‘ขี้เก็กชะมัด!’ ชิกะแอบเบะปาก แต่ในใจลึก ๆ ก็อดอิจฉาไม่ได้

ไม่ว่าจะโฮคาเงะรุ่นที่ 4 ในนารูโตะที่สวมเสื้อคลุมโฮคาเงะ หรือพลเรือเอกในวันพีซที่สะบัดเสื้อคลุมยุติธรรม ทั้งคู่มีคำนิยามเดียวที่อธิบายได้คือ... เท่ (และขี้เก็ก)!

‘ไว้เรียนจบเมื่อไหร่ ชั้นจะไปหามาใส่เดินร่อนบ้าง!’

เอาเถอะ ชิกะก็แค่อิจฉานั่นแหละ แต่ปากแข็งไม่ยอมรับ

เซเฟอร์ไม่รู้ตัวว่าโดนลูกศิษย์แอบหมั่นไส้ เขาขยับคอเสื้อเล็กน้อย แล้วยื่นหมัดออกไปทางชิกะ

“ดูให้ดี ฮาคิแบ่งออกเป็นสามประเภท ที่ชั้นจะใช้ตอนนี้คือ ฮาคิเกราะ!”

สิ้นเสียง หมัดของเซเฟอร์ก็ถูกเคลือบด้วยสีดำมันวาว ก่อนจะชกกระแทกลงพื้นเต็มแรง

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง พื้นดินรอบตัวเซเฟอร์แตกระแหงเป็นวงกว้าง รอยร้าวลามเลียไปไกลสุดลูกหูลูกตาจนถึงชายฝั่งทะเล

ชิกะมองดูความวินาศสันตะโรที่เซเฟอร์สร้างขึ้นแล้วต้องสูดปาก พลังนี้รุนแรงกว่า ‘พลังช้างสาร’ ของซึนาเดะเกินสองเท่าเห็นจะได้

“นี่คือฮาคิเกราะ เป็นพลังแฝงที่มีอยู่ในตัวทุกคน ใช้ได้ทั้งรุกและรับ และที่สำคัญที่สุด... มันใช้โจมตีร่างกายจริงของพวกสายโรเกียได้!”

เซเฟอร์คลายหมัด แล้วอธิบายแก่นแท้และหน้าที่ของฮาคิเกราะให้ชิกะฟัง

ต่อมา เซเฟอร์สั่งให้ชิกะเป็นฝ่ายโจมตีบ้าง เพราะเขาจะสาธิตฮาคิสังเกต

ชิกะพุ่งตัวเข้าใส่ทันที ระดมใช้วิชาหกรูปแบบโจมตีต่อเนื่อง แต่เซเฟอร์กลับเคลื่อนไหวพลิ้วไหว หลบการโจมตีของชิกะได้ทุกท่วงท่า แถมยังคาดเดาการเคลื่อนไหวล่วงหน้าและสวนกลับเบา ๆ ได้อย่างแม่นยำ

“นี่คือฮาคิสังเกต ใช้รับรู้ตำแหน่งศัตรูและอ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้า... ถ้าฝึกจนถึงขีดสุด จะสามารถมองเห็นอนาคตได้ด้วย!”

เซเฟอร์ส่งสัญญาณให้หยุด แล้วพูดถึงฮาคิประเภทสุดท้าย... ฮาคิราชันย์

“ประเภทสุดท้ายคือ ฮาคิราชันย์ อันนี้ชั้นสอนแกไม่ได้ มันต่างจากอีกสองประเภท... เป็นฮาคิพิเศษที่มีเฉพาะผู้มีคุณสมบัติแห่งราชันย์เท่านั้นที่จะครอบครอง”

พูดถึงตรงนี้ เซเฟอร์ก็แอบเสียดายเล็กน้อย จนป่านนี้เขาก็ยังไม่ตื่นรู้ฮาคิราชันย์ และดูท่าชาตินี้คงไม่มีวันตื่นรู้แล้ว

แต่ชิกะกลับมองว่า การที่เซเฟอร์ไม่มีฮาคิราชันย์ อาจเกี่ยวข้องกับแนวคิด “ความยุติธรรมที่ไม่สังหาร” ของเขา... การไม่ฆ่ามันดูใจดีเกินไป ห่างไกลจากคำว่า “การปกครอง” หรือ “ราชันย์” นัก

ส่วนตัวเขาจะมีฮาคิราชันย์ในอนาคตหรือไม่ ชิกะไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่... อย่างแรกคือเขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะโดนฮาคิราชันย์ข่มจนสลบได้ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงคงต้องม้วนเสื่อกลับอีสต์บลูไปปลูกส้มขายดีกว่า

และต่อให้ฮาคิราชันย์ขั้นสูงจะใช้เคลือบการโจมตีจนกลายเป็นเมต้าของโลกนี้ แต่เนตรสังสาระของเขามันคือ ‘บัค’ ที่อยู่นอกเหนือเมต้านั้น

เนตรสังสาระของเขายังตื่นรู้ไม่เต็มที่ แต่ก็มีพลังโจมตีโหด ๆ เพียบ ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งที่เรียกว่าฮาคิราชันย์เคลือบผิวอะไรนั่น... รอจนเนตรวิวัฒนาการสมบูรณ์ เข้าสู่โหมดหกวิถีเมื่อไหร่ แค่ ‘ลูกแก้วแสวงสัจธรรม’ ลูกเดียว ก็รักษาอาการพวกชอบโชว์ปาหี่ได้ทุกราย

หลังจากสาธิตฮาคิทั้งสองประเภทจบ เซเฟอร์ก็สอนเคล็ดลับการฝึกฝนให้ชิกะ พร้อมกำชับไม่ให้ใจร้อนจนร่างกายพัง ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินจากไปอย่างสง่างาม

“อาจารย์เซเฟอร์! เสื้อคลุมด้านหลังเปื้อนฝุ่นหมดแล้วครับ!”

ชิกะตะโกนไล่หลังเซเฟอร์ที่เดินไปได้ระยะหนึ่ง

เซเฟอร์สะดุดกึก หันขวับมาถลึงตาใส่ชิกะ รีบปัดฝุ่นออกจากเสื้อ แล้วหายวับไปกับตาทันที

“ฮ่าฮ่าฮ่า! แก่ป่านนี้แล้วยังจะขี้เก็กอีก! จะข่มกันที่ชั้นไม่มีเสื้อคลุมให้สะบัดหรือไง?”

ชิกะรู้สึกอารมณ์ดีจนอดหัวเราะร่าไม่ได้

หลังเสียงหัวเราะเงียบลง ชิกะหวนนึกถึงคำสอนและความเอ็นดูที่เซเฟอร์มอบให้ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความซาบซึ้งใจก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ เขามองไปทางที่เซเฟอร์เพิ่งจากไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

‘ไม่ต้องห่วงนะครับอาจารย์เซเฟอร์... ในโลกใบนี้ ผมจะไม่ยอมให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นกับอาจารย์อีกเด็ดขาด’