บทที่ 22 มิตรภาพที่ไม่คาดคิด
บทที่ 22 มิตรภาพที่ไม่คาดคิด
บทที่ 22 มิตรภาพที่ไม่คาดคิด
หลังจากทั้งสองคนออกไป โรงอาหารก็ระเบิดความฮือฮาขึ้นทันที
“เจ้าอุจิวะ ชิกะนั่นมันสัตว์ประหลาดชัด ๆ! สโมคเกอร์ดูเป็นเด็กไปเลยเมื่ออยู่ต่อหน้าหมอนั่น!”
“สรุปความสามารถมันคืออะไรกันแน่? ทั้งลม ทั้งแรงกระแทก?”
“สังเกตดวงตานั่นไหม? โคตรน่าขนลุกเลย... แค่มองก็รู้สึกอ่อนแรงไปหมดแล้ว”
“ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้อุจิวะ ชิกะคือเบอร์หนึ่งของค่ายฝึกอย่างไม่ต้องสงสัย!”
ไอน์และกลุ่มเพื่อนร่วมห้องยืนนิ่งอยู่กับที่ ยังคงตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่คิดว่าชิกะจะชนะ แต่ไม่นึกว่าจะชนะได้ง่ายดายขนาดนี้
“เขาอยู่คนละโลกกับพวกเราจริง ๆ”
เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งพูดขึ้น พลางมองไอน์ที่ยืนเงียบแล้วถอนหายใจเบา ๆ
การที่คนที่ตัวเองชอบเป็นคนเก่งมันก็ดีอยู่หรอก แต่ถ้าเก่งเกินเอื้อมไปมากขนาดนี้... มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ไอน์เม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้เอ่ยเรียกเพื่อน ๆ แต่หันหลังเดินออกจากโรงอาหารไปเงียบ ๆ ตามลำพัง
...
ในขณะเดียวกัน
ชิกะกำลังพยุงสโมคเกอร์ที่เอาแต่ก้มหน้าตลอดทาง สีหน้าอ่านไม่ออก
“เมื่อกี้ชั้นพูดแรงแล้วก็ทำเกินไปหน่อย... จริง ๆ แล้วจากประโยคท้าย ๆ ที่นายพูด ชั้นว่านายก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะ”
ชิกะพยายามทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด
“ไม่หรอก นายไม่ผิด เรื่องนี้ชั้นเป็นต้นเหตุเอง”
ในที่สุดสโมคเกอร์ก็เงยหน้าขึ้นมองตรงไปข้างหน้า
“ชั้นไม่ได้ห้ามบาร์ตันแต่แรก และตอนหลังชั้นก็ไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามนายสั่งสอนหมอนั่นด้วย อีกอย่าง... ฝีมือชั้นมันไม่ถึงขั้นเอง โดนอัดเละแบบนี้ชั้นไม่มีข้อแก้ตัวหรอก”
ชิกะเริ่มรู้สึกว่าสโมคเกอร์น่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ เขายื่นมือออกไปหา อีกฝ่ายมองกลับมาด้วยความงุนงง ชิกะยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“มาเป็นเพื่อนกันเถอะ... ขอแนะนำตัวอีกรอบ ชั้นชื่อ อุจิวะ ชิกะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”
สโมคเกอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบคว้ามือชิกะไว้แน่น
“สโมคเกอร์! ไม่กล้าแนะนำอะไรนายหรอก... ไว้ประมือกันคราวหน้า นายก็เพลา ๆ มือหน่อยแล้วกัน”
พูดจบ ทั้งสองก็ยิ้มให้กัน ความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้มลายหายไปราวกับควันไฟ บางครั้งมิตรภาพของลูกผู้ชายก็เกิดขึ้นง่าย ๆ และแปลกประหลาดแบบนี้แหละ
หลังจากส่งสโมคเกอร์ที่ห้องพยาบาลแล้ว ชิกะก็กลับไปที่หอพัก รูมเมตทั้งสามรีบกรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง แม้แต่เกรฟส์ที่ปกติชอบวางมาด หรือบินซ์ที่เงียบขรึม ก็ยังเข้ามาร่วมวงด้วยความตื่นเต้น
“ลูกพี่ชิกะ! วันนี้ลูกพี่โคตรเท่! สมแล้วที่เป็นคนที่ฉัน บริดจ์ ยอมรับ!”
“เออ ยอมใจเลยว่ะ ต่อจากนี้ไป นายคือลูกพี่ของชั้นด้วยคน!”
“ช... ชั้นด้วย!”
ชิกะมองดูเพื่อนร่วมห้องที่ตื่นเต้นเกินเบอร์ด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ พลางรู้สึกคิดถึงบ้านนิดหน่อย เจ้าตัวฮาสามคนนี้ทำให้เขานึกถึงชีวิตเด็กหอสมัยอยู่โลกเดิม
ขณะที่ทั้งสี่กำลังคุยเล่นกันอยู่นั้น นายทหารคนหนึ่งก็เคาะประตูและเดินเข้ามา
เขากวาดตามองทั้งสี่คนครู่หนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่ชิกะ... ช่วยไม่ได้ ดวงตาสังสาระสีม่วงคู่นั้นมันโดดเด่นจนลืมไม่ลงจริง ๆ
นายทหารเอ่ยถามตามมารยาท
“นักเรียนฝึกหัดชิกะใช่ไหม? หัวหน้าครูฝึกเซเฟอร์เรียกพบ ให้ไปหาที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้”
“อาจารย์เซเฟอร์เรียกพบเหรอ? ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
ชิกะเดินตามนายทหารออกไป ทิ้งให้เพื่อนอีกสามคนในห้องมองหน้ากันด้วยความเป็นห่วง บริดจ์เป็นคนแรกที่โพล่งขึ้นมา
“ลูกพี่ชิกะคงไม่โดนลงโทษหรอกนะ? ไม่ได้การ เรื่องนี้ชั้นมีส่วนผิดด้วย ชั้นต้องตามไปดู”
“ก็เป็นไปได้ ศึกระหว่างลูกพี่ชิกะกับสโมคเกอร์ทำลายข้าวของไปไม่น้อย อาจารย์เซเฟอร์อาจจะเรียกไปเช็คบิลก็ได้”
คราวนี้เกรฟส์ไม่ได้เถียงบริดจ์
“ไม่หรอก... ถ้าอาจารย์เซเฟอร์จะลงโทษลูกพี่ชิกะ เขาคงทำไปตั้งแต่ที่โรงอาหารแล้ว ที่เรียกไปตอนนี้คงมีเรื่องสำคัญอื่นมากกว่า พวกเราอยู่นิ่ง ๆ อย่าไปสร้างปัญหาเพิ่มดีกว่าน่า!”
พอบินซ์พูดจบ ทั้งบริดจ์และเกรฟส์ก็หันขวับมามองตาค้าง พวกเขาไม่นึกเลยว่าพ่อมนุษย์ต้นไม้ที่วัน ๆ เอาแต่เงียบคนนี้จะพูดอะไรยาว ๆ แบบนี้เป็น แถมสิ่งที่พูดดันมีเหตุผลซะด้วย?
บินซ์ดูเขินอายที่ถูกจ้อง จึงลุกไปช่วยจัดเตียงให้ชิกะแก้เก้อ
บริดจ์กับเกรฟส์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก นั่งเอ๋ออยู่บนเตียงตัวเอง ทำตัวไม่ถูก
ผ่านไปพักใหญ่ บริดจ์ถึงตะโกนขึ้นมา
“บินซ์! นายมาแย่งงานชั้นทำไมฟะ! หลบไปเลย การปูเตียงมันต้องมีเทคนิคนะโว้ย!”
“เชื่อเขาเลย...”
เกรฟส์เบ้ปากใส่บริดจ์ด้วยความเอือมระอาอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากล่องซิการ์ออกมาจากที่ซ่อน แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปสูบ
บริดจ์ที่เพิ่งปูเตียงเสร็จ จมูกกระตุกยิก ๆ เขารู้ทันทีว่าเกรฟส์ต้องแอบไปสูบซิการ์อีกแน่ ๆ เขาเองก็เริ่มเปรี้ยวปากเหมือนกัน... ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาค้นพบว่าซิการ์ที่ ‘จิ๊ก’ มาจากเกรฟส์นั้น รสชาติดีกว่าปกติเป็นไหน ๆ!
บริดจ์แอบใช้พลังผลฮุกคุ ฮุกคุ (ผลตะขอ) มือซ้ายเปลี่ยนสภาพเป็นตะขอสีเหลือง ก่อนจะหลุดออกจากข้อมือโดยมีโซ่เหล็กหนาเชื่อมต่อ
ผลฮุกคุ ฮุกคุ ของบริดจ์เป็นสายพารามีเซีย ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนส่วนใดของร่างกายให้เป็นตะขอ และยืดโซ่เหล็กที่สร้างขึ้นออกไปได้ไม่จำกัด
วัตถุที่เขาเคยสัมผัสจะถูกประทับตราที่มองไม่เห็นไว้ ทำให้เขาสามารถติดตามตำแหน่งและใช้ตะขอเกี่ยวเป้าหมายได้แม่นยำ 100% ในครั้งต่อไป... และกล่องซิการ์ของเกรฟส์ก็โดนเขาแปะตราจองไว้เรียบร้อยแล้ว
บริดจ์ดมกลิ่นในอากาศ หัวเราะหึ ๆ แล้วค่อย ๆ บังคับตะขอมือซ้ายเลื้อยทะลุกำแพงเข้าไปในห้องน้ำ
ครู่ต่อมา...
เกรฟส์ที่กำลังทำภารกิจส่วนตัวอย่างสบายอารมณ์ ใช้มือข้างหนึ่งดึงกางเกงขึ้น อีกมือควานหากล่องซิการ์ที่วางไว้บนพื้น แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นเฉียบของพื้นกระเบื้อง
ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นหน้า จนลืมตัวตะโกนลั่นห้องน้ำทั้งที่ยังไม่ได้ดึงกางเกงขึ้นดี
“ไอ้เวรเอ๊ย! ซิการ์ทั้งกล่องของชั้นหายไปไหนวะ!?”