บทที่ 21 การแปรสภาพเป็นธาตุของสายโรเกีย
บทที่ 21 การแปรสภาพเป็นธาตุของสายโรเกีย
บทที่ 21 การแปรสภาพเป็นธาตุของสายโรเกีย
“จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยรึไง?” สีหน้าของสโมคเกอร์เคร่งขรึมลง
เขาไม่อยากสู้ เพราะเหตุผลของการทะเลาะวิวาทครั้งนี้มันน่าอับอายจริง ๆ เผลอ ๆ จะเข้าขั้นไร้สาระด้วยซ้ำ
ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกเสียใจที่ไม่ได้ห้ามปรามพฤติกรรมโง่เง่าของบาร์ตันแต่เนิ่น ๆ จนทำให้อุจิวะ ชิกะโกรธจัด
“อยากจะให้จบโดยไม่มีแม้แต่คำขอโทษงั้นเหรอ? ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน? หรือเพราะไอ้สิ่งที่เรียกว่า ‘ผลโมคุ โมคุ’ สายโรเกียนั่น?”
ชิกะแสดงเจตนาชัดเจนว่าจะไม่ยอมปล่อยผ่าน วันนี้เขาตั้งใจจะเชือดสโมคเกอร์ ตัวท็อปของรุ่นพี่ให้ดู เพื่อตัดปัญหาจุกจิกที่จะตามมาในอนาคต
สโมคเกอร์เองก็มีศักดิ์ศรี การถูกชิกะฉีกหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าธารกำนัล ทำให้ความอดทนของเขาขาดผึงเช่นกัน
“ถ้าต้องการแบบนั้น... ก็เข้ามา! อุจิวะ ชิกะ!”
สโมคเกอร์ทนไม่ไหวอีกต่อไป ประกาศท้าสู้เสียงดัง
“พูดแบบนี้แต่แรกก็จบ”
ชิกะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วกระดิกนิ้วเรียกสโมคเกอร์เป็นเชิงบอกให้เริ่มได้เลย
“ไอ้คนอวดดี! ไวท์ ลอนเชอร์!”
สโมคเกอร์ระเบิดพลังเต็มที่ ท่อนล่างกลายสภาพเป็นกลุ่มควันขาวหนาทึบ พุ่งตัวเข้าหาชิกะด้วยความเร็วสูง
“ไวท์ โบลว์!”
กลางอากาศ สโมคเกอร์เปลี่ยนแขนเป็นควัน ส่งกำปั้นพุ่งยืดออกไปอย่างรวดเร็ว ปลายหมัดกลับคืนสภาพเป็นของแข็ง พุ่งเข้าใส่ชิกะพร้อมแรงอัดอากาศมหาศาล
ชิกะเพียงแค่โยกตัวเล็กน้อย ก็หลบการโจมตีของสโมคเกอร์ได้อย่างง่ายดาย
“ยังไม่จบหรอกน่า!”
สโมคเกอร์ไม่ตระหนก หมัดเปล่าที่ยืดออกไปและยังมีควันพวยพุ่งอยู่ ม้วนตัวกลับกลางอากาศอย่างรวดเร็ว พุ่งวกกลับมาเล็งเข้าที่กลางหลังของชิกะ
“ชิกะ! ระวังข้างหลัง!”
เสียงตะโกนเตือนดังลั่น... ไอน์ที่ยืนดูอยู่ในฝูงชน เห็นวิถีการโจมตีที่ผิดปกติของสโมคเกอร์จึงรีบตะโกนบอก
เพื่อนสาวข้างตัวรีบกระตุกแขนเสื้อเธอเบา ๆ พลางคิดในใจ ‘แม่คุณเอ๊ย สองคนนี้ไม่ใช่เล่น ๆ นะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย!’
ชิกะยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน เนตรสังสาระเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ข่ายเทพพิชิตฟ้า!
ตึง!
ยังไม่ทันที่หมัดของสโมคเกอร์จะสัมผัสตัวชิกะ มันก็ถูกคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นอัดกระแทกจนแตกกระจายเป็นควันขาวฟุ้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง กลุ่มควันเหล่านั้นค่อย ๆ ไหลกลับมารวมตัวที่ข้อมือของสโมคเกอร์ แล้วก่อรูปกลับเป็นกำปั้นตามเดิม
‘ผู้มีพลังผลปีศาจสายพารามีเซียเหรอ?’ สโมคเกอร์เริ่มรู้สึกว่าอุจิวะ ชิกะ รับมือยากขึ้นทุกที แรงผลักเมื่อกี้มันแพ้ทางผลควันของเขาชัด ๆ
“อยากจะเชื่อแบบไหนก็ตามใจ” ชิกะขี้เกียจจะอธิบาย
หลุมดำปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เขาใช้ ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์’ ใส่สโมคเกอร์ทันที
ร่างของสโมคเกอร์กระตุกวูบ ถูกแรงดึงดูดมหาศาลกระชากลอยลิ่วเข้าหาชิกะอย่างรุนแรง
“บ้าเอ๊ย! ไอ้นี่อีกแล้วเหรอ?!”
แต่คราวนี้สโมคเกอร์ไม่ได้สิ้นท่าเหมือนคนอื่น ๆ ที่เคยโดนชิกะดึง เพราะชิกะไม่ได้เล็งจับที่คอ
ในจังหวะที่ชิกะยื่นมือจะคว้าจับ สโมคเกอร์ก็ชิง ‘แปรสภาพเป็นธาตุ’ ทันที หัวของเขาแยกออกจากตัว ลอยหลบมือของชิกะไปได้อย่างเฉียดฉิว เป็นท่า ‘หัวหลุด’ ของจริง
ชิกะคาดการณ์ไว้แล้วว่าสโมคเกอร์ต้องใช้มุกแปรสภาพเป็นธาตุ เขาไม่ตื่นตระหนก มือข้างหนึ่งประสานอินอย่างรวดเร็ว
คาถาลม: ลมสลาตัน!
ชิกะพ่นลมกระโชกแรงออกจากปาก ข้าวของเครื่องใช้ในโรงอาหารปลิวว่อนทันที ผู้คนรอบข้างที่ยืนไม่มั่นคงถึงกับล้มกลิ้ง
สโมคเกอร์ที่อยู่กลางวงพายุโดนเข้าไปเต็ม ๆ ร่างควันของเขาถูกลมตีจนแตกกระเจิงเป็นริ้วควันขาวนับไม่ถ้วน ลอยฟุ้งไปทั่วทิศทาง
ผ่านไปพักใหญ่ ควันขาวเหล่านั้นถึงค่อย ๆ กลับมารวมตัวกันเป็นรูปร่างมนุษย์ สิ่งแรกที่ปรากฏคือใบหน้าซีดเผือดของสโมคเกอร์ เขาจ้องเขม็งไปที่ชิกะแล้วถามเสียงเครียด
“คราวนี้เป็นลมงั้นเหรอ? พลังนี่คนละอย่างกับแรงกระแทกเมื่อกี้ชัด ๆ... แกกินผลปีศาจเข้าไปกี่ผลกันแน่?”
สโมคเกอร์เริ่มไม่มั่นใจ เขาค่อย ๆ รวบรวมควันเพื่อคืนร่างเดิม ‘ลมสลาตัน’ เมื่อครู่สร้างผลกระทบต่อมนุษย์ควันอย่างเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
“คิดซะว่าเป็นวิชานินจาก็ได้” ชิกะไม่ได้ฉวยโอกาสซ้ำเติม เพียงแค่ยืนมองสโมคเกอร์คืนร่างจนเสร็จ
“วิชานินจา? แกเป็นนินจาจากประเทศวาโนงั้นเรอะ?”
“ประเทศวาโน? เหอะ... ไอ้สวะพวกนั้นกล้าเรียกตัวเองว่านินจาด้วยเหรอ?”
ชิกะแค่นหัวเราะเยาะหยัน ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นอันตราย
“เลิกเล่นกันได้แล้ว... ต่อไป ชั้นมีคำถามจะถามนาย”
“อะไร?”
“พวกสายโรเกียน่ะ... เลือดออกเป็นไหม?”
ได้ยินคำถามนั้น สัญชาตญาณร้องเตือนให้สโมคเกอร์ถอยกรูดไปด้านหลังทันที แต่ชิกะเร็วกว่านั้นมาก
โดยไร้สัญญาณเตือน ชิกะวาร์ปมาปรากฏตัวที่ด้านหลังสโมคเกอร์ แล้วคว้าจับที่ไหล่
“เปล่าประโยชน์น่า! ถ้าไม่มีฮาคิเกราะ ต่อให้โจมตีแรงแค่ไหนก็ทำอะไรชั้นไม่ได้!”
สโมคเกอร์เห็นว่าชิกะไม่ได้มีท่าทีพิเศษอะไร จึงคลายความกังวลลงเล็กน้อยแล้วยิ้มเยาะ
“งั้นเหรอ?”
ทันทีที่มือของชิกะสัมผัสไหล่สโมคเกอร์ ม่านพลังวงกลมโปร่งใสก็ปรากฏขึ้น ครอบคลุมร่างของทั้งชิกะและสโมคเกอร์ไว้
วิถีเปรต: ผนึกดูดกลืน!
สโมคเกอร์ค้นพบด้วยความสยดสยองว่าเขาไม่สามารถใช้พลังของผลโมคุ โมคุ ได้ ราวกับแขนขาที่ถูกตัดขาดจากเส้นประสาท
“ปล่อยนะโว้ย!”
สถานการณ์ที่ผิดตรรกะนี้ทำให้สโมคเกอร์สติแตก เขาทำได้เพียงตะโกนลั่นเพื่อระบายความกลัวในใจ
‘ผนึกดูดกลืน’ เป็นอีกหนึ่งความสามารถของวิถีเปรต ต่างจากการดูดกลืนจักระหรือพลังกายตรง ๆ มันสามารถดูดกลืนวิชาของคู่ต่อสู้และมีผลในการผนึก
แม้ชิกะจะใช้วิถีเปรตดูดพลังผลปีศาจออกจากร่างผู้ใช้โดยตรงไม่ได้ (ต้องใช้วิถีมนุษย์ร่วมด้วยเพื่อฆ่า) แต่เขาสามารถผนึกความสามารถของคู่ต่อสู้ชั่วคราวผ่านการสัมผัสระยะประชิดด้วยผนึกดูดกลืนได้
มือข้างหนึ่งกดสโมคเกอร์จนอยู่หมัด ตรึงร่างติดกับพื้น อีกมือหนึ่งปรากฏ ‘แท่งดำ’ ขึ้นกลางฝ่ามือ ชิกะเล็งไปที่หัวไหล่ขวาของสโมคเกอร์แล้วแทงสวนลงไป
ฉึก!
ไหล่ขวาของสโมคเกอร์ถูกแท่งดำเสียบทะลุ เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูด ความเจ็บปวดกระตุ้นให้เขาพยายามเร่งพลังผลโมคุ โมคุ อย่างบ้าคลั่ง
แต่ผลลัพธ์คือความสิ้นหวัง... แม้ชิกะจะสลายม่านพลังกั้นเมื่อครู่ไปแล้ว แต่เขาก็ยังใช้พลังไม่ได้อยู่ดี
พูดให้ถูกคือ ร่างกายส่วนใหญ่ของเขาสามารถแปรสภาพเป็นธาตุได้ แต่บริเวณไหล่ขวานั้นกลับไร้การตอบสนอง ราวกับไม่ใช่ร่างกายของเขา
เมื่อเขาพยายามใช้มืออีกข้างดึงมันออก ทันทีที่สัมผัสแท่งดำ ความอ่อนแรงมหาศาลก็ถาโถมเข้ามา อย่าว่าแต่จะดึงออกเลย แค่จะออกแรงจับยังทำไม่ได้
แท่งดำ... อาวุธที่สร้างขึ้นจากพลังหยิน-หยางของผู้ใช้เนตรสังสาระ มีคุณสมบัติในการผนึกหรือรบกวนการไหลเวียนของพลังงานในร่างคู่ต่อสู้
ผู้ใช้เนตรสังสาระสามารถใช้มันควบคุมศพได้ เหมือนที่นางาโตะสร้างเพนทั้งหกวิถี
“อยู่นิ่ง ๆ ซะ ถ้ายังดิ้นไม่เลิก แผลมันจะยิ่งฉีกกว้างกว่าเดิมนะ”
ชิกะมองสโมคเกอร์ที่นอนสภาพดูไม่จืดอยู่บนพื้น แล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี (ประชด)
“เกิดอะไรขึ้น?! พวกแกหยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดดังลั่น เซเฟอร์มาถึงที่เกิดเหตุแล้ว
เมื่อเห็นสภาพโรงอาหารที่พังยับเยิน ชิกะที่ยืนค้ำหัว และสโมคเกอร์ที่นอนจมกองเลือด เซเฟอร์ก็รู้สึกปวดหัวตึบ
“ใครก็ได้บอกทีสิว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้น?”
ไอน์สะบัดมือเพื่อนที่รั้งไว้ ก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูดเสียงดังฟังชัด
“อาจารย์เซเฟอร์คะ! พวกพี่ปีสูงเป็นคนหาเรื่องก่อน และบาร์ตันเป็นคนลงมือโจมตีก่อนค่ะ! ชิกะแค่ป้องกันตัวเท่านั้น!”
เซเฟอร์พยักหน้า แล้วหันไปมองสโมคเกอร์ที่นอนอยู่
“แล้วสโมคเกอร์เป็นอะไรไป?”
“อาจารย์... ผมไม่เป็นไรครับ ผมกับชิกะแค่ซ้อมมือกันปกติ... ต้องขอโทษจริง ๆ ที่ทำข้าวของเสียหายขนาดนี้”
สโมคเกอร์กัดฟันทนเจ็บ แล้วอธิบายออกมาทีละคำ
ชิกะมองสโมคเกอร์ด้วยความประหลาดใจ ความคิดเห็นที่มีต่อรุ่นพี่คนนี้เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นมาก
เขาดึงแท่งดำออก พยุงสโมคเกอร์ลุกขึ้น และช่วยแก้ตัวกับเซเฟอร์
“ใช่ครับอาจารย์เซเฟอร์ เป็นความผิดผมเองที่กะแรงไม่ถูก มือหนักไปหน่อย!”
เซเฟอร์ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดตามตรง ทั้งสองคนนี้คือศิษย์รักหัวแก้วหัวแหวนของเขา เขาเองก็ไม่อยากลงโทษใครหนัก ๆ เหมือนกัน
“แกพาสโมคเกอร์ไปห้องพยาบาลซะ! แล้วพวกแกสองคนต้องรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นด้วย!”
“ครับ!” ชิกะและสโมคเกอร์รีบรับคำ
“ส่วนแก... บาร์ตัน! ข้อหายุยงส่งเสริม ไปวิ่งรอบสนามร้อยรอบ! ถ้าวันนี้วิ่งไม่ครบ ก็ไสหัวออกจากค่ายฝึกไปซะ!”
บาร์ตันที่แอบซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนหน้าถอดสี ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ลากสังขารที่สั่นเทาด้วยความกลัวออกไปวิ่ง
หลังจากถลึงตาใส่ชิกะและสโมคเกอร์อีกครั้ง เซเฟอร์ก็สั่งสลายฝูงชน แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป