บทที่ 19 บททดสอบความอดทน

บทที่ 19 บททดสอบความอดทน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนตื่นแต่เช้าตรู่เหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้เมื่อมาถึงสนามฝึก พวกเขากลับพบว่าเซเฟอร์มายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“ไม่เลว... ไม่ปล่อยให้ชั้นต้องรอนาน”

เซเฟอร์ยืนกอดอก มองดูเหล่านักเรียนเบื้องล่างราวกับมองฝูงลูกแกะที่ว่าง่าย

“งั้นวันนี้ชั้นจะไม่พูดพล่ามทำเพลง เริ่มฝึกกันเลยแล้วกัน... เข้าแถว! แล้ววิ่งรอบสนามฝึกห้าสิบรอบ! ทั้งชายและหญิง!”

เสียงโอดครวญดังระงมไปทั่ว ลานฝึกของศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือนั้นแทบจะเป็นจัตุรัสยักษ์ รอบหนึ่งระยะทางปาเข้าไปกว่าพันเมตร... แต่ในเมื่อเซเฟอร์ออกคำสั่ง ก็ไม่มีใครกล้าบ่น ทุกคนก้มหน้าก้มตาเริ่มออกวิ่งทันที

ชิกะพุ่งตัวออกไปเป็นคนแรก เขารู้ซึ้งถึงความสำคัญของสมรรถภาพทางกายดี การต่อสู้ส่วนใหญ่ในโลกรวมนารูโตะล้วนมีรากฐานมาจากกระบวนท่า และต่อให้ในภายหลังทุกคนจะขับหุ่นยักษ์สู้กัน แต่ผลแพ้ชนะสุดท้ายก็มักจะวัดกันที่การดวลระยะประชิดอยู่ดี

หนึ่งรอบ... สิบรอบ... ยี่สิบรอบ...

แม้คนในโลกวันพีซจะมีร่างกายที่เหนือมนุษย์ แต่พวกเขาก็ยังเป็นคน ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกิน ทีละคนเริ่มร่วงหล่น ทิ้งระยะห่างจากกลุ่มนำมากขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อถึงรอบที่สามสิบ บางคนถึงกับหน้ามืดล้มฟุบลงกลางทาง หน่วยแพทย์ที่สแตนด์บายอยู่ข้างสนามรีบวิ่งเข้ามาหามผู้หมดสติขึ้นเปลแล้วลำเลียงออกไปทันที

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

ไอน์กัดฟันสู้ต่อ ในฐานะนักเรียนหญิงเพียงคนเดียวที่ยังวิ่งอยู่บนลานฝึก เธอเสียเปรียบเรื่องสรีระร่างกายเมื่อเทียบกับนักเรียนชายส่วนใหญ่อยู่แล้ว การที่เธอยืนหยัดมาได้ถึงรอบที่สามสิบก็นับว่าน่าทึ่งมาก จนแม้แต่เซเฟอร์ยังสังเกตเห็นเด็กสาวใจสู้คนนี้

‘เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อไอน์สินะ? ไม่พูดเรื่องอื่น แค่ดูจากความมุ่งมั่น ยัยหนูนี่ต้องเป็นทหารเรือที่ยอดเยี่ยมได้แน่ในอนาคต’

เซเฟอร์เอ่ยชมในใจ และกำชับให้หน่วยแพทย์จับตาดูเธอเป็นพิเศษ หากไอน์ไม่ไหวเมื่อไหร่ให้รีบเข้าไปปฐมพยาบาลทันที

‘ไม่ได้... เหลืออีกไม่ถึงครึ่งทาง ต้องวิ่งต่อให้จบ!’

ไอน์เป็นเด็กสาวที่มีความมุ่งมั่นแรงกล้า เธอไม่ต้องการอภิสิทธิ์วิ่งน้อยกว่าคนอื่นเพียงเพราะเป็นผู้หญิง

แต่ในที่สุด ร่างกายของเธอก็ถึงขีดจำกัด ขาของเธอสะดุด และในจังหวะที่กำลังจะล้มหน้าคว่ำ ก็มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาประคองไว้

เธอหันมองอย่างยากลำบากเพื่อจะขอบคุณ แล้วก็พบว่าเธอรู้จักคนที่ช่วยเธอ... แม้เขาอาจจะไม่รู้จักเธอก็ตาม

คนที่ช่วยเธอคือ อุจิวะ ชิกะ เขาเหลืออีกเพียงสองรอบก็จะครบห้าสิบรอบตามเป้าหมาย เมื่อเห็นเด็กสาวที่ก้าวเท้าแทบไม่ออกแต่ยังฝืนวิ่งต่อ เขาก็อดชื่นชมไม่ได้

ไม่มีใครดูถูกคนที่พยายามหรอก... เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะฝืนจนล้ม เขาจึงรีบเข้ามาประคอง

“ไหวไหม? อย่าฝืนอีกเลย ทุกคนเห็นความพยายามของเธอแล้ว ในเมื่อถึงขีดจำกัดก็ไปพักเถอะ ฝืนจนร่างกายพังมันจะได้ไม่คุ้มเสียนะ”

คำพูดที่แสดงความห่วงใยของชิกะทำให้กระแสความอบอุ่นไหลวาบเข้ามาในใจของไอน์

“ขอบคุณค่ะ... เข้าใจแล้ว นายคืออุจิวะ ชิกะสินะ? นายนี่เก่งจัง วิ่งมาตั้งนานขนาดนี้แต่ดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด”

“ฮ่า ๆ ไม่หรอก ชั้นก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว แต่แบกศักดิ์ศรีที่หนึ่งตอนสอบเข้าไว้น่ะสิ เลยต้องฝืนทำเท่ไปงั้น... จริง ๆ อยากแกล้งเป็นลมไปนอนห้องพยาบาล ให้พยาบาลสาวสวยดูแลจะแย่อยู่แล้ว”

ชิกะแกล้งเอามือป้องปากกระซิบ ทำท่าทางเหมือนขโมยเจ้าเล่ห์ที่เพิ่งทำความผิดมา

ไอน์หลุดขำออกมา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะจางหายไปบางส่วน เธอรู้ว่าชิกะแกล้งพูดเล่นเพื่อปลอบใจเธอ แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจ... อันที่จริง เธอชอบมันด้วยซ้ำ

“ขอบคุณนะ ชิกะ”

ไอน์กล่าวขอบคุณจากใจจริง ก่อนจะยอมหยุดฝืนสังขารและเดินแยกไปพัก

ชิกะโบกมือให้ แล้วออกวิ่งต่ออีกสองรอบที่เหลือ

ที่ข้างสนาม ไอน์นั่งพักเหนื่อยพลางมองเหม่อไปที่ร่างของชิกะที่กำลังวิ่งอยู่บนลาน ทันใดนั้นก็มีมือมาตบไหล่เธอ... เพื่อนร่วมห้องของเธอเดินมาหานั่นเอง

“อย่ามองตาละห้อยแบบนั้นน่าไอน์ พ่อหนุ่มนั่นเขาเนื้อหอมจะตาย... เธอรับมือเขาไม่ไหวหรอกนะจะบอกให้”

เพื่อนสาวแซวพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

ใบหน้าของไอน์แดงซ่าน เธอตีแขนเพื่อนแก้เขิน ก่อนจะลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ ขณะเดินออกไป เธอหันกลับไปมองชิกะในสนามอีกครั้ง ชิกะสังเกตเห็นจึงโบกมือทักทายขณะวิ่งผ่าน เธอรีบหันขวับกลับมาทันทีแล้วรีบเดินหนีไปพร้อมกับเพื่อน

ระหว่างทางกลับ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ริมฝีปากของไอน์ก็โค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอพึมพำเบา ๆ

“อุจิวะ ชิกะ งั้นเหรอ?”

“เขาเป็นคนดีจริง ๆ นะเนี่ย...”

เพื่อนร่วมห้องที่เดินอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอบ่นพึมพำกับตัวเองแต่จับใจความไม่ได้ จึงเอ่ยถาม

“ไอน์ เป็นอะไรรึเปล่า? หรือเมื่อกี้วิ่งจนเบลอไปแล้ว?”

ไอน์โบกมือบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนจะยิ้มร่าอย่างขี้เล่น แล้วคว้ามือเพื่อนดึงให้เดินเร็วขึ้น

เพื่อนสาวถูกลากถูไปอย่างงุนงง ร้องโวยวายไล่หลัง

“เฮ้ ๆ เป็นอะไรของเธอเนี่ยแม่คุณ? สงสัยจะวิ่งจนเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ ด้วย!”