บทที่ 17 วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ
บทที่ 17 วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ
บทที่ 17 วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ
หลังจากกิออนกลับไป ชิกะก็หันหลังเดินกลับเข้าหอพัก
เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไป ก็พบว่ารูมเมตทั้งสามคนมาถึงก่อนแล้ว เขาเป็นคนสุดท้ายที่มารายงานตัว
ในบรรดารูมเมตทั้งสาม มีคนหน้าคุ้นอยู่หนึ่งคน นั่นคือ บินซ์ ส่วนอีกสองคนไม่เคยปรากฏตัวในต้นฉบับ
เมื่อเห็นชิกะเดินเข้ามา ทั้งสามก็มีท่าทีประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดเลยว่ารูมเมตของตนจะเป็นถึงชิกะ ผู้ทำคะแนนสอบเข้าได้เป็นอันดับหนึ่ง ซึ่งตอนนี้กำลังเป็นดาวเด่น ทั้งสามจึงรีบลุกขึ้นต้อนรับ
ชิกะทักทายตอบทุกคน ก่อนที่ทั้งสี่จะเริ่มแนะนำตัวกัน
ชายหนุ่มร่างท้วมผมเหลืองเริ่มก่อนเป็นคนแรก
“สวัสดีทุกคน ชั้นชื่อ บริดจ์ มาจากเวสต์บลู เป็นผู้มีพลังผล ฮุกคุ ฮุกคุ (ผลตะขอ) ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
‘นี่มัน... เซ็ตอัปตัวละครจากเกมชัด ๆ เลยไม่ใช่เรอะ?’
ชิกะนึกถึงตัวละครในเกมหนึ่งจากโลกเก่า
พอจบการแนะนำตัวของบริดจ์ ชายหนุ่มหน้าตาเถื่อนที่มีเคราเฟิ้มก็เริ่มแนะนำตัวด้วยท่าทางอวดดี
“ชั้นชื่อ เกรฟส์ มาจากเวสต์บลูเหมือนกัน ถนัดใช้อาวุธหนัก!”
พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ
‘ให้ตายสิ นี่ชั้นหลุดเข้ามาในโลกของเกมอะไรสักอย่างรึเปล่าเนี่ย?’
ชิกะเริ่มรู้สึกมึนงงเล็กน้อย
เมื่อถึงตาของบินซ์ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ
“ชั้นชื่อ บินซ์ มาจากนอร์ทบลู เป็นผู้มีพลังผล โมซะ โมซะ (ผลเจริญเติบโต) ฝากตัวด้วย”
‘อืม ค่อยดูเป็นตัวละครที่เข้ากับเรื่องหน่อย’
ชิกะคิดอย่างโล่งอก ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวเองบ้าง
“ชั้นชื่อ อุจิวะ ชิกะ มาจากอีสต์บลู มีความสามารถหลายอย่าง แต่ชอบใช้แรงผลักและแรงดึงที่สุด ชั้นไม่ได้กินผลปีศาจ”
‘ไม่ได้กินผลปีศาจ แต่ควบคุมแรงผลักแรงดึงได้เนี่ยนะ?’
ทั้งสามอดสงสัยไม่ได้ แต่ในเมื่อทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง และยังไม่สนิทกันดี จึงไม่มีใครเอ่ยปากถาม
หลังจบช่วงแนะนำตัว ทั้งสี่ก็แยกย้ายกลับไปพักผ่อนที่เตียง พรุ่งนี้จะมีพิธีเปิดและเริ่มการฝึกซ้อมครั้งแรก
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
ทั้งสี่คนเดินมาที่ลานฝึกพร้อมกัน เข้าแถวรวมกับคนอื่น ๆ เพื่อรอครูฝึก
ห้านาทีต่อมา เซเฟอร์ ชายชราผมม่วงก็ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของทุกคน
เขาเดินขึ้นไปบนแท่นสูงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กวาดสายตามองนักเรียนเบื้องล่าง และหยุดสายตาอยู่ที่ตำแหน่งของชิกะนานเป็นพิเศษ
‘ดวงตาแปลกประหลาดนั่น คงเป็นอุจิวะ ชิกะสินะ’
เมื่อเจอเป้าหมายสำคัญในการฝึกสอนแล้ว เซเฟอร์จึงเริ่มกล่าวเปิดงาน
“สวัสดีทุกคน ชั้นคือเซเฟอร์ หัวหน้าครูฝึกของค่ายฝึกระดับหัวกะทิศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ เชื่อว่าพวกแกคงเคยได้ยินชื่อชั้นมาบ้าง ไม่มากก็น้อย ดังนั้นชั้นจะไม่แนะนำตัวอะไรให้มากความ... ชั้นเชื่อว่าคนที่มายืนตรงนี้ได้ ล้วนเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ”
ถึงตรงนี้ เหล่านักเรียนเบื้องล่างต่างยืดอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ทว่า น้ำเสียงของเซเฟอร์กลับเปลี่ยนไปทันที
“แต่อย่าคิดว่าเข้ามาได้แล้วจะเรียนจบออกไปได้ง่าย ๆ ชั้นขอบอกไว้ก่อนว่าที่นี่ไม่ต้องการพวกไร้น้ำยา ต่อจากนี้ พวกแกจะต้องเจอกับการฝึกที่โหดหินและทารุณที่สุด ถ้าใครตามไม่ทัน ชั้นจะเพิกถอนสิทธิ์การฝึกทันที... เข้าใจไหม?”
“เข้าใจครับ!”
คนที่มาอยู่ที่นี่ล้วนเป็นยอดฝีมือ ไม่มีใครหวั่นเกรงต่อคำขู่แค่นี้
“ดีมาก!”
เซเฟอร์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“งั้นการฝึกเริ่มได้ เนื้อหาการฝึกวันนี้คือ: วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ!”
ฟุ่บ!
วินาทีหนึ่งเซเฟอร์ยังอยู่บนแท่นสูง แต่อีกวินาทีต่อมา เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านักเรียนแล้ว
นักเรียนส่วนใหญ่ที่ไม่ได้ตั้งตัวต่างสะดุ้งตกใจ มีเพียงชิกะและคนส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังคงนิ่งเฉย
“เมื่อกี้ ที่ชั้นแสดงให้ดูคือ ‘โซล’ หนึ่งในวิชาหกรูปแบบ เป็นเทคนิคที่ใช้การกระทืบเท้าลงพื้นติดต่อกันหลายครั้งในช่วงเวลาสั้น ๆ เพื่อสร้างแรงส่งให้พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วที่มองด้วยตาเปล่าไม่ทัน!”
พูดจบ เซเฟอร์ก็เหยียบอากาศพุ่งขึ้นไปบนฟ้า ราวกับกำลังไต่บันไดที่มองไม่เห็น เขามองลงมายังนักเรียนเบื้องล่างและอธิบายต่อ
“นี่คือ ‘เกปโป’ เมื่อพวกแกชำนาญ ‘โซล’ แล้ว ก็สามารถลองเหยียบอากาศดูได้ มันจะทำให้พวกแกมีความสามารถคล้ายกับการบิน ส่วนจะลอยตัวได้นานแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับความอึดของพวกแกเอง”
จากนั้น เซเฟอร์ก็ตวัดขาข้างหนึ่ง ปล่อยคลื่นคมมีดสีเขียวพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง เข้าปะทะกับก้อนหินใหญ่ในระยะไกล หินก้อนนั้นถูกผ่าครึ่ง เผยให้เห็นรอยตัดเรียบเนียน
“นี่คือ ‘รันเคียคุ’ เคล็ดลับคือการสร้างคมมีดสุญญากาศผ่านการเตะด้วยความเร็วและพลังมหาศาล”
สิ้นเสียง เซเฟอร์ก็ร่อนลงสู่พื้น แล้วใช้นิ้วที่หนาเตอะแทงวูบเข้าใส่หน้าชิกะอย่างกะทันหัน รวดเร็วจนมองการเคลื่อนไหวไม่ทัน
สีหน้าของชิกะยังคงเรียบเฉย เขามองนิ้วที่หยุดอยู่ตรงหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซเฟอร์
“ไม่เลว... นิ่งมาก” เซเฟอร์พยักหน้าชมเชย ก่อนจะอธิบายต่อ “นี่คือ ‘ชิกัน’ ตามชื่อเลย มันคือเทคนิคที่มีพลังเจาะทะลวงเหมือนปืนยิงกระสุน เคล็ดลับคือการรวบรวมพลังไปที่นิ้ว แล้วแทงออกไปอย่างรวดเร็ว แม่นยำ และอำมหิต!”
เหล่านักเรียนต่างตกตะลึง สำหรับพวกเขาที่เพิ่งเคยเห็นท่าพวกนี้เป็นครั้งแรก มันดูเหมือนสิ่งที่ต้องใช้พลังผลปีศาจเท่านั้นถึงจะทำได้
เซเฟอร์ถอนนิ้วกลับแล้วย่อเข่าลงเล็กน้อย
“ต่อไป ชั้นจะพูดถึงเทคนิคป้องกันในวิชาหกรูปแบบ: ‘เทคไก!’”
มาแล้ว... คาถาลวงตาเพียงหนึ่งเดียวในวิชาหกรูปแบบ ที่สร้างภาพลวงตาอันแข็งแกร่งให้ตัวเองว่า “ชั้นรับได้!” พลังของมันเทียบเคียงได้กับคาถาลวงตาที่ทรงพลังที่สุดอย่าง “ชั้นตามพวกเขาทันแล้ว!” ของซากุระ... อิซานามิชัด ๆ!
ชิกะกำลังนึกสนุกในใจ จู่ ๆ เซเฟอร์ก็เหลือบมามองเขาแล้วเรียกชื่อออกมา
“?”
ชิกะก้าวออกมาอย่างว่าง่าย พลางสงสัยว่าตัวเองเผลอทำหน้าตาอะไรให้เซเฟอร์จับได้หรือเปล่า
“ต่อไปคือ ‘เทคไก’ มันจะทำให้ร่างกายคนเรามีความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าชั่วคราว เป็นท่าสำหรับป้องกัน ข้อเสียคือร่างกายจะถูกจำกัดการเคลื่อนไหวขณะใช้... อุจิวะ ชิกะ ตอนนี้แกจงโจมตีชั้น เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นถึงประสิทธิภาพของ ‘เทคไก’”
เซเฟอร์ต้องการใช้ชิกะเป็นคู่ซ้อม เพราะชิกะมีค่าโดริคิสูงสุดในที่นี้ การโจมตีจากชิกะจะช่วยเน้นย้ำพลังป้องกันของ ‘เทคไก’ ได้ดีที่สุด และยังเป็นโอกาสให้เขาได้ประเมินฝีมือของชิกะด้วยตัวเอง
ไม่รอช้า ชิกะเข้าสู่โหมดเซียนในพริบตา และใช้วิชาเดิมอีกครั้ง
“คาถาเซียน: ริวเคน ... หมัดมังกร”
หมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าที่หน้าอกของเซเฟอร์
ปัง!
เสียงทึบดังสนั่น ร่างของเซเฟอร์สั่นไหวเล็กน้อย เขากลับมายืนตรง จัดชุดสูทให้เข้าที่ แล้ววิจารณ์
“แรงดีนี่... ชั้นว่าแม้แต่พวกปีสูง ๆ ยังไม่มีแรงขนาดนี้เลย”
ขณะที่ปากพูดชม แต่ในใจของเซเฟอร์กลับปั่นป่วนอย่างหนัก
‘บ้าเอ๊ย! เจ้าเด็กนี่!’
‘หมัดเมื่อกี้มันรุนแรงระดับพลเรือโทแล้วนะ! นี่ขนาดยังไม่ได้เรียนฮาคิหรือผ่านการฝึกพื้นฐานเลยด้วยซ้ำ!’
เซเฟอร์มองชิกะด้วยสายตาลึกล้ำ แล้วสั่งให้เขาโจมตีต่อ คราวนี้เขาจะสาธิตท่าสุดท้ายของวิชาหกรูปแบบ: ‘คามิเอะ’
ชิกะตั้งท่าแล้วปล่อยหมัดใส่เซเฟอร์ตรง ๆ ร่างของเซเฟอร์พลิ้วไหวราวกับกระดาษล้อลม หลบการโจมตีของชิกะได้อย่างง่ายดาย
“นี่คือ ‘คามิเอะ’ ผ่อนคลายร่างกายให้เบาหวิวเหมือนกระดาษ ทำให้หลบการโจมตีทางกายภาพส่วนใหญ่ได้!” เซเฟอร์อธิบายไปพลางหลบไปพลาง
หมัดนี้ชิกะไม่ได้ใช้ ‘หมัดมังกร’ เพราะหมัดมังกรในโหมดเซียนนั้นคล้ายกับ ‘คาถากบ’ ของนารูโตะ ถึงหมัดจะไม่โดนตัวตรง ๆ แต่คลื่นพลังเซียนรอบกำปั้นก็สร้างความเสียหายได้ ในโลกวันพีซ มันเทียบได้กับฮาคิเกราะขั้นสูงอย่าง ‘ริวโอ’ เพื่อให้ความร่วมมือกับเซเฟอร์ ชิกะจึงเลือกที่จะไม่โชว์ของในตอนนี้
เมื่อเห็นว่าหมัดหยั่งเชิงไม่ได้ผล ชิกะจึงถอยฉากออกมาทันที ยกมือขวาขึ้น ปรากฏหลุมดำหมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ... มันคือพลังวิถีสวรรค์ของเนตรสังสาระ ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์!’
ชิกะคิดในใจ ‘ผลของคามิเอะก็โชว์ไปแล้ว งั้นผมเอาจริงละนะ อาจารย์เซเฟอร์’
‘อยากผ่อนคลายทั้งตัวนักใช่ไหม? งั้นผมจะใช้แรงดึงดูดกระชากอาจารย์มา แล้วดูซิว่าจะต้านยังไง’
แรงดึงมหาศาลจาก ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์’ ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้เซเฟอร์ที่อยู่ในสถานะ ‘คามิเอะ’ ถูกกระชากลอยละลิ่วเข้าหาชิกะราวกับแผ่นกระดาษ
“อะไรกัน?!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เซเฟอร์เห็นพลังวิถีสวรรค์ของชิกะ และด้วยความที่เขากำลังผ่อนคลายร่างกายเต็มที่ ชิกะจึงดึงเขามาได้อย่างง่ายดาย
เมื่อเห็นว่ากำลังจะถูกชิกะคว้าตัว เขาไม่สนใจจะสาธิต ‘คามิเอะ’ อีกต่อไป รีบเปลี่ยนสถานะเป็น ‘เทคไก’ ทันที
แต่ชิกะที่เห็นเซเฟอร์ตัวแข็งทื่อกลางอากาศ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนสถานะแล้ว เขาจึงยกเลิก ‘หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์’ และสวนกลับด้วย ‘ข่ายเทพพิชิตฟ้า’ ทันที!
ร่างของเซเฟอร์ที่ยังค้างอยู่ในท่า ‘เทคไก’ ถูกผลักกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง พุ่งทะลุกำแพงค่ายฝึกหายลับไปในกลุ่มควันฝุ่น