บทที่ 15 7,200 คะแนน สถิติใหม่

บทที่ 15 7,200 คะแนน สถิติใหม่

ฟุ่บ!

เพียงใช้ ‘กายาพริบตา’ อีกครั้ง ร่างของชิกะก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเครื่องทดสอบ

การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ทุกคนในสนามตกตะลึงในทันที ความเร็วของชิกะกลายเป็นจุดสนใจสายตา และเจ้าหน้าที่คุมสอบก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก

“ความเร็วเมื่อกี้? นั่นมัน ‘โซล’ งั้นเหรอ?! เขาไปเรียนมาจากไหนกัน?”

เจ้าหน้าที่คุมสอบตกใจเพราะการเคลื่อนที่ชั่วพริบตาของชิกะเมื่อครู่ มันคล้ายคลึงกับท่า ‘โซล’ หนึ่งในวิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือมากเกินไป

“ขอเริ่มเลยได้ไหม?”

ชิกะเมินเฉยต่อปฏิกิริยารอบข้างและเอ่ยถามเจ้าหน้าที่

“อ๊ะ... ได้ครับ เริ่มได้ทันทีเมื่อคุณพร้อมเลยครับ อุจิวะ ชิกะ”

เมื่อได้รับสัญญาณ ชิกะจึงหลับตาลง... ค่าโดริคินั้นโดยเนื้อแท้แล้วเชื่อมโยงกับพละกำลังทางกายภาพ เพื่อที่จะรีดเร้นพลังกายออกมาให้ถึงขีดสุด ชิกะจึงเตรียมใช้ ‘โหมดเซียน’ ที่เขาเรียนรู้มาจากโลกนารูโตะ

โหมดเซียนของชิกะมาจากถ้ำริว ในช่วงที่อยู่นอกหมู่บ้านโคโนฮะ เขาขลุกอยู่กับโอโรจิมารุตลอดเวลา ตามคำแนะนำของโอโรจิมารุ เขาได้เดินทางไปยังถ้ำริวและสำเร็จวิชาโหมดเซียนที่นั่น มิหนำซ้ำเขายังทะลวงขีดจำกัด พัฒนาโหมดเซียนของถ้ำริวให้วิวัฒนาการเข้าใกล้ความเป็นมังกรยิ่งขึ้นไปอีก

ภายใต้โหมดเซียน ร่างกายและประสาทสัมผัสของชิกะจะถูกยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล อานุภาพของคาถานินจา หรือแม้แต่พลังของเนตรสังสาระก็จะทวีความรุนแรงขึ้นหลายเท่าตัว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง อายแชโดว์สีม่วงอ่อนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิกะ ขับเน้นให้เนตรสังสาระสีม่วงคู่นั้นดูดูลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเขาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อม

พลังงานธรรมชาติไหลทะลักมารวมกันที่มือขวาอย่างบ้าคลั่ง ชิกะตั้งท่าชาร์จพลังและพึมพำเสียงต่ำ

“คาถาเซียน: ริวเคน ... หมัดมังกร”

ไม่มีแสงสีอลังการ มันดูเหมือนเป็นเพียงหมัดธรรมดาที่ชกเข้าใส่เครื่องทดสอบ

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ฝุ่นทรายตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เครื่องทดสอบกระเด็นลอยละลิ่วออกมาจากกลุ่มควัน

ตึง!

เครื่องทดสอบร่วงลงกระแทกพื้น เจ้าหน้าที่คุมสอบรีบวิ่งเข้าไปตรวจสอบทันที... สภาพของเครื่องทดสอบที่ทำจาก ‘หินไคโร’ บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวถี่ยิบ โชคยังดีที่หน้าจอแสดงผลยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ เพราะชิกะยั้งแรงกระแทกในส่วนนั้นไว้

เมื่อเหลือบมองตัวเลขบนหน้าจอ เจ้าหน้าที่คุมสอบก็ตัวแข็งทื่อ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงตะโกนตัวเลขนั้นออกมาเสียงหลง

“7... 7200! คะแนนของอุจิวะ ชิกะ คือ 7200!”

ประโยคท้ายแทบจะเป็นการตะโกนสุดเสียง และทันใดนั้น ทั่วทั้งสนามทดสอบก็ระเบิดความฮือฮาขึ้น!

“7200?! ตัวเลขบ้าอะไรกันนั่น? ขนาดนายทหารระดับสูงบางคนยังทำไม่ได้เลยนะ!”

“เครื่องพังรึเปล่า? เป็นไปได้ยังไง?”

“เพ้อเจ้อ! ไม่เห็นเหรอว่าเครื่องร้าวขนาดนั้น นั่นมันทำจากหินไคโรนะโว้ย!”

เหล่าทหารฝึกหัดที่ยังอยู่ในสนามต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงผลงานของชิกะเมื่อครู่

วูบ!

กิออนที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านใน คิดว่าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น จึงใช้ ‘โซล’ พุ่งเข้ามาในสนามทันที

เธอพบเจ้าหน้าที่คุมสอบที่กำลังยืนเหม่อลอยจึงถามไถ่เหตุการณ์

เมื่อเห็นพลเรือโทกิออน เจ้าหน้าที่ก็รีบรายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็ว กิออนได้ฟังแล้วก็มีสีหน้าเหลือเชื่อ จ้องมองชิกะที่ยังยืนอยู่กลางสนามด้วยความประหลาดใจ

ในตอนนี้ ชิกะได้คลายโหมดเซียนแล้ว เมื่อเห็นกิออนเดินเข้ามา เขาก็เดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม

“พี่กิออน ชั้นไม่ทำให้ผิดหวังใช่ไหม? คะแนนน่าจะออกมาดูดีพอสมควรนะ”

‘นี่นายเรียกว่า ‘ดูดี’ เหรอ? อย่ามาถ่อมตัวนะยะ!’

กิออนบ่นอุบในใจอย่างบ้าคลั่ง

เธอได้รับรู้แง่มุมใหม่ของน้องชายบุญธรรมคนนี้... ชิกะคือปรมาจารย์แห่งการถ่อมตัวจอมปลอมชัด ๆ

กิออนมองชิกะด้วยสายตาลึกล้ำ เธอรู้ดีว่าด้วยคะแนนระดับนี้ที่ชิกะทำได้ คนจำนวนมากที่ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือคงจะนั่งไม่ติดเก้าอี้กันแน่

และก็เป็นไปตามคาด คะแนนของชิกะถูกรายงานไปถึงหูเบื้องบนอย่างรวดเร็ว

ณ ห้องทำงานของจอมพลเรือ... เซ็นโงคุกำลังเปิดศึก ‘กระชับมิตร’ กับเพื่อนเก่าอย่างการ์ปอยู่ ตอนที่เขาได้รับข่าวจากค่ายฝึก

หลังจากอ่านข้อความ เซ็นโงคุก็ชะงักค้างอยู่บนเก้าอี้ จนไม่ทันสังเกตว่าโดน ‘ขี้มูกแห่งความรัก’ ของการ์ปดีดใส่เข้าให้แล้ว

การ์ปมองเพื่อนเก่าด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เซ็นโงคุถึงได้เหม่อลอยไปแบบนั้น

ทันใดนั้น เซ็นโงคุก็หันขวับมามองการ์ป เล่นเอาการ์ปสะดุ้งตกโซฟา นึกว่าเซ็นโงคุจะลุกมาเอาคืนเรื่อง ‘ขี้มูกแห่งความรัก’ แต่เซ็นโงคุกลับเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“อุจิวะ ชิกะ ทำคะแนนทดสอบโดริคิได้ 7200”

“หา?!”

แม้แต่การ์ปผู้รักอิสระและไม่ยึดติดกับอะไร ยังเก็บอาการไม่อยู่เมื่อได้ยินตัวเลขนี้

การ์ปเก็บสีหน้าขี้เล่นลง เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและกล่าวกับเซ็นโงคุ

“เซ็นโงคุ คราวนี้แกหาปีศาจมาเข้ากองทัพเรือได้จริง ๆ แล้วสินะ!”

เซ็นโงคุพยักหน้าเห็นด้วย พลางนึกสงสัยว่าเซเฟอร์จะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อได้ยินข่าวนี้