บทที่ 10 ทหารใหม่
บทที่ 10 ทหารใหม่
บทที่ 10 ทหารใหม่
ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ, มารีนฟอร์ด
ภายในห้องทำงานของจอมพลเรือ... เซ็นโงคุกำลังเอามือกุมขมับ คิ้วขมวดมุ่นขณะจ้องมองแผนที่การวางกำลังพลบนโต๊ะทำงาน
ด้วยคำสั่งเสียก่อนตายของราชาโจรสลัดโรเจอร์ ทำให้โจรสลัดจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่แกรนด์ไลน์ จนกำลังพลของกองทัพเรือแทบจะตึงมือไปทุกด้าน
แม้ว่ากำลังรบระดับสูงจะมี ‘พลเรือเอก’ สายโรเกียทั้งสามคอยคุมเชิงอยู่ แต่ทั้งสามคนนี้ก็ล้วนแต่เป็นตัวปัญหา... คิซารุที่ทำงานตอกบัตรเช้าเย็นกลับกินเงินเดือนไปวัน ๆ, อาโอคิจิที่ขี้เกียจตัวเป็นขน, และอาคาอินุที่แม้จะทำงานได้เรื่องที่สุดเมื่อเทียบกับอีกสองคน แต่การกระทำบางอย่างก็รุนแรงเกินกว่าเหตุ จนเซ็นโงคุไม่ค่อยปลื้มกับ ‘ความยุติธรรมสัมบูรณ์’ ของหมอนั่นนัก
ส่วนพวกโจรสลัด...
‘สี่จักรพรรดิ’ ในโลกใหม่ก็จ้องจะงาบเหยื่อตาเป็นมัน แต่ละคนมีพลังระดับทำลายล้างประเทศได้ง่าย ๆ ยังไม่นับรวมลูกสมุนตัวเป้ง ๆ ใต้อาณัติอีก
“กองทัพเรือตอนนี้ต้องการเลือดใหม่... โดยเฉพาะคนที่มีพรสวรรค์!”
เซ็นโงคุคิดพลางถอนหายใจอีกครั้ง
“คนเก่ง ๆ นี่หายากชะมัด!”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ทหารเรือนายหนึ่งเดินเข้ามาทำความเคารพ ก่อนจะหยิบหอยทากสื่อสารออกมาแล้วรายงานด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“รายงานครับ ท่านจอมพล! นาวาเอกร็อดจากศูนย์บัญชาการย่อยที่ 155 แห่งอีสต์บลู ส่งข้อความมาแจ้งว่ามีข้อมูลสำคัญต้องรายงานต่อศูนย์ใหญ่ครับ!”
“อีสต์บลู? หรือว่ากลุ่มโจรสลัดแบรนด์เริ่มอาละวาดเมื่อไม่กี่วันก่อน? ไอ้พวกขยะทะเลพรรค์นั้น!”
อารมณ์ของเซ็นโงคุขุ่นมัวลงทันที เขาพยักหน้าไล่ทหารเรือออกไป แล้วกดรับสายจากหอยทากสื่อสารของร็อด
“โมชิ โมชิ... นี่ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือ ชั้นจอมพลเรือเซ็นโงคุ... นาวาเอกร็อด มีเรื่องสำคัญอะไรจะรายงาน?”
หอยทากสื่อสารที่เลียนแบบหน้าตาของร็อดทำสีหน้าตื่นเต้นและพูดขึ้นทันที
“ท่านจอมพลเซ็นโงคุ! ผมร็อดครับ! มีทหารใหม่ที่มีพรสวรรค์ขั้นสุดยอดมาปรากฏตัวที่หน่วยรับสมัครของสาขาเราครับ! เขาชื่อ อุจิวะ ชิกะ!”
“ทหารใหม่ที่มีพรสวรรค์ขั้นสุดยอด??”
เซ็นโงคุรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย การได้ยินข่าวแบบนี้ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเปรียบเสมือนฝนทิพย์ชโลมใจ
ทว่า... พอนึกขึ้นได้ว่าเป็นสาขาในอีสต์บลู เขาก็อดระแวงไม่ได้ ทะเลที่อ่อนแอที่สุดจะมีคนเก่งระดับปีศาจโผล่มาได้ยังไง? เป็นไปได้สูงว่าร็อดอาจจะอยู่ที่บ้านนอกนานเกินไป พอเจอคนมีฝีมือหน่อยก็ตื่นตูมไปเอง
คิดได้ดังนั้น อารมณ์ที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ก็สงบลง
“อืม เข้าใจแล้ว... ไหนลองอธิบายคำว่า ‘พรสวรรค์ขั้นสุดยอด’ ให้ชัดเจนหน่อยซิ?”
“อุจิวะ ชิกะ คนนี้มีความสามารถหลากหลายมากครับ! อย่างแรกคือสมรรถภาพร่างกายที่แข็งแกร่งสุด ๆ แถมยังมีพลังที่ดูเหมือนจะควบคุมแรงดึงดูดและแรงผลัก... เขาบินได้! และเขาสามารถยกตึกสาขากองทัพเรือทั้งหลังลอยขึ้นฟ้า แล้ววางลงเบา ๆ ได้อย่างง่ายดายครับ!”
“อะไรนะ!?”
พอได้ยินแบบนั้น เซ็นโงคุก็ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นได้อีกต่อไป ในฐานะผู้นำสูงสุดและหนึ่งในยอดฝีมือของโลก เขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่ได้ยินมันหมายความว่ายังไง
บินได้... ควบคุมแรงดึงดูดและแรงผลัก... ไม่ว่าจะอย่างไหนก็เป็นพลังที่ทรงอานุภาพทั้งนั้น หรือจะเป็นผลปีศาจสายพารามีเซีย?
ยิ่งไปกว่านั้น การที่ยกตึกทั้งหลังได้สบาย ๆ แสดงว่าชิกะต้องใช้พลังจนชำนาญแล้ว
หรือว่าจะเจอช้างเผือกเข้าจริง ๆ? เซ็นโงคุยังคงไม่อยากจะเชื่อ
ตอนนั้นเอง เสียงของร็อดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“กลุ่มโจรสลัดแบรนด์ถูกเขากวาดล้างด้วยตัวคนเดียวครับ! กัปตันกลายเป็นศพไหม้เกรียม ส่วนลูกน้องคนอื่นถูกเขาอัดรวมกันเป็นลูกบอลสีดำ! เขาบอกว่าเขามีความสามารถในการควบคุมไฟด้วย! และที่สำคัญ...!”
ร็อดเว้นจังหวะ
“เขาอายุแค่สิบหกปีครับ!”
“.....”
เงียบกริบ...
“ทะ... ท่านจอมพลเซ็นโงคุ?”
ร็อดเห็นปลายสายเงียบไปนาน นึกว่าจอมพลจะหาว่าเขาโม้ จึงเอ่ยเรียกอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ชั้นฟังอยู่!”
เซ็นโงคุได้สติ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความปิติ ตะโกนใส่หอยทากสื่อสารเสียงดัง
“นาวาเอกร็อด นายทำได้ดีมาก! ศูนย์ใหญ่จะส่งเรือรบไปรับตัวเขาเดี๋ยวนี้... ระหว่างนี้ นายต้องดูแลเขาให้ดี แสดงให้เขาเห็นถึงความจริงใจของกองทัพเรือเราให้ได้!”
“รับทราบครับ ท่านจอมพล!”
หลังจากวางสาย เซ็นโงคุถอนหายใจยาว เตรียมจะสั่งการเรื่องเรือรบที่จะไปอีสต์บลู
ปัง!
ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง
“เซ็นโงคุ! ชั้นจะกลับอีสต์บลูไปหาหลาน!”
ผู้ที่บุกเข้ามาคือตำนานแห่งกองทัพเรือ... พลเรือโทการ์ป เขาเดินแคะขี้มูกดุ่ม ๆ เข้ามาที่โต๊ะทำงาน แล้วตะโกนใส่เซ็นโงคุอย่างไม่เกรงใจ
เซ็นโงคุมองเพื่อนรักด้วยความปวดหัว... เจ้าหมอนี่วัน ๆ ไม่ทำทำการทำงาน แถมยังแพร่เชื้อนิสัยเสียให้อาโอคิจิอีก ชอบมาป่วนห้องทำงานเขาแล้วขโมยขนมเซมเบ้กิน!
กำลังจะอ้าปากด่าเจ้าตัวน่ารำคาญนี่... ทันใดนั้น ดวงตาของเซ็นโงคุก็สว่างวาบ
‘ใช้โอกาสนี้ให้การ์ปไปรับหมอนั่นมาเลยสิ... ถึงปกติการ์ปจะพึ่งพาไม่ค่อยได้ แต่ชื่อเสียงบารมีของหมอนี่ของจริง การให้วีรบุรุษแห่งกองทัพเรือไปรับด้วยตัวเอง ไม่ใช่การแสดงความจริงใจขั้นสุดยอดหรอกเหรอ?’
ฉลาดจริง ๆ ตัวเรา!
ใบหน้าของเซ็นโงคุเผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตาออกมาทันที
“ตกลง... ชั้นอนุมัติ!”
“โอ้ ไม่ได้เจอหลานตั้งนาน คราวนี้แก... หือ?!”
การ์ปที่เตรียมจะเถียงคอเป็นเอ็น (เพราะปกติเซ็นโงคุต้องปฏิเสธ แล้วเขาต้องขู่เข็ญจนกว่าจะยอม) ถึงกับชะงัก
คราวนี้ทำไมมันง่ายจังวะ?
ท่าทีผิดปกติของเซ็นโงคุเล่นเอาการ์ปไปไม่เป็น ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
เซ็นโงคุรู้ตัวว่าทำตัวผิดปกติไปหน่อย จึงกระแอมแก้เขินสองที แล้วปรับสีหน้าเคร่งขรึม
“ชั้นอนุญาตให้แกลาพักร้อนได้... แต่ระหว่างทาง แกต้องแวะไปรับคนคนหนึ่งมาให้ชั้นด้วย เขาอยู่ที่ศูนย์บัญชาการย่อยที่ 155 ในอีสต์บลู”
“รับคน? ใคร?”
“ทหารเรือหน้าใหม่... เขาชื่อ อุจิวะ ชิกะ!”