บทที่ 9 ทหารใหม่ผู้มาพร้อมความสะพรึง
บทที่ 9 ทหารใหม่ผู้มาพร้อมความสะพรึง
บทที่ 9 ทหารใหม่ผู้มาพร้อมความสะพรึง
อีสต์บลู, เกาะซากุระ ศูนย์บัญชาการย่อยกองทัพเรือที่ 155
ทหารเรือหนุ่มคนหนึ่งในห้องรับสมัครทหารกำลังหาวออกมาด้วยความเบื่อหน่าย... ช่วงนี้ยังไม่ถึงฤดูกาลเกณฑ์ทหารครั้งใหญ่ แถมที่นี่ก็คืออีสต์บลู ไม่ค่อยมีใครถ่อมาสมัครเป็นทหารเรือนักหรอก
ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะโต๊ะดังขึ้นตรงหน้า ทหารเรือหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิดที่ถูกรบกวนเวลางีบ เขาอ้าปากเตรียมจะด่ากราด แต่เมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีม่วงที่มีลวดลายประหลาด ความหวาดกลัวก็แล่นพล่านขึ้นจับจิต คำพูดที่เตรียมไว้ถูกกลืนกลับลงคอไปทันที
ผู้มาเยือนแน่นอนว่าคือ อุจิวะ ชิกะ... เมื่อเห็นทหารเรือตรงหน้าเอาแต่อึ้งไม่ยอมพูด เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน
“สวัสดีครับ ที่นี่คือจุดรับสมัครทหารเรือใช่ไหมครับ? ผมมาสัมภาษณ์”
“อะ... อ่า ใช่ ใช่แล้ว”
ทหารเรือหนุ่มได้สติ รีบปาดเหงื่อเย็นที่หน้าผากแล้วตอบกลับรัวเร็ว ก่อนจะเริ่มสอบถามข้อมูลของชิกะ
“ชื่อ?”
“อุจิวะ ชิกะ”
“อายุ?”
“16 ปี”
ทหารเรือหนุ่มมองชิกะด้วยความประหลาดใจ พลางคิดในใจว่าช่างเด็กเหลือเกิน
“เหตุผลที่อยากเข้ากองทัพเรือ?”
“ก็แค่... สนใจเฉย ๆ น่ะครับ”
“เอ่อ... เป็นคำตอบที่จริงใจดีนะ!” ทหารเรือพยักหน้า “แล้วมีความสามารถพิเศษอะไรไหม?”
“อืม... ก็บินได้, พ่นไฟ, เรียกสายฟ้า, ควบคุมแรงดึงดูดและแรงผลัก, เปิดประตูมิติ... ก็เยอะอยู่ครับ”
เมื่อได้ยินรายการความสามารถยาวเหยียด ทหารเรือหนุ่มก็มองชิกะด้วยสายตาจับผิด... ถ้าเป็นคนอื่นพูดเขาคงขมวดคิ้วไล่ตะเพิดไปแล้ว แต่ดวงตาของชิกะเมื่อครู่สร้างแรงกดดันให้เขามากเกินไป
เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ชิกะรู้ทันทีว่าคงถูกหาว่าเพ้อเจ้อ เขาจึงขี้เกียจพูดพร่ำทำเพลง
ชิกะประสานอินใช้วิชานินจาง่าย ๆ สองสามท่า ก่อนจะใช้...
“หมื่นลักษณ์เหนี่ยวสวรรค์”
ครืนนน!
อาคารที่ทำการสาขาทั้งหลังถูกพลังที่มองไม่เห็นยกตัวลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า แล้วค่อย ๆ วางกลับลงที่เดิมอย่างนุ่มนวล
“ตอนนี้... ผมเข้ากองทัพเรือได้รึยัง?” ชิกะหันมาถาม
ทว่าทหารเรือหนุ่มตรงหน้าแข็งทื่อกลายเป็นหินไปแล้ว ลิ้นห้อยตกปากราวกับรูปปั้นตลก ๆ
แต่ในขณะเดียวกัน ภายนอกฐานทัพกลับโกลาหลสุดขีด
“ศัตรูบุก! ศัตรูบุก!”
“ศัตรูเป็นผู้มีพลังผลปีศาจ! พลังน่ากลัวมาก! รีบออกไปดูเร็ว!”
“แย่แล้ว! ศัตรูระดับนี้พวกเราจะรับมือไหวเหรอเนี่ย!”
“เพื่อความยุติธรรม! ถอยไม่ได้เด็ดขาด! บุกออกไปดู!”
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังระงม ทหารเรือทั้งฐานพากันกรูออกมาที่หน้าประตู คอยสอดส่องมองหาศัตรูด้วยความตื่นตระหนก
ในตอนนี้เอง ทหารเรือฝ่ายรับสมัครเพิ่งจะได้สติ เมื่อเห็นสถานการณ์วุ่นวาย เขารู้ทันทีว่าเป็นเพราะฝีมือชิกะ เขาข่มความตกใจไว้ รีบวิ่งออกไปยืนตรงทำความวันทยหัตถ์รายงานนายทหารร่างกำยำคนหนึ่ง
“รายงานครับ นาวาเอกร็อด! ไม่มีการโจมตีจากศัตรูครับ! เหตุการณ์เมื่อกี้เกิดจากฝีมือของ อุจิวะ ชิกะ ที่มาสมัครเป็นทหารใหม่ครับ!”
สิ้นเสียงรายงาน เหล่าทหารเรือก็ฮือฮากันยกใหญ่
“อะไรนะ? ฝีมือคนมาสมัครใหม่เรอะ?”
“เดี๋ยวนี้เด็กใหม่มันน่ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอ??”
“ตกใจแทบตาย! นึกว่าเป็นโจรสลัดซะอีก นึกว่าจะต้องพลีชีพเพื่อความยุติธรรมซะแล้ว!”
นาวาเอกร็อดมองไปที่อุจิวะ ชิกะ ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ที่เดิม มุมปากของเขากระตุกยิก ๆ ก่อนจะเอ่ยสั่งการ
“เข้าใจแล้ว แยกย้ายได้”
จากนั้นเขาเดินตรงเข้าไปหาชิกะ พยายามควบคุมอารมณ์ให้ปกติที่สุดแล้วถามว่า
“สวัสดี ชั้นคือผู้ดูแลสูงสุดที่นี่ นาวาเอกร็อด... เธอคือ อุจิวะ ชิกะ ที่มาสมัครทหารสินะ?”
น้ำเสียงของร็อดแฝงความระมัดระวัง... การที่ยกตึกทั้งหลังขึ้นแล้ววางลงเบา ๆ ได้เมื่อกี้เล่นเอาเขาใจหายใจคว่ำ เขารู้ดีว่าด้วยพลังระดับนั้น ในอีสต์บลูคงไม่มีใครต่อกรได้แน่
“ใช่ครับ ผมอุจิวะ ชิกะ มาที่นี่เพื่อเข้ากองทัพเรือ” ชิกะตอบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้รับการยืนยันและเห็นท่าทีที่เป็นมิตรของชิกะ หัวใจที่แขวนอยู่ของร็อดก็ผ่อนคลายลง ตามมาด้วยความปิติยินดีอย่างท่วมท้น
เขารู้ทันทีว่าพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดแบบนี้ เขาไม่มีปัญญาเก็บไว้ใช้งานเองแน่... หมอนี่เกิดมาเพื่อแกรนด์ไลน์! ศูนย์บัญชาการย่อยในอีสต์บลูไม่คู่ควรกับเขา!
แต่เขาสามารถ ‘แนะนำ’ ส่งตัวไปที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ได้! ความดีความชอบจากการค้นพบเพชรเม็ดงามขนาดนี้ อาจทำให้เขาได้เลื่อนยศหลายขั้นเลยทีเดียว!
ร็อดมองชิกะอีกครั้ง แววตาเปลี่ยนเป็นชื่นชมอย่างออกนอกหน้า
เมื่อรู้สึกอึดอัดกับสายตาอันเร่าร้อนของร็อด ชิกะจึงยกมือขึ้น เปิดประตูมิติ แล้วเทศพของแบรนด์ ธงโจรสลัด และลูกบอลสีดำขนาดใหญ่ลงบนพื้น
ตุบ!
“นี่คืออะไร?” ร็อดมองอย่างงุนงง
“ลูกบอลสีดำนั่นคือซากศพของลูกเรือกลุ่มโจรสลัดแบรนด์ที่ถูกอัดรวมกันครับ ส่วนที่ยังพอดูออกว่าเป็นคนนั่นคือกัปตัน... ผมจัดการพวกมันได้ระหว่างทางมาที่นี่”
ซู๊ด...
ร็อดสูดหายใจเข้าลึกจนแสบจมูก เขารู้จักชื่อกลุ่มโจรสลัดแบรนด์ดี... มันคือกลุ่มที่หนีกลับมาจากแกรนด์ไลน์ ศูนย์ใหญ่เพิ่งส่งคำเตือนมาเมื่อไม่กี่วันก่อน และกำลังเตรียมกำลังเสริมมาจัดการ เพราะลำพังทหารในอีสต์บลูรับมือความเสียหายที่แบรนด์จะก่อไม่ไหวแน่
แต่ตอนนี้... ไอ้เจ้าแบรนด์ที่รอดมาจากแกรนด์ไลน์ กลับกลายเป็นก้อนถ่านรูปร่างมนุษย์อยู่ตรงหน้าเขา ส่วนลูกน้องเหรอ? แม้แต่สภาพศพยังไม่เหลือเค้าเดิมด้วยซ้ำ!
น่าสะพรึงกลัวจริง ๆ! ร็อดประเมินความแข็งแกร่งของชิกะใหม่อีกครั้งในระดับที่สูงลิบลิ่ว
“งั้น... เชิญเข้าไปคุยในฐานก่อนเถอะ เราค่อย ๆ คุยกัน... พูดตามตรงนะ ด้วยฝีมือระดับเธอ คงอยู่ที่นี่ได้ไม่นานหรอก”
น้ำเสียงของร็อดเริ่มเจือความประจบประแจง เขารู้ดีว่าถ้าชิกะไปที่ศูนย์ใหญ่ เขาต้องได้เข้าค่ายฝึกระดับสูงแน่นอน และเมื่อจบออกมา ยศของชิกะต้องสูงกว่าเขาชนิดเทียบไม่ติด! มันคือจุดสูงสุดที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึงในชาตินี้ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าแสดงท่าทีละเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะด้วยความแข็งแกร่งหรือสถานะในอนาคต
ชิกะยิ้มรับและพยักหน้า ก่อนจะเดินนำเข้าไปในฐาน
มองดูแผ่นหลังของชิกะ แล้วนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์นั่น นาวาเอกร็อดได้แต่ทอดถอนใจ
‘ทำไมช่องว่างระหว่างคนเรามันถึงได้ห่างชั้นกันขนาดนี้นะ?’