บทที่ 8 ผลประตู

บทที่ 8 ผลประตู

“หืม?”

จู่ ๆ ชิกะที่กำลังใช้พลังก็หยุดการดูดกลืนของ ‘วิถีเปรต’ เมื่อตระหนักว่าผลลัพธ์ที่ได้ไม่เป็นไปตามคาด

ใช่... ชิกะคาดการณ์ไว้ว่าวิถีเปรตของเนตรสังสาระสามารถดูดกลืนจักระในโลกนารูโตะได้ ซึ่งจักระก็คือพลังงานรูปแบบหนึ่ง ในโลกวันพีซ สิ่งที่เทียบเคียงกันก็คือ ‘ฮาคิ’ และพลังงานในร่างกาย

แต่นั่นยังไม่พอสำหรับชิกะ... เขารู้สึกว่าการใช้พลังผลปีศาจต้องอาศัยพละกำลังกายด้วย แล้วทำไมตอนที่ดูดกลืนเมื่อกี้ เขาถึงสัมผัสไม่ได้ถึงขุมพลังพิเศษนั้นเลย?

หรือว่า... ต้นกำเนิดของพลังผลปีศาจจะไม่ได้อยู่ในร่างกาย?

แต่นอกจากร่างกายแล้ว มันจะไปอยู่ที่ไหนได้อีก?

“เข้าใจแล้ว!” ประกายความคิดสว่างวาบขึ้นในหัวของชิกะ

“หรือจะเป็น... วิญญาณ? ใช่แล้ว นอกจากร่างกายเนื้อหนัง สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือวิญญาณ!”

คิดได้ดังนั้น เขาก็ลงมือทันที สำหรับเรื่องวิญญาณ ต้องยกให้หน้าที่ของ ‘วิถีมนุษย์’ แห่งเนตรสังสาระ... ชิกะใช้มือข้างหนึ่งหิ้วคอแบรนด์ที่หมดสภาพต่อต้านขึ้นมา ส่วนมืออีกข้างตบเข้าที่ศีรษะของแบรนด์ แล้วทำท่าเหมือนกระชากบางอย่างออกมา

แบรนด์ที่ขยับได้เพียงดวงตา จ้องมองด้วยความสยดสยองเมื่อเห็นร่างวิญญาณสีม่วงรูปร่างมนุษย์ถูกดึงออกมาจากหัวของตัวเอง ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มโดยสัญชาตญาณ

และเป็นไปตามคาด... ผ่านเนตรสังสาระ ชิกะมองเห็นก้อนพลังงานสีดำทมิฬดิ้นพล่านอยู่บริเวณหัวใจของร่างวิญแบรนด์

เขาใช้วิถีเปรตดูดกลืนทันที!

ก้อนสีดำดิ้นรนราวกับพยายามจะหนี แต่ก็ไร้ทางสู้เมื่ออยู่ต่อหน้าแรงดึงดูดมหาศาลของวิถีเปรต มันถูกสูบเข้าไปในร่างกายของชิกะโดยตรง

ทันทีที่พลังนั้นเข้าสู่ร่างกาย ชิกะสัมผัสได้ถึงพลังงานแปลกประหลาด มันพุ่งทะยานขึ้นไปที่ดวงตาของเขาอย่างรวดเร็ว... และในที่สุด มันก็ก่อตัวเป็น ‘โทโมเอะ’ สีดำเพิ่มขึ้นมาบนลวดลายของเนตรสังสาระข้างขวา

ชิกะรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในดวงตา เขาใช้คาถาน้ำสร้างกระจกน้ำขนาดเล็กขึ้นกลางอากาศ เมื่อส่องดูเขาก็พบว่ามีลูกน้ำ หรือ ‘โทโมเอะ’ ปรากฏขึ้นในตาขวาหนึ่งจุด

“นี่มัน... เนตรสังสาระแบบเดียวกับซาสึเกะที่มีโทโมเอะไม่ใช่เหรอ? ถึงจะมีแค่หนึ่งจุดก็เถอะ”

ชิกะลิงโลดใจ เขาไม่คิดเลยว่าการดูดกลืนพลังผลปีศาจจะทำให้เนตรสังสาระวิวัฒนาการได้จริง ๆ แถมยังง่ายดายขนาดนี้!

“อ้างอิงจากเนตรของซาสึเกะ... เนตรสังสาระหนึ่งข้างจุโทโมเอะได้ 6 จุด... งั้นชั้นที่มีสองข้างก็จุได้ 12 จุด... หมายความว่าชั้นสามารถดูดกลืนพลังผลปีศาจได้ถึง 12 ผล!”

คราวนี้ชิกะมีความสุขจากใจจริง เพราะการค้นพบวิธีวิวัฒนาการเนตรสังสาระ หมายความว่าเขาขยับเข้าใกล้ระดับของ ‘เซียนหกวิถี’ ไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

เขาวาดมือผ่านอากาศตรงหน้าเบา ๆ... ประตูบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ชิกะมองดู ‘ประตูมิติ’ ตรงหน้าอย่างพึงพอใจและคิดในใจ ‘ไม่นึกว่าจะราบรื่นขนาดนี้... ถ้างั้น ชั้นก็ทำแบบหนวดดำได้ แถมยังทำได้ดีกว่าด้วย!’

การต่อสู้ครั้งนี้ได้กำไรมหาศาล ชิกะเลิกสนใจเรื่องอื่นแล้วหันมามองแบรนด์ในมือ

เมื่อวิญญาณถูกกระชากออกไป ดวงตาของแบรนด์ก็เหลือกขาว... เขาตายสนิทแล้ว

ชิกะเหวี่ยงศพของแบรนด์ทิ้งไปเหมือนขยะกองหนึ่ง ไปกองรวมกับพวกสมุน

ตุบ!

ก้อนเนื้อรูปมนุษย์สด ๆ ร้อน ๆ ปรากฏขึ้นบนพื้น... ส่วนทำไมถึงไม่เละเป็นโจ๊กน่ะเหรอ? ล้อเล่นน่า นี่มันกัปตันโจรสลัดที่กลับมาจากแกรนด์ไลน์เชียวนะ ร่างกายจะอึดกว่าปกติหน่อยจะเป็นไรไป?

ตั้งแต่แบรนด์เริ่มโจมตีจนกลายเป็นศพ... กินเวลาไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ พวกโจรสลัดที่อยู่บนพื้นยังไม่ทันตั้งสติ กัปตันของพวกมันก็กลายเป็นภาพสยดสยองตรงหน้าไปเสียแล้ว

เงียบกริบ...

ค่อย ๆ ... พวกโจรสลัดเริ่มตัวสั่นเทิ้มและส่งเสียงออกมา

“หนี... หนีเร็ว!”

“ปีศาจ! มันเป็นปีศาจ!”

“ทำไมมันถึงใช้พลังของกัปตันได้ด้วยล่ะ?!”

“จะถามหาพระแสงอะไร! อยากแก้แค้นก็เชิญแกไปคนเดียวเถอะ! ข้าเผ่นก่อนละเว้ย!”

จิตใจของพวกโจรสลัดพังทลายโดยสิ้นเชิง ต่างแตกฮือวิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิงเหมือนไก่ไร้หัว

“จุ๊ ๆ... น่าเกลียดจริง ๆ”

มองดูฝูงมดปลวกเบื้องล่าง ชิกะรู้สึกว่ามันทำลายบรรยากาศสุนทรีย์ของเขาเสียจริง... จะใช้วิชาอะไรเก็บกวาดดีนะ?

“งั้น... เอาท่านี้แล้วกัน”

ดวงตาของชิกะเป็นประกายเมื่อนึกถึงวิชาหนึ่งออก

เขาประสานอิน มะเมีย-ขาล... สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ พ่นออกมา

“คาถาไฟ: เพลิงยักษ์ทำลายล้าง!”

ฟู่ววว!!!

เปลวเพลิงมหาศาลพวยพุ่งออกจากปากของชิกะ ขยายตัวกลายเป็นทะเลเพลิงปกคลุมพื้นที่ทั้งหมดของกลุ่มโจรสลัดในพริบตา เปลวไฟไล่กวดพวกที่กำลังหนีและกลืนกินทุกชีวิตอย่างรวดเร็ว

“ไฟไหม้! ไฟไหม้!”

“ช่วยด้วย! ร้อน! ร้อนโว้ย!”

“นี่ข้าฝันไปใช่ไหม? ใครก็ได้ปลุกข้าที!”

“ไว้ชีวิตด้วยครับนายท่าน! ต่อไปนี้ข้าจะเป็นลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุด ไม่สิ! จะเป็นหมาที่ซื่อสัตย์ของท่าน! ไว้ชีวิตด้วยเถอะ!!”

“จบกัน... ไม่อยากเชื่อเลยว่ากลุ่มโจรสลัดแบรนด์ที่รอดจากแกรนด์ไลน์ จะมาถูกกวาดล้างในอีสต์บลูที่อ่อนแอที่สุด... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

คำวิงวอนสิ้นหวัง เสียงกรีดร้องโหยหวน และเสียงหัวเราะคุ้มคลั่ง ดังระงมสลับกันไปมาจากทะเลเพลิง

ชิกะขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเมื่อกี้เขาออมมือไปหน่อย จึงเร่งความร้อนของไฟให้แรงขึ้น... จากนั้น ทุกอย่างก็เงียบลง

เปลวไฟมอดดับ เหลือทิ้งไว้เพียงกองเถ้าถ่านรูปร่างมนุษย์เกลื่อนกลาด

“ต้องเอาพวกนี้ไปด้วย... นี่มันผลงานทั้งนั้น”

ชิกะรู้สึกว่าต้องเก็บกวาดสถานที่เสียหน่อย

เขากำมือเบา ๆ เถ้าถ่านและซากศพบนพื้นถูกแรงดึงดูดรวบรวมเข้ามาอัดแน่นจนกลายเป็นก้อนทรงกลมสีดำ... ชิกะรอบคอบพอที่จะแยกศพของแบรนด์ที่ยังพอจำเค้าโครงเดิมได้เอาไว้ต่างหาก

เมื่อพอใจกับผลงาน ชิกะก็เปิด ‘มิติประตู’ แล้วโยน ‘ของรางวัล’ เหล่านี้เข้าไป

เขาฉีกธงกลุ่มโจรสลัดแบรนด์ลงมา แล้วจุดไฟเผาเรือโจรสลัดทิ้งซะ

“ทีนี้ก็เรียบร้อย... ไม่รู้ว่าของพวกนี้จะเรียกความสนใจจากศูนย์บัญชาการได้รึเปล่านะ”

ชิกะครุ่นคิด

“ช่างเถอะ ไปก่อนค่อยว่ากัน”

ชิกะตัดสินใจเด็ดขาด แล้วผละออกจากเกาะเล็ก ๆ ที่เขาแวะพักไม่ถึงหนึ่งวันนี้ มุ่งหน้าสู่เป้าหมายต่อไป...