บทที่ 7 แบรนด์ ร่องรอยปีศาจ
บทที่ 7 แบรนด์ ร่องรอยปีศาจ
บทที่ 7 แบรนด์ ร่องรอยปีศาจ
ชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็เสียเพื่อนไปอย่างลึกลับโดยไม่ทันตั้งตัว เหล่าโจรสลัดเบื้องล่างเริ่มกระสับกระส่าย
“บ้าเอ๊ย! ไม่ใช่แค่บินได้ แต่มันทำให้คนอื่นบินได้ด้วยเรอะ??”
“จะไปสู้มันยังไงวะ? ตัวยังแตะไม่ได้เลย!”
“ทำไมซวยงี้เนี่ย? มาเจอตัวตึงในอีสต์บลูได้ไง?”
พวกโจรสลัดแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด บางคนเริ่มขยับตัวถอยหลังไปทางเรือโจรสลัดอย่างเนียน ๆ
ปัง!
หัวหน้าหน่วยย่อยคนหนึ่งยิงปืนขึ้นฟ้า หยุดความโกลาหลของฝูงชนไว้ชั่วคราว โจรสลัดทุกคนหันไปมองเขา
“ตั้งสติหน่อยเว้ย! เราเจอผู้มีพลังผลปีศาจมาสารพัดรูปแบบในแกรนด์ไลน์แล้ว... อย่าลืมสิว่ากัปตันเราก็มีพลังผลปีศาจเหมือนกัน แค่บินได้ไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงหรอก!”
เมื่อเห็นขวัญกำลังใจทำท่าจะพังทลายตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มสู้ หัวหน้าโจรสลัดจึงรีบพูดดึงสติลูกน้อง
เมื่อได้ยินดังนั้น อารมณ์ของเหล่าโจรสลัดก็สงบลงบ้าง พวกเขาเริ่มปลอบใจตัวเอง
“ใช่ กัปตันเราสร้างชื่อในแกรนด์ไลน์มาแล้วนะ... ‘แบรนด์ ร่องรอยปีศาจ’ ค่าหัวตั้ง 100 ล้านเบรี! กัปตันต้องมีวิธีจัดการไอ้เด็กบินได้นี่แน่!”
“ใช่แล้ว!”
“ไอ้เด็กเวร อย่าหนีนะเว้ย เดี๋ยวเจอกัปตันเราแสดงให้ดูว่าโจรสลัดที่แท้จริงน่ะน่ากลัวแค่ไหน!”
“เดี๋ยว! แล้วกัปตันไปไหนวะ!?”
พวกโจรสลัดชะงักกึก รีบหันขวับไปมองที่เรือ... พบว่าแบรนด์ที่เคยยืนตระหง่านอยู่บนหัวเรือได้อันตรธานหายไปแล้ว
“กัปตันหนีไปแล้วเรอะ???” เหล่าโจรสลัดอดคิดด้วยความสิ้นหวังไม่ได้
ในขณะนั้น ชิกะที่ลอยอยู่กลางอากาศยังคงนิ่งสงบ ไม่ได้ลงมือโจมตีต่อ... เพราะตอนที่พวกโจรสลัดเริ่มแตกตื่น เขาเห็นกัปตันที่ชื่อแบรนด์เปิดประตูอากาศแล้วกระโดดหายเข้าไป
ทันใดนั้น ชิกะหันหน้าไปทางพื้นที่ว่างเปล่า แล้วเอ่ยขึ้น
“ออกมาเถอะ ถ้าคิดจะลอบกัดล่ะก็ เลิกคิดไปได้เลย”
ทว่าไม่มีเสียงตอบรับ ราวกับชิกะพูดอยู่คนเดียว
“ดูเหมือนอยากให้ชั้นลากคอออกมาสินะ”
ชิกะเพ่งสายตาไปที่จุดหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
เนตรสังสาระ: โยโมทสึ ฮิราซากะ!
ความสามารถด้านมิติที่ คางูยะ เคยใช้ในนารูโตะ สร้างหลุมดำในอวกาศเพื่อเดินทางข้ามมิติได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องประสานอินหรือทำสัญลักษณ์... แม้จะไม่สามารถเปิดได้ในพริบตาจนใช้ต่อสู้กับยอดฝีมือได้ยาก แต่มันคือวิชาที่ทรงประสิทธิภาพที่สุดในการงัดข้อกับผู้ใช้พลังมิติด้วยกัน
วูบ!
หลุมดำปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงจุดที่ชิกะจ้องมอง... และแบรนด์ก็โผล่ออกมาจากข้างใน
ใบหน้าของแบรนด์ในตอนนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด
ตั้งแต่ได้ ‘ผลประตู’ มา เขาหนีรอดมานับครั้งไม่ถ้วนด้วยความสามารถสุดโกงนี้ แม้จะเจอศัตรูที่สู้ไม่ได้ก็ตาม
เมื่อครู่ ตอนที่ซ่อนตัวในมิติประตูและได้ยินเสียงชิกะ เขาเห็นสายตาของอีกฝ่ายมองทะลุมิติมาสบตาเขา... ความกังวลก็แวบเข้ามาในใจ
แต่ด้วยความมั่นใจในพลังผลปีศาจ เขาจึงกดความกังวลไว้ พยายามทำใจดีสู้เสือรอจังหวะชิกะเผลอเพื่อโจมตีทีเดียวจอด
แต่อนิจจา... ชิกะกลับเปิดประตูมิติของตัวเองและลากเขาออกมา แบรนด์ตอนนี้รู้สึกเหมือนสาวน้อยที่ถูกจับแก้ผ้าต่อหน้าธารกำนัลไม่มีผิด
เมื่อความสามารถที่ภูมิใจที่สุดกลายเป็นเรื่องไร้ค่าต่อหน้าชิกะ แบรนด์ก็เริ่มคิดจะหนี... แต่เขารู้ดีว่าต่อหน้าความสามารถของชิกะ การหนีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แล้ว
“ปล่อยชั้นไปได้ไหม! ชั้นจะยกสมบัติทั้งหมดที่มีให้นายเลย มูลค่ามันมากกว่าค่าหัวชั้นอีกนะ!”
ศักดิ์ศรีช่างหัวมัน แบรนด์แค่อยากรักษาชีวิตไว้
ชิกะเอียงคอเล็กน้อย “แต่ถ้าชั้นฆ่าแก ของทั้งหมดก็เป็นของชั้นอยู่ดีนี่”
“ไม่! ไม่เหมือนกัน นายไม่มีทางหามันเจอถ้าชั้นตาย!” แบรนด์รีบละล่ำละลัก
สมบัติถูกซ่อนอยู่ในมิติประตูของเขา ถ้าเขาตาย มิตินี้ก็จะหายไป หรือต่อให้มีผู้ใช้พลังคนใหม่เกิดมา ก็เปิดมิตินี้ไม่ได้อีกแล้ว... นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายเพื่อรักษาชีวิต
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาทำให้เขาต้องสิ้นหวัง
ชิกะใช้วิชาเดิมอีกครั้ง หลุมดำดูดกล่องสมบัตินับไม่ถ้วนออกมาจากความว่างเปล่า... กล่องเหล่านั้นอัดแน่นไปด้วยทรัพย์สมบัติที่แบรนด์สั่งสมมาหลายปี
“บ้าเอ๊ย! งั้นก็แลกกันคนละหมัด!”
เมื่อเห็นไพ่ตายใบสุดท้ายถูกทำลาย แบรนด์ก็สติขาดผึง
“ฮาคิเกราะ!”
หมัดขวาของแบรนด์ถูกเคลือบด้วยวัตถุสีดำเงาวับ เขาเหวี่ยงหมัดสุดแรงเข้าใส่ใบหน้าของชิกะ
หมับ!
แบรนด์เบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ... ชิกะรับหมัดเต็มแรงของเขาไว้ด้วยฝ่ามือเดียวอย่างง่ายดาย
“นี่สินะ ฮาคิเกราะ... ดูเหมือนแกจะเรียนรู้อะไรมาบ้างจากแกรนด์ไลน์”
ชิกะมองดูหมัดสีดำของแบรนด์แล้วเอ่ยชมเชยเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัว
“แต่น่าเสียดาย... มันอ่อนหัดเกินไป”
ไม่เปิดโอกาสให้แบรนด์ได้พูดอีก ชิกะเปลี่ยนฝ่ามือเป็นกรงเล็บคว้าเข้าที่ลำคอของแบรนด์
เนตรสังสาระ: วิถีเปรต ดูดกลืน!
แบรนด์ตาเหลือกถลน รู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่ไหลออกจากร่างอย่างรวดเร็ว
เขาพยายามจะดิ้นรน แต่ร่างกายไม่ตอบสนองคำสั่งอีกแล้ว... ในวินาทีนี้ สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความสิ้นหวังที่ไร้ก้นบึ้ง