บทที่ 4 ดวงตาแห่งเซียน
บทที่ 4 ดวงตาแห่งเซียน
บทที่ 4 ดวงตาแห่งเซียน
“พี่ชิกะ พี่เป็นเทวดาเหรอ?”
“ไม่ใช่”
“พี่ชิกะ พี่จะจับหนูกินไหม?”
“นั่นมันอาชญากรรมนะ”
“พี่ชิกะ สอนท่านั้นให้หนูหน่อยสิ! ถ้าหนูทำได้นะ เบลเมียร์ก็ไม่กล้าดุหนูอีกแล้ว!”
ตลอดทางกลับบ้าน นามิเกาะติดหนึบพลางเจื้อยแจ้วไม่หยุด ในขณะที่โนจิโกะได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พยายามดึงตัวนามิที่เอาแต่เบียดเสียดกับขาของชิกะออกมา
“ไว้โตกว่านี้หน่อย แล้วก็ทำตัวให้เป็นกุลสตรีเหมือนโนจิโกะก่อน... แล้วพี่จะพิจารณาอีกที”
แปะ!
ชิกะดีดหน้าผากนามิเบา ๆ จนเกิดเสียงดังฟังชัด เขาถูนิ้วไปมาอย่างพึงพอใจกับสัมผัสนั้น
นามิยกมือขึ้นกุมหน้าผาก ทำปากยื่นบ่นอุบอิบ “ขี้งก! พี่ชอบแค่โนจิโกะคนเดียวสินะ! ฮือออ หนูมันตกกระป๋องแล้วนี่??”
ท่าทางแก่นแก้วของนามิทำให้โนจิโกะหน้าแดงระเรื่อ เธอตบหัวนามิเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะแอบชำเลืองมองชิกะด้วยความขัดเขิน
ทว่าอากัปกิริยาเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้น ย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของชิกะไปได้
ด้วยยีนอันยอดเยี่ยมของตระกูลอุจิวะ บวกกับบุคลิกที่ดูเย็นชาเล็กน้อย ทำให้เขามีแรงดึงดูดอย่างมหาศาลต่อเด็กสาววัยอยากรู้อยากเห็นพวกนี้... ยิ่งรวมกับดวงตาลึกลับที่ดูอันตรายแต่ก็น่าหลงใหลนั่นอีก
‘หึ! ยีนบ้านี่... แล้วก็ความสมบูรณ์แบบบ้านี่!’
ภายนอกชิกะยังคงนิ่งสงบราวกับสุนัขแก่เจนโลก แต่ภายในใจกลับกำลังหลงตัวเองอย่างหน้าไม่อาย!
เบลเมียร์เดินตามหลังพวกเขามาเงียบ ๆ สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของชิกะ
‘พลังเมื่อกี้มันอะไรกัน? พลังของผลปีศาจงั้นเหรอ? แต่เราก็เห็นชิกะกระโดดลงน้ำไปจับปลาได้นี่นา... ผู้มีพลังผลปีศาจต้องว่ายน้ำไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?’
คำถามมากมายทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าดูเป็นปริศนาที่เธอกระหายอยากจะไขให้กระจ่าง
เมื่อเข้าสู่ตัวหมู่บ้านและถึงทางแยกที่จะต้องแยกย้ายกัน เบลเมียร์ดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว เธอบอกให้โนจิโกะกับนามิกลับบ้านไปก่อน โดยอ้างว่ามีธุระต้องจัดการ แม้เด็กทั้งสองจะงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ยอมกลับไปแต่โดยดี
เมื่อเด็ก ๆ ลับสายตาไปแล้ว เหลือเพียงเบลเมียร์และชิกะยืนอยู่ที่ทางแยก... ชิกะหันมามองเบลเมียร์ เขารู้ว่าเธอมีเรื่องอยากจะถาม จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“คุณเบลเมียร์ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ?”
เบลเมียร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดด้วยความระมัดระวัง
“ชิกะ อาจจะดูเสียมารยาทไปหน่อยนะ แต่ชั้นไม่ได้มีเจตนาร้าย... ชั้นขอถามได้ไหมว่าจริง ๆ แล้วเธอเป็นใครกันแน่? มันยากที่จะเข้าใจนะว่าคนที่มีความสามารถระดับเธอ ทำไมถึงมาขลุกอยู่ในที่เล็ก ๆ อย่างอีสต์บลูตั้งสิบปี? แล้วก็ดวงตาคู่นั้น... มันคงไม่ใช่แค่ของประดับแปลก ๆ ใช่ไหม? แน่นอน ถ้าคำถามนี้ทำให้ลำบากใจ ไม่ต้องตอบก็ได้นะ อย่าเก็บไปใส่ใจล่ะ!”
เบลเมียร์รัวคำถามออกมาเป็นชุด สองมือประสานกันแน่น รอคอยคำตอบจากชิกะอย่างใจจดใจจ่อ
ชิกะมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนจะระบายยิ้มออกมา... เขาชื่นชมเบลเมียร์มากจากการดูอนิเมะ
แม้ฝีมือของเธอจะไม่ได้สูงส่ง แต่ฉากที่เธอยิ้มรับความตายเพื่อปกป้องนามิยังคงประทับใจเขาไม่รู้ลืม เขารู้ว่าเธอเป็นคนดี จึงไม่ได้รู้สึกแย่กับคำถามซักไซ้นี้
หลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่ง ชิกะก็ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ไม่เป็นไรครับ คุณแค่รู้ว่าผมไม่ใช่คนเลวก็พอ... ส่วนดวงตานี้ ให้เข้าใจว่าเป็นพรสวรรค์ติดตัวของตระกูลผมก็ได้ มันเรียกว่า ‘เนตรสังสาระ’ ดวงตาแห่งเซียน... ท่าโจมตีเมื่อกี้ก็ถูกปล่อยผ่านดวงตานี้ มันเป็นหนึ่งในความสามารถของผม ส่วนตระกูลของผม... คุณจะเรียกว่าผมมาจากสายเลือดแห่งเซียน ‘ตระกูลอุจิวะ’ ก็ได้”
เซียน... อุจิวะ... เนตรสังสาระ...
เบลเมียร์ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน แม้เธอจะไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลอุจิวะมาก่อน แต่จากสิ่งที่ชิกะแสดงให้เห็น มันต้องเป็นตระกูลที่ทรงพลังอย่างเหลือเชื่อแน่นอน
ชิกะเห็นเบลเมียร์ยืนอึ้งไป จึงพูดต่อ
“เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นทำให้ความทรงจำผมหายไปบ้าง แต่ผมยังจำได้ว่าผมคือคนสุดท้ายของตระกูลที่เหลือรอดในโลกใบนี้... ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมถึงอยู่ที่นี่นานนัก คุณลองคิดดูสิครับ ตอนผมมาถึงหมู่บ้าน ผมเพิ่งจะหกขวบเองนะ เด็กขนาดนั้นจะให้ไปไหนได้ล่ะครับ?”
“เอ่อ... นั่นก็จริงนะ” เบลเมียร์เกาหัวแก้เก้อ “งั้น... แล้วเธอวางแผนจะเอายังไงต่อ? ด้วยความสามารถขนาดนี้ คงไม่คิดจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตใช่ไหม?”
“อืม... ผมกะว่าจะไปสมัครเป็น ‘ทหารเรือ’ ครับ”
“ห้ะ??”