บทที่ 3 ของขวัญจากท้องทะเล

บทที่ 3 ของขวัญจากท้องทะเล

เมื่อชิกะขับเรือลำน้อยตามทิศทางที่เขาส่งร่างจ้าวทะเลไปจนถึงฝั่ง เขาก็พบว่าซากจ้าวทะเลตาเหลือกขาวโพลงนอนเกยตื้นอยู่บนชายหาด กลุ่มชาวบ้านยืนล้อมมุงดูซากสัตว์ยักษ์ พลางจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของมัน

“นี่... นี่มันจ้าวทะเลไม่ใช่เหรอ? มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”

“ไม่รู้สิ หรือจะเป็นของขวัญจากธรรมชาติ??”

“ของขวัญจากธรรมชาติกะผีน่ะสิ! ตัวมหึมาขนาดนี้ ต่อให้คลื่นซัดมาก็ไม่น่าจะถูกพัดมาไกลขนาดนี้ได้หรอกมั้ง??”

“แล้วชิกะล่ะ? รีบออกไปตามหาเขาเร็ว ตอนนี้อันตรายมากนะ”

“ใช่ ๆ พวกหนุ่ม ๆ แข็งแรง ๆ มากับข้า เราต้องไปหาเขา อย่าให้เกิดอะไรขึ้นเด็ดขาด”

...

ท่ามกลางฝูงชน เบลเมียร์ สาวผมสีชมพู ยืนกอดอกเงียบ ๆ เคียงข้าง นามิ วัยสิบขวบ และ โนจิโกะ วัยสิบสองปี สายตาของเธอจับจ้องไปที่ซากจ้าวทะเลตรงหน้า

นามิผู้ร่าเริงชี้ไปที่ซากจ้าวทะเลแล้วพูดกับเบลเมียร์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เบลเมียร์ ดูสิ! ปลาตัวเบ้อเริ่มเลย! หนูเพิ่งเคยเห็นปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!”

“พี่ชิกะจะเป็นยังไงบ้างนะ... วันนี้พี่เขาออกไปตกปลาไม่ใช่เหรอคะ?”

โนจิโกะซึ่งปกติจะเป็นเด็กเงียบขรึมกว่า เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงชิกะ เบลเมียร์ลูบหัวเด็กทั้งสองเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร แต่แววตาของเธอก็ฉายความกังวลออกมาวูบหนึ่ง

ในฐานะอดีตทหารเรือ เธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าการตายของจ้าวทะเลตัวนี้... เป็นฝีมือมนุษย์

‘มียอดฝีมือระดับนี้โผล่มาที่อีสต์บลูตั้งแต่เมื่อไหร่? ทหารเรือเหรอ? ถ้าเป็นโจรสลัดล่ะก็เรื่องใหญ่แน่... ชั้นจะเป็นยังไงก็ช่าง แต่พวกนามิกับโนจิโกะ...’

เบลเมียร์กำหมัดแน่น

‘ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ถ้าคิดจะทำร้ายเด็กพวกนี้ ชั้นจะปกป้องพวกแกด้วยชีวิต!’

ในขณะนั้นเอง ชิกะที่เพิ่งขึ้นฝั่งก็เดินมาถึงซากสัตว์ยักษ์ ชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ รีบกรูเข้ามาหาเขาทันที

“ชิกะ! เธอกลับมาแล้ว! มีจ้าวทะเลโผล่มา ยายริซ่าเป็นห่วงแทบแย่!”

“ใช่ ๆ ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกทะเลเลย จ้าวทะเลโผล่มาแบบนี้ เรือลำน้อยของเธอโดนชนทีเดียวคว่ำแน่!”

“พี่ชิกะ!” x 2

เจ้าตัวเล็กสองคนพุ่งตัวออกมาจากฝูงชน แล้วกอดหมับเข้าที่... น่องของชิกะอย่างแน่นหนา พวกเธอคือนามิกับโนจิโกะนั่นเอง

“ปลอดภัยดีใช่ไหม ชิกะ? ยัยตัวแสบสองคนนี้เป็นห่วงนายแทบตายแน่ะ” เบลเมียร์แทรกตัวเข้ามาถามไถ่บ้าง

โนจิโกะหน้าแดงระเรื่อ กอดขาชิกะไว้โดยไม่พูดอะไร ส่วนนามินั้นเหมือนประทัดที่ถูกจุดไฟ เธอกระเด้งตัวออกจากขาของชิกะแล้วตะโกนลั่นว่า “ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย! แค่กลัวว่าจะไม่มีใครหาปลามาให้กินต่างหาก!”

ชิกะรู้สึกอบอุ่นในหัวใจจากความห่วงใยของคนรอบข้าง ความใส่ใจเช่นนี้ช่างล้ำค่าสำหรับเขาผู้ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังมาตลอดหลายปีในโลกนารูโตะ

เขาส่ายหัวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเอ่ยกับทุกคน

“ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง ส่วนเรื่องอันตรายไม่ต้องกังวลหรอกครับ... จ้าวทะเลตัวนี้คือเหยื่อของผมเอง”

สิ้นเสียงของชิกะ บรรยากาศรอบข้างก็เงียบกริบลงทันที ผู้คนต่างจ้องมองเขาตาค้าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง โนจิโกะยื่นมือออกมาแล้วเขย่งตัวกระโดดเหยง ๆ สองสามที ชิกะมองเธออย่างงุนงง พลันรู้สึกตัวว่าทำท่าทางเปิ่น ๆ ออกไป โนจิโกะก็หน้าแดงแปร๊ดแล้วพูดตะกุกตะกัก

“พี่... พี่ชิกะตกใจจนเพี้ยนไปแล้ว หรือว่าเป็นไข้กันแน่คะ?”

นามิที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทำหน้าแบบเดียวกัน ราวกับจะบอกว่า: “นั่นสิ!”

ทันทีที่เธอพูดจบ ชาวบ้านรอบ ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่า ชิกะ ดูสิ ขนาดเด็ก ๆ ยังคิดว่านายเพี้ยนไปแล้วเลย!”

“เห็นปกตินิ่ง ๆ ไม่คิดว่านายจะมีพรสวรรค์ด้านเล่นมุกฝืดนะเนี่ย!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เสียงหัวเราะดังระลอกแล้วระลอกเล่า

แต่เบลเมียร์ไม่ได้หัวเราะ เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลก... เธอรู้อยู่แล้วว่าชิกะไม่ใช่คนธรรมดา แรงกดดันจากดวงตาคู่นั้นมันรุนแรงเกินไป มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อว่ามันเป็นแค่รูปลักษณ์ที่แปลกประหลาด

ชาวบ้านรอบข้างเพียงแค่หลีกเลี่ยงการสบตาเขาโดยไม่รู้ตัวในชีวิตประจำวัน หรือไม่ก็ชินชากับความแปลกนี้ไปเองหลังจากอยู่ร่วมกันมานานและรู้ว่าชิกะเป็นคนดี

ชิกะไม่ได้รู้สึกรำคาญ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่ยกมือขึ้นหันไปทางซากจ้าวทะเล แล้วเอ่ยเบา ๆ สองคำ

“ข่ายเทพพิชิตฟ้า”

ตึง!!!

สิ้นคำนั้น ซากศพจ้าวทะเลก็ถูกแรงที่มองไม่เห็นกระแทกพุ่งไถลออกไปอีกหลายร้อยเมตร ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงจนอ้าปากค้างของทุกคน