บทที่ 11 การยอมรับ

บทที่ 11 การยอมรับ

โค้ชบาโน่ตัดสินใจแบ่งผู้เล่นตัวจริงและตัวสำรองออกเป็นสองทีม ทีมละ 11 คน เนื่องจากอิซานเข้ามาใหม่ ทำให้จำนวนนักเตะรวมเพิ่มเป็น 26 คน เขาจึงจัดให้แต่ละทีมมีตัวสำรองได้ทีมละ 3 คน

“เอาล่ะ มารวมกันตรงนี้ ดูรายชื่อตัวจริงและตัวสำรองของแต่ละทีมซะ”

อิซานเดินไปที่บอร์ดรายชื่อเพื่อเช็กตำแหน่ง

{ทีมเสื้อเอี๊ยมสีน้ำเงิน - ทีมชุดหลัก}

ระบบการเล่น : 4-3-3

หลังจากดูรายชื่อทีมชุดหลัก อิซานก็กวาดสายตาไปดูรายชื่อทีมชุดสำรอง เพราะคิดว่าตัวเองน่าจะมีชื่อเป็นตัวสำรองในทีมนี้

{ทีมเสื้อเอี๊ยมสีแดง - ทีมชุดสำรอง}

ระบบการเล่น : 4-2-1-3

อิซานแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นชื่อตัวเองเป็นตัวจริงในทีมสำรอง เขาคิดว่าต้องเริ่มจากม้านั่งสำรองเสียอีก

“โอเค ตอนนี้น่าจะรู้ทีมตัวเองกันหมดแล้ว ตัวจริงลงสนาม ตัวสำรองไปนั่งที่ม้านั่งข้างสนาม”

โค้ชบาโน่สั่งพร้อมหยิบนกหวีดเตรียมทำหน้าที่กรรมการ

โดยที่ผู้เล่นไม่ทันสังเกต... โค้ชปาตริซิโอ โมเรโน่ (ผู้ช่วยโค้ชทีมชุดใหญ่) ได้มายืนดูอยู่ข้างสนามเงียบ ๆ โค้ชบาโน่สบตากับโค้ชโมเรโน่เล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะเป่านกหวีดเริ่มเกม โดยให้ทีมสำรองเป็นฝ่ายเขี่ยบอล

กองหน้าทีมสำรองเขี่ยบอลส่งให้อิซาน เขาจับบอลจังหวะแรกด้วยความประหม่าเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติแล้วจ่ายคืนหลังให้กองกลาง ซึ่งถ่ายบอลต่อไปยังแบ็กซ้าย

ทีมสำรองเน้นการต่อบอลจังหวะเดียวหรือสองจังหวะ เพื่อแกะการเพรสซิ่งของทีมตัวจริงที่บีบพื้นที่ขึ้นมาสูง บอลถูกถ่ายไปทางขวาถึง ‘นิโก้ ปาซ’ แบ็กขวา ซึ่งจ่ายต่อไปให้ ‘เปโดร ฟอนติน’

เปโดรได้บอลแล้วมองหาทางเลือก แต่หาช่องจ่ายไม่ได้เพราะโดนทีมตัวจริงบีบหนัก อิซานเห็นเพื่อนตกที่นั่งลำบากจึงสลัดตัวประกบวิ่งมารับบอล

เปโดรเห็นอิซานว่างอยู่... แต่ด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว เขาตัดสินใจไม่ส่ง

‘ดูไอ้เวรนี่สิ คิดว่าฉันจะส่งให้แกเหรอ... ฝันไปเถอะ’

เปโดรคิดแล้วตัดสินใจเลี้ยงลุยไปเอง

ผลคือเขาโดนแบ็กขวาทีมตัวจริงเสียบแย่งบอลไปอย่างขาวสะอาด แบ็กขวาคนนั้นเงยหน้ามองแล้ววางบอลยาวทแยงมุมไปที่ปีกซ้ายทันที

ปีกซ้ายจับบอลลงอย่างนิ่มนวลแล้วกระชากเข้าหาประตู เมื่อเห็นว่ากองหน้าของทีมตัวเองมีความได้เปรียบเรื่องลูกกลางอากาศเหนือกว่ากองหลังคู่แข่ง เขาจึงเปิดบอลโด่งเข้าไปในกรอบเขตโทษ

‘ฮูโก้ เด มาร์ค’ กองหน้าตัวเป้า เทคตัวขึ้นโขกเต็มศีรษะ ส่งบอลตุงตาข่าย ก่อนจะวิ่งไปทำท่าดีใจกวนประสาทเย้ยหยันทีมสำรอง

แม้จะเป็นแค่แมตช์ซ้อม แต่การเสียประตูก็ไม่ใช่เรื่องน่าอภิรมย์ ผู้เล่นทีมสำรองทุกคนหันขวับไปมองเปโดรด้วยสายตาตำหนิ

เปโดรทนสายตากดดันไม่ไหว ได้แต่ก้มหน้ายอมรับความผิดพลาด

“เปโดร! ถ้าเล่นแบบนี้อีก นัดหน้าแกหลุดจากทีมแน่!”

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากข้างสนาม โค้ชโมเรโน่ที่ยืนเงียบมาตลอดตัดสินใจเอ่ยปากตักเตือน

เขารู้ดีว่าเปโดรเป็นพวกบ้าเลี้ยงและมีอีโก้สูง แต่ที่ผ่านมาเขาไม่ค่อยยุ่งเพราะเกรงใจที่เปโดรมีเส้นสายกับผู้อำนวยการกีฬา แต่วันนี้แม้แต่เขาก็เริ่มทนไม่ไหว

‘จะขุดหลุมฝังตัวเองทำไมวะ’

อิซานคิดในใจขณะจ้องมองเปโดร

เกมเริ่มใหม่อีกครั้ง กองหน้าเขี่ยบอลให้อิซาน เขามองหาเปโดรแล้วจ่ายบอลไปให้ เปโดรคราวนี้รู้ตัวว่ากำลังโดนจับตามอง จึงเล่นเพลย์เซฟด้วยการจับบอลแล้วจ่ายคืนให้อิซานทันที

อิซานรับบอล พลิกตัวมองหาช่อง ด้วยวิสัยทัศน์อันยอดเยี่ยม เขาเห็นเพื่อนร่วมทีมทางฝั่งขวากำลังว่าง จึงวางบอลยาวข้ามฟากไปให้อย่างแม่นยำ

ปีกขวาคนนั้นคือ ‘วิสซาม’ จอมสปีดที่มีดีแค่ความเร็ว วิสซามรับบอลแล้วกระชากขึ้นหน้า ก่อนจะชะลอความเร็วลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองโดนรุมล้อมด้วยผู้เล่นทีมตรงข้ามถึง 3 คน

วิสซามเห็นอิซานวิ่งเติมขึ้นมา ด้วยความตื่นตระหนกกลัวโดนแย่งบอล เขาจึงรีบจ่ายยัดไปให้อิซานด้วยน้ำหนักและทิศทางที่ดูไม่จืด

อิซานเห็นบอลพุ่งมาแบบทุลักทุเล เขาขยับตัวจัดระเบียบร่างกาย ใช้ข้างเท้าด้านนอกสะกิดบอลลอยข้ามหัวผู้เล่นที่พุ่งเข้ามาสกัด แล้วใช้หน้าขาพักบอลลงอย่างนิ่มนวล

เขาเลี้ยงจี้เข้าหากรอบเขตโทษ เห็นเปโดรกำลังวิ่งทำทางสอดขึ้นมา อิซานไม่รอช้า ใช้เท้าซ้ายปาดบอลไซด์ก้อย  โค้งอ้อมแนวรับไปเข้าทางเปโดรอย่างพอดิบพอดี

เปโดรแทบไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ยื่นเท้ามาสะกิดบอลเปลี่ยนทาง

ปั่ก!

บอลพุ่งเข้าประตูไปอย่างสวยงาม เปโดรลุกขึ้นมาแล้วเห็นเพื่อนร่วมทีมสำรองวิ่งกรูเข้ามาหา... รวมถึงอิซานด้วย

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมตัวเองถึงเคยเกลียดหมอนี่นัก

เพื่อน ๆ กระโดดทับเปโดรจนล้มกลิ้งไปกับพื้น กลายเป็นกองภูเขามนุษย์ที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

โค้ชบาโน่เป่านกหวีดพักครึ่งแรกของการซ้อมแมตช์ หลังผ่านไป 22 นาที

เมื่อเกมกลับมาเริ่มอีกครั้ง โค้ชโมเรโน่เดินเข้าไปสั่งการให้ อิซานสลับไปอยู่ทีมตัวจริง และปรับแผนการเล่นทีมตัวจริงเป็น 4-2-1-3 เพื่อรองรับอิซานในตำแหน่งเพลย์เมกเกอร์

แต่ละทีมเปลี่ยนตัวสำรองลงมาฝั่งละ 3 คน

“โอเค... ยอมรับก็ได้ว่าหมอนั่นเก่งจริง”

ผู้เล่นที่เพิ่งถูกเปลี่ยนตัวออกมาพึมพำ

“เออ ตอนแข่ง ฉันพยายามแย่งบอลจากหมอนั่นตั้งหลายรอบ แต่ไม่สำเร็จเลย... จังหวะกระดกบอลข้ามหัวกับลูกจ่ายไซด์ก้อยนั่นแม่งโคตรบ้า”

อีกคนเสริม

“พวกอัจฉริยะนี่มันน่าอิจฉาชะมัด”

เปโดรที่นั่งอยู่ข้างสนามคิดในใจ

‘เล่นได้ขนาดนี้ อีกไม่นานคงได้เดบิวต์ชุดใหญ่แน่’

โค้ชบาโน่เป่านกหวีดเริ่มครึ่งหลัง ทีมตัวจริงเป็นฝ่ายเขี่ยบอล

ทีมตัวจริงต่อบอลทำเกมรุกหลากหลายรูปแบบ อิซานยืนบัญชาการเกมอยู่หลังกองหน้า คอยเชื่อมเกมระหว่างกองกลางกับแนวรุก และควบคุมจังหวะของเกมได้อย่างเบ็ดเสร็จ

เขาดึงจังหวะช้าเมื่อทีมเริ่มบุกเพลินจนเสียสมดุล และเร่งจังหวะเร็วเมื่อสบโอกาสโจมตี อิซานเปรียบเสมือนวาทยกรกลางสนามที่คอยกำกับวงดนตรี

ผู้เล่นทีมตัวจริงที่ตอนแรกยังเฉย ๆ กับเด็กใหม่ เริ่มหันมาตั้งใจฟังคำสั่งของอิซานมากขึ้น เมื่อเห็นว่าทำตามแล้วเกมรุกของพวกเขาลื่นไหลและอันตรายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

อิซานเห็นว่าเกมเริ่มยืดเยื้อ เขาจึงลงไปล้วงบอลต่ำจากแนวรับ แล้วพาบอลตะลุยขึ้นหน้าเอง

เขาเลี้ยงฝ่าเข้ากลางสนาม ดึงตัวประกบไว้ แล้วฝากบอลให้ ‘ไกอา’ ก่อนจะวิ่งทำทาง ไกอาเห็นช่องจึงชิ่งบอลคืนมาให้อิซาน

อิซานแตะบอลเร่งสปีดหนีตัวประกบ กองกลางทีมสำรองพยายามเข้ามารุมกินโต๊ะ แต่อิซานแตะบอลลอดหว่างขาแล้วใช้ความเร็ววิ่งอ้อมไปเก็บบอลต่อหน้าตาเฉย

เขาเห็นกองหน้าถูกประกบติด จึงตัดสินใจลุยเดี่ยว เซ็นเตอร์แบ็กตัวใหญ่พุ่งเข้ามาขวางและเบียดให้อิซานต้องหนีออกไปทางซ้ายของกรอบเขตโทษ

อิซานทำท่าง้างเท้าวาดวงสวิงเหมือนจะเปิดบอลเข้ากลาง กองหลังหลงกลพุ่งบล็อกเต็มตัว แต่อิซานล็อกบอลกลับหลังด้วยท่า ‘ครัฟฟ์ เทิร์น’  จนกองหลังเสียหลักหัวทิ่ม

ตอนนี้อิซานเลี้ยงตัดเข้าในมาที่หน้ากรอบเขตโทษ ผู้เล่นทีมสำรองที่เหลือพยายามวิ่งเข้ามาสกัด อิซานง้างเท้าทำท่าจะยิงเต็มแรง หลอกให้คู่แข่งทิ้งตัวบล็อกจนลงไปนอนกองกับพื้น

แต่อิซานแค่โยกหลอก... เมื่อเห็นช่องเปิดกว้าง เขาจึงง้างเท้าขวาแล้วปั่นโค้งเน้น ๆ

ปั่นโค้ง!

ลูกบอลลอยละลิ่วเสียบสามเหลี่ยมมุมบนขวาอย่างงดงาม ผู้รักษาประตูได้แต่ยืนมองตาปริบ ๆ

ตุงตาข่าย!

อิซานวิ่งไปที่มุมธงแล้วโค้งคำนับให้แฟนบอลในจินตนาการ เพื่อนร่วมทีมวิ่งเข้ามากอดคอแสดงความยินดี

“ไอ้บ้าเอ๊ย!”

“แกไปเอาความเก่งแบบนี้มาจากไหนวะ!”

หลังจากนั้น ทีมตัวจริงก็ยิงเพิ่มได้อีกประตู โดยอิซานตามซ้ำลูกกระดอนเข้าประตูไป เป็นประตูที่สองของเขาในเกมนี้ จบเกมทีมตัวจริงชนะไป 3-1

“เด็กนั่นของจริง...”

เฟร์รานที่มายืนอยู่ข้าง ๆ โค้ชโมเรโน่เอ่ยขึ้น

“เฮ้ย! มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงอีกแล้วนะ!”

โค้ชโมเรโน่สะดุ้ง

เฟร์รานหัวเราะชอบใจ

“แต่ก็จริงของนาย... เขาเก่งมาก”

โค้ชโมเรโน่ยอมรับ

เฟร์รานสังเกตเห็นรอยยิ้มบาง ๆ บนหน้าโค้ชจอมเฮี้ยบ

“เมื่อกี้คุณยิ้มเหรอ?”

“เปล่า! ไม่ได้ยิ้ม!”

โค้ชโมเรโน่รีบปฏิเสธเสียงแข็ง แล้วเดินตรงเข้าไปหานักเตะที่กำลังจับกลุ่มคุยกัน

“เล่นได้ดีมากทั้งสองทีม! แต่ทีมสำรองต้องยกระดับตัวเองให้ทันทีมตัวจริงด้วย อย่าปล่อยให้พวกเขาเล่นง่ายเกินไป”

“ก็พวกนั้นมี ‘ไอ้ปีศาจน้อย’ อยู่นี่ครับโค้ช”

ผู้เล่นคนหนึ่งบ่นอุบ เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้ยอมรับในฝีเท้าของอิซานกันหมดแล้ว

“อย่าเอามาเป็นข้ออ้าง!”

โค้ชโมเรโน่ดุ แต่ก็แอบกระแอมแก้เขิน

“แล้วก็... ฟอร์มเยี่ยมมากอิซาน ว่าแต่เจ้าตัวหายไปไหนแล้ว?”

เฟร์รานมองหา

“อ๋อ เขาบอกขอไปเข้าห้องน้ำครับ”

ไกอาตอบ

“อ๋อ โอเค”

เฟร์รานพยักหน้า

ในห้องน้ำ อิซานยืนพิงผนังห้องส้วม จ้องมองรางวัลที่ได้รับจากระบบด้วยดวงตาเป็นประกาย

ติ๊ง!

[โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ]

รางวัล :

• +20 แต้มค่าพลัง
• +5,000 แต้มตำนาน
• +1 น้ำยาเติบโต

“เอาล่ะ... ได้เวลาอัปเกรดครั้งใหญ่แล้ว”

อิซานพูดพร้อมถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้น

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน