บทที่ 10 เลื่อนชั้น

บทที่ 10 เลื่อนชั้น

โคมิมาส่งอิซานที่อะคาเดมี่ในวันรุ่งขึ้นหลังจากแมตช์ที่เจอกับอัลโบรายา อิซานยืนนิ่งอยู่ที่ทางเข้าพักหนึ่ง ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รับการเลื่อนชั้นเร็วขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งเล่นแมตช์ซ้อมไปเกมเดียว และลงแข่งจริงอีกแค่เกมเดียวเท่านั้น

อิซานก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน มุ่งหน้าสู่ห้องทำงานของโค้ชโอยาร์ซาบาล

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ”

เสียงที่น่าจะเป็นโค้ชโอยาร์ซาบาลตอบกลับมาจากด้านใน

อิซานเปิดประตูแล้วเดินเข้าไป

“ปิดประตูด้วย”

โค้ชโอยาร์ซาบาลสั่ง ขณะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารวางระเกะระกะเต็มไปหมด

ที่มุมห้องมีชายอีกคนนั่งอยู่ ซึ่งอิซานไม่ทันสังเกตเห็นจนกระทั่งเขาเอ่ยทัก

“สวัสดีอิซาน”

“เฮ้ย เชี่ย...”

อิซานเกือบหลุดคำหยาบออกมา

‘จะเงียบเป็นนินจาไปไหนวะ’

เขาคิดในใจ

อิซานนั่งลง ชายคนนั้นถามว่ารู้เรื่องการเลื่อนชั้นหรือยัง ซึ่งเขาตอบว่ารู้แล้ว

“ปกติเราไม่ทำขั้นตอนแบบนี้สำหรับการเลื่อนชั้นหรอกนะ แต่สโมสรมองว่านายเป็นทรัพย์สินที่มีค่ามาก เราเลยอยากคุยรายละเอียดกันสักหน่อย”

ชายคนนั้นแนะนำตัวว่าชื่อ ‘เฟร์ราน’ จากฝ่ายพัฒนาเยาวชน

“โอเคครับ แล้วอยากคุยเรื่องอะไรครับ”

อิซานถาม

“จากฟอร์มการเล่นและผลงานในการซ้อมล่าสุด ผู้ช่วยโค้ชปาตริซิโอ โมเรโน่ ซึ่งดูแลทีมเยาวชนด้วย เห็นสมควรให้นายเลื่อนชั้นขึ้นสู่ทีม U-19 แต่เพื่อให้แน่ใจว่านายจะไม่โดนสโมสรอื่นฉกตัวไป เราเลยอยากเสนอสัญญาให้จนกว่านายจะอายุครบ 18 ปี”

“แน่นอนว่าเงื่อนไขต่าง ๆ สามารถปรับแก้ได้ เช่น เรื่องค่าเหนื่อย หากสโมสรเห็นว่าผลงานนายเข้าเป้า”

เฟร์รานอธิบาย

“สโมสรจะตั้งเป้าหมายไว้ เช่น จำนวนประตูและแอสซิสต์ที่ต้องทำได้เพื่อพิจารณาขึ้นค่าเหนื่อย แต่สำหรับตอนนี้ สโมสรขอยื่นข้อเสนอค่าตอบแทนรายปีที่ 20,000 ยูโร”

เฟร์รานกล่าวเสริม

‘โห... สโมสรทุ่มสุดตัวเลยแฮะ ปกติเด็กอายุต่ำกว่า 16 ได้กันแค่ 10,000 ถึง 12,000 ยูโรเอง’

‘แต่ดูจากฟอร์มการเล่น ถ้าหมอนี่ยังรักษามาตรฐานนี้ไปจนถึง U-19 และขึ้นชุดใหญ่ได้ ราคานี้ถือว่าถูกเหมือนได้เปล่าเลยล่ะสำหรับบาเลนเซีย’

โอยาร์ซาบาลคิดในใจขณะฟังการเจรจา

อิซานนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

“ผมอาจจะไม่รู้เรื่องการเจรจาฟุตบอลมากนัก แต่ผมรู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่า ‘ค่าฉีกสัญญา’  อยู่ ผมอยากรู้ว่าสโมสรตั้งไว้เท่าไหร่ครับ”

“ตอนนี้สโมสรตั้งค่าฉีกสัญญาของคุณไว้ที่ 5 ล้านยูโรครับ ถ้ามีสโมสรไหนยื่นข้อเสนอเท่านี้นี้หรือมากกว่า ก็สามารถเปิดเจรจากับคุณได้เลย”

“นั่นไม่เยอะไปหน่อยเหรอครับ?”

โอยาร์ซาบาลถามแทรก

“ทางสโมสรประเมินค่าตัวอิซานไว้อย่างน้อยเท่านี้ครับ”

เฟร์รานตอบ

“พอจะมีช่องว่างให้ต่อรองบ้างไหม หรือว่าล็อกตัวเลขนี้เลย นี่มันการเจรจานะครับ”

โอยาร์ซาบาลแย้งเพื่อช่วยลูกศิษย์

“แล้วคุณคิดว่าควรลดลงเท่าไหร่ครับ?”

เฟร์รานย้อนถาม

“ไม่ควรเกิน 3.5 ล้านยูโร สำหรับค่าฉีกสัญญา”

โอยาร์ซาบาลเสนอ

“ตกลงครับ”

เฟร์รานตอบรับทันควัน จนโอยาร์ซาบาลแอบคิดว่า ‘รู้งี้กดให้ต่ำกว่านี้ดีกว่า’

“ส่วนเรื่องค่าตอบแทน ผมว่าควรขยับขึ้นไปที่ 25,000 ยูโรนะครับ”

โอยาร์ซาบาลต่อรองเพิ่ม

เฟร์รานคิดครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตกลง

“เราจะเซ็นสัญญาปกปิดความลับ (NDA) และสัญญาฉบับนี้จะถูกเก็บเป็นความลับก่อนนะครับ”

เฟร์รานพูดจบก็หยิบสัญญาเลื่อนไปให้โอยาร์ซาบาลตรวจสอบ พร้อมเสริมว่า

“ทางสโมสรขอตั้งเป้าให้อิซานทำได้อย่างน้อย 7 ประตู กับ 11 แอสซิสต์ หลังจากปรับตัวในทีม U-19 ได้แล้วนะครับ”

“เฮ้ย นั่นไม่เยอะไปหน่อยเหรอ”

โอยาร์ซาบาลท้วง

“นี่เป็นเป้าหมายกรณีที่เขาอยากจะขอเจรจาปรับขึ้นค่าเหนื่อยหรือแก้สัญญาในอนาคตน่ะครับ”

เฟร์รานอธิบาย

โอยาร์ซาบาลหันไปมองอิซาน เด็กหนุ่มพยักหน้าให้เขาดูต่อ โค้ชไล่อ่านรายละเอียดและเห็นว่าไม่มีอะไรเสียเปรียบ จึงหันไปถามอิซานว่าพร้อมเซ็นไหม

“แม่ผมบอกให้โค้ชช่วยดูให้ เพราะแม่ไม่รู้เรื่องพวกนี้ครับ ถ้าโค้ชว่าโอเค ผมก็โอเค”

อิซานตอบ

โอยาร์ซาบาลพยักหน้าแล้วส่งเอกสารให้อิซานเซ็น

อิซานจรดปากกาเซ็นชื่อ แล้วส่งสัญญากลับคืนให้เฟร์รานที่ยิ้มรับด้วยความพอใจ

“ขอให้มีอนาคตที่สดใสกับเรานะครับ”

เฟร์รานกล่าวทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากห้องไป

เมื่ออยู่กันตามลำพัง โค้ชโอยาร์ซาบาลก็เอ่ยขึ้น

“ยินดีด้วยนะ นายได้เลื่อนชั้นไป U-19 แล้ว นับตั้งแต่วันนี้ไป นายไม่ต้องมาซ้อมกับเราอีก”

น้ำเสียงของเขาเจือความเศร้าเล็กน้อย

“เอ่อ... โค้ชครับ ทำไมทำเหมือนชาตินี้จะไม่เจอกันแล้วล่ะครับ โค้ชก็เป็นผู้ช่วยโค้ชทีมเยาวชนไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็เจอกันอยู่ดี”

อิซานย้อนถาม

โอยาร์ซาบาลหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น

“เออ จริงของแก... ทีม U-19 จะเริ่มซ้อมพรุ่งนี้ เพราะงั้นกลับบ้านไปพักผ่อนซะ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเซสชั่นพรุ่งนี้”

“ครับโค้ช”

อิซานลุกขึ้น เดินออกจากห้องไปเก็บของที่ล็อกเกอร์ โชคดีที่ไม่มีใครอยู่เพราะทุกคนลงสนามกันหมดแล้ว

อิซานโทรบอกแม่ให้มารับ แล้วไปยืนรอที่ทางเข้า ไม่กี่นาทีต่อมา รถของโคมิก็แล่นมาจอดรับเขา

หลังการซ้อมเสร็จสิ้น นักเตะ U-17 กลับเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนชุด ระหว่างคุยกันสัพเพเหระ อูเอเบสเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งติดอยู่ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ เขาเดินเข้าไปอ่านใกล้ ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา...

“เฮ้ย! บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้!”

เขาตะโกนลั่นห้อง เรียกความสนใจจากทุกคน

“อิซานได้เลื่อนชั้นไป U-19 แล้วเว้ย!”

“เพ้อเจ้ออะไรของแก”

“จะเป็นไปได้ไงวะ”

“ไหนเอามาดูดิ๊”

อเดเยมี่แหวกวงล้อมเข้าไปดู แล้วดึงกระดาษออกมาโชว์ให้ทุกคนเห็น

“เรื่องจริงว่ะ...”

“เฮ้ย แม้แต่นายก็เอาด้วยเหรออเดเยมี่”

เพื่อนร่วมทีมเริ่มเชื่อเมื่ออเดเยมี่ยืนยัน

“แต่มันจะเป็นไปได้ไง เขาเพิ่งเล่นไปแมตช์เดียวนะ ถึงจะเก่งก็เถอะ แต่แบบนี้มันไม่รีบไปหน่อยเหรอ”

ผู้เล่นคนหนึ่งตั้งข้อสังเกต

โซซ่าแอบยิ้มมุมปากเมื่อรู้ว่าข่าวเป็นเรื่องจริง

‘เดี๋ยวฉันก็ตามไป... คอยดูเถอะ’

เขาคิดอย่างมุ่งมั่น

“อะแฮ่ม... เห็นกันหมดแล้วสินะ”

เสียงโค้ชโอยาร์ซาบาลดังขึ้น

“ใช่อย่างที่เห็น อิซานถูกเลื่อนชั้นไป U-19 แล้ว และตั้งแต่วันนี้เขาจะไม่อยู่กับเราอีก”

“ฉันหวังว่าพวกนายจะใช้โอกาสนี้เป็นแรงผลักดัน ซ้อมให้หนัก เล่นให้ดี เพราะคนต่อไปอาจจะเป็นพวกนายก็ได้”

พูดจบเขาก็เดินออกไป ปล่อยให้เด็ก ๆ จัดการความรู้สึกกันเอง หลายคนยังไม่อยากเชื่อ แต่ส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนความอิจฉาเป็นพลัง บางคนถึงกับตัดสินใจกลับลงไปซ้อมเพิ่มในสนามทันที ซึ่งทำให้โค้ชโอยาร์ซาบาลที่แอบดูอยู่ยิ้มอย่างพอใจ

เมื่อถึงบ้าน อิซานจับแม่และน้องสาวมานั่งคุยเรื่องสัญญาฉบับใหม่

“จริงเหรอมิอุระ! ลูกจะได้เงินเดือนด้วยเหรอ!”

โคมิตกใจมาก เธอรู้แค่ว่าเด็กอายุไม่ถึง 16 ไม่น่าจะได้เงินเยอะขนาดนี้ แต่นี่ลูกชายเธอจะได้ปีละ 25,000 ยูโร!

อิซานคุยเรื่องเส้นทางอาชีพต่อ เพราะเทอมหน้าเขาต้องขึ้นชั้นมัธยมปลายแล้ว

“คงจะหนักหน่อยนะที่ต้องเรียนไปแข่งไป”

อิซานยิ้ม

“ว้าว... น่าสงสารจังเล้ยยย”

โฮริพูดประชด

เธอดูออกว่าพี่ชายมีความสุขแค่ไหน ในที่สุดเขาก็ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางนักฟุตบอลอาชีพเต็มตัวแล้ว

หลังจากคุยกันเสร็จและทานมื้อเย็นเรียบร้อย อิซานก็ขึ้นห้อง เล่นโทรศัพท์สักพักก่อนจะเข้านอน

หลังเลิกเรียน โคมิมารับอิซานไปส่งที่สนามซ้อม

“ขอให้สนุกนะจ๊ะมิอุระ”

โคมิบอกลา

“วันนี้ต้องสร้างความประทับใจแรกให้ได้”

อิซานบอกตัวเอง

ขณะเดินไปยังสนามซ้อมของ U-19 เขาเจอกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล สูงไล่เลี่ยกัน

“เฮ้ย นาย... พวก U-17 กับรุ่นเด็กกว่าซ้อมกันตรงนู้นนะ”

เด็กคนนั้นชี้มือไปทางสนามซ้อม U-17 ด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท แล้วเดินจากไปทางสนาม U-19

“ทำไมถึงคิดว่าฉันอยู่ U-17 ฟะ?”

อิซานส่ายหัวอย่างงุนงง

เมื่อไปถึง เขาเห็นผู้เล่นส่วนใหญ่อยู่ในสนามกันแล้ว ระหว่างทางไปห้องล็อกเกอร์ เขาเจอกับ ‘โค้ชบาโน่’ ที่เคยเจอตอนซ้อมครั้งก่อน โค้ชรีบไล่ให้เขาไปเปลี่ยนชุดเพราะการซ้อมใกล้จะเริ่มแล้ว

อิซานรีบเปลี่ยนเป็นชุดซ้อมชุดใหม่ แล้ววิ่งตามโค้ชบาโน่ลงสนาม

เมื่อนักเตะเห็นโค้ชบาโน่เดินมา ทุกคนหยุดคุยและหันมาสนใจเด็กใหม่ที่เดินตามหลังมาติด ๆ พวกเขาแปลกใจที่เห็นเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หุ่นนักกีฬา แต่หน้าตายังดูละอ่อนมาก

“เอาล่ะทุกคน มารวมกันตรงนี้”

โค้ชบาโน่เรียก

“นี่คือ อิซาน มิอุระ เอร์นานเดซ เขาจะมาร่วมทีมกับพวกเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น

“อิซานเล่นตำแหน่งกองกลางตัวรุก จะมาแทนที่ ‘ปิเอโตร’ ที่เจ็บยาว”

“เขาอายุน้อยที่สุดในทีม เพราะงั้นช่วยแนะนำและดูแลน้องมันด้วย ให้เขาคุ้นเคยกับระบบของเราเร็ว ๆ”

โค้ชบาโน่สั่ง

‘เปโดร’ ไอ้หนุ่มที่เพิ่งไล่อิซานไป U-17 เมื่อกี้ ถึงกับหน้าเหวอที่รู้ว่าเด็กนั่นดันย้ายมาอยู่ทีมเดียวกับเขาจริง ๆ

“โอเค พอแค่นี้ ไปเริ่มซ้อมกันได้!”

โค้ชบาโน่สั่งแยกย้าย

มีผู้เล่นสองคนเดินเข้ามาหาอิซาน คนตัวเตี้ยกว่าเอ่ยทัก

“หวัดดี ฉันฮวน ส่วนนี่ ไกอา”

เขาชี้ไปที่เด็กหนุ่มผมดำข้าง ๆ

“หวัดดี”

อิซานทักตอบ

“นายเป็นคนเกาหลีหรือคนจีนอ่ะ?”

ไกอาถาม

“ไม่ใช่ทั้งคู่ ฉันเป็นคนสเปน แต่แม่เป็นคนญี่ปุ่น... ก็คงเรียกว่าญี่ปุ่นก็ได้มั้ง”

อิซานตอบ

“แล้วตานั่นของจริงป่ะ?”

ฮวนถามต่อเมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าสดใสที่หาได้ยากในคนเอเชีย

“อืม ของแท้แม่ให้มา”

“โค้ชบอกว่านายอายุน้อย... สรุปนายอายุเท่าไหร่กันแน่?”

ฮวนซักไซ้ อิซานเริ่มรำคาญนิดหน่อยแต่ก็ยอมตอบ

“14”

“เดี๋ยว! 14 เหรอ!?”

ฮวนตะโกนลั่นจนเพื่อนรอบข้างหันมามอง

“เฮ้ย ได้ยินป่ะ มันบอกว่า 14 ว่ะ”

“มาอยู่นี่ได้ไงวะ”

“ต้องเก่งขนาดไหนเนี่ยถึงข้ามรุ่นมาได้ขนาดนี้”

เสียงฮือฮาดังไปทั่ว

“เอ่อ... ช่างเถอะ ฉันกับไกอาก็เพิ่งเลื่อนชั้นมาจาก U-17 เมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนนี่เอง”

ฮวนบอก อิซานพยักหน้ารับ

โค้ชบาโน่ส่งสัญญาณให้เริ่มวอร์มอัพ ยืดเส้นยืดสายกันสักพัก ก็เริ่มด้วยแบบฝึกหัดความเร็ว  เป็นอย่างแรก

ผู้เล่นจับคู่กัน อิซานถูกจับคู่กับปีกที่ชื่อ ‘วิสซาม’

“ซวยชะมัด วันแรกก็เจอของแข็งเลย วิสซามเนี่ยนะ”

เพื่อนร่วมทีมบางคนเริ่มหัวเราะและท้าพนันกัน

“ฉันแทง 10 ยูโร ว่าไอ้หนูใหม่แพ้ขาดอย่างน้อย 2 วินาที ในระยะ 50 เมตร”

“ฉันให้ 3 วินาทีเลยเอ้า”

ดูเหมือนทุกคนจะแทงข้างวิสซามกันหมด

“งั้นฉันแทง 20 ปอนด์ ว่าอิซานชนะ”

ฮวนสวนกระแส เรียกสายตาจากเพื่อน ๆ ให้หันมามองเป็นตาเดียว

“หมูตู้ชัด ๆ หวานปากแล้วเว้ย”

พวกนั้นเยาะเย้ย

เมื่อถึงคิวของอิซานกับวิสซาม ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าเส้นสตาร์ท อิซานยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ เพราะเขาแอบใช้สกิล ‘ส่องดู’ เช็กมาแล้วว่าวิสซามมีเรตติ้งรวมแค่ 62 และค่าความเร็ว  อยู่ที่ 65

เทียบกับความเร็ว 70 ของอิซานแล้ว... งานนี้มีคนหน้าแตกแน่นอน

โค้ชบาโน่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ โค้ชฟิตเนสเป่านกหวีดเริ่ม

ปี๊ด!

สิ้นเสียงนกหวีด อิซานพุ่งตัวออกไปราวกับจรวด ทิ้งวิสซามไว้ข้างหลังแบบไม่เห็นฝุ่น เขาเข้าเส้นชัยระยะ 50 เมตร ด้วยเวลา 6.47 วินาที ขณะที่วิสซามทำได้ 7.52 วินาที

เพื่อนร่วมทีมอ้าปากค้าง

“เชี่ย... วิสซามแพ้ได้ไงวะ”

ทุกคนพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“เอาล่ะ... ใครติดเงินฉันไว้ เตรียมจ่ายด้วยนะ”

ฮวนยิ้มกริ่ม

อิซานไม่หยุดแค่นั้น เขายังโชว์ฟอร์มโหดต่อเนื่องในแบบฝึกหัดอื่น ๆ ทั้งการเลี้ยงบอล ลูกตั้งเตะ การส่งบอล และการยิงประตู โดยติดอันดับ 1 หรือ 2 แทบทุกรายการ

“ทำไมมันเก่งจังวะ”

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

“เก่งแค่ตอนซ้อม ไม่ได้แปลว่าจะเก่งตอนแข่งจริงซะหน่อย”

เปโดร ไอ้หนุ่มขี้เก๊กที่ดูจะไม่ชอบขี้หน้าอิซานพูดขัดขึ้นมา

“ก็จริงของมัน”

“เออ รอดูตอนแข่งดีกว่า”

เสียงสนับสนุนเริ่มตามมา

“เอาล่ะทุกคน! ได้เวลาลงทีมซ้อมแข่งจริงแล้ว!”

เฟร์รานตะโกนสั่งหลังช่วงคูลดาวน์

ผู้เล่นหลายคนเริ่มตื่นเต้นที่จะได้เห็นของจริง ว่าเด็กใหม่คนนี้จะแน่สักแค่ไหน

ติ๊ง!

[โฮสต์ได้รับความท้าทายจากระบบ]

[พิสูจน์คุณค่า]

{รายละเอียด : เพื่อนร่วมทีมบางคนยังกังขาในความสามารถของคุณ จงเล่นดุจดั่งพระเจ้าแห่งลูกหนังและพิสูจน์ให้พวกเขาเห็นว่าคิดผิด}

รางวัล :

• +20 แต้มค่าพลัง
• +5,000 แต้มตำนาน
• +1 น้ำยาเติบโต

อิซานที่รอกินเควสต์อยู่แล้ว แสยะยิ้มเมื่อเห็นของรางวัลล่อตาล่อใจ

“เอาล่ะ... ได้เวลาโชว์ของแล้วสิ”

อิซานพึมพำพร้อมเดินมุ่งหน้าไปหาโค้ช

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน